Deze mail kreeg ik net toegestuurd, zit volgens mij wel wat in:

Aspartaam: ZOET VERGIF


In oktober 2001 werd iemand erg ziek. Ze had maagkrampen en ze had het heel zwaar. Lopen was een enorme opgave. Ze had al haar krachten nodig om uit bed te komen, zoveel pijn had ze.
In maart 2002 had ze al verschillende weefsel- en spierbiopsies ondergaan en had ze 24 verschillende medicaties voorgeschreven gekregen. De artsen konden niet vinden wat zij mankeerde en zij had zoveel pijn en was zo ziek dat ze wist dat ze ging sterven.
Zij zette haar huis, bankrekeningen, levensverzekering etc. op naam van haar dochter en regelde alles voor de verzorging van haar jongere kinderen.
Zij wilde nog één keer echt genieten en plande voor 22 maart een reisje naar Florida (voornamelijk in een rolstoel).
Op 19 maart belde ik haar hoe de meest recente tests waren verlopen en zij zei dat men bij de tests niets had gevonden, maar dat men dacht dat ze MS had.
Ik herinnerde me een e-mail die een vriend me gestuurd had en vroeg die persoon of zij frisdrank Light dronk. Zij bevestigde dit en stond zelfs op het punt om een flesje open te maken. Ik raadde haar aan om te stoppen met het drinken van Light drankjes en e-mailde haar het artikel dat mijn vriend, advocaat van beroep, mij had toegestuurd.
Het slachtoffer belde me binnen 32 uur na ons telefoongesprek en vertelde me dat ze gestopt was met het drinken van Light frisdrank en dat ze kon lopen. De spierkrampen verdwenen. Ze voelde zich nog wel geen 100%, maar wel stukken beter. Ze zou met dit artikel naar haar dokter gaan en me later bellen.
Wel, ze belde me en vertelde dat haar arts verbaasd was. Hij zou al zijn MS- patienten bellen en navragen of zij kunstmatige zoetstof van wat voor soort dan ook gebruikten. Kortom, zij werd vergiftigd door het aspartaam in de Light drankjes en was letterlijk bezig dood te gaan.
Toen zij op 22 maart in Florida aankwam, hoefde zij nog maar 1 pil te slikken en dat was een pil tegen de aspartaam-vergiftigi ng. Zij is goed op weg naar een compleet herstel en ZE LOOPT, geen rolstoel. Dit artikel redde haar leven.
Als er op een label "SUIKERVRIJ" staat : VERGEET HET!! Er zit gegarandeerd ASPARTAAM in
Ik heb verscheidene lezingen gegeven op de Wereld Milieu Conferentie over Aspartaam, op de markt gebracht als Nutrasweet en diverse andere namen.
Tijdens een lezing door de ?EPA? was bekend gemaakt dat er in 2001 in de USA een epidemie was van MS en ?systemic lupus? (een het gehele gestel betreffende huidziekte). Het was moeilijk te bepalen welk vergif hier de oorzaak van was. Ik stond op en vertelde dat ik daar was om een lezing juist over dat onderwerp te geven. Ik zal uitleggen waarom juist aspartaam zo gevaarlijk is. Als de temperatuur van deze zoetstof boven de 86º Fahrenheit (32º Celcius) komt, verandert de methylalcohol in aspartaam in formaldehyde en vervolgens in mierenzuur, dat op zijn beurt weer stofwisselingszuurvergiftiging veroorzaakt. Mierenzuur is het vergif dat voorkomt in de steek van vuurmieren.

De methanol vergiftiging lijkt heel erg veel op MS en systematische lupus. Heel veel mensen hebben de verkeerde diagnose gekregen. Ofschoon MS geen doodsvonnis betekent, is methanol vergiftiging dat wel.
Systematische lupus komt bijna net zoveel voor als MS, vooral bij Dieet Cola en Pepsi drinkers.
Het slachtoffer weet gewoonlijk niet dat aspartaam de boosdoener is. Hij of zij blijft het gebruiken; de Lupus wordt zodanig geïrriteerd dat het levensbedreigend kan worden.
Wij hebben patienten gezien waarbij de symptomen van systematische Lupus verdwenen zodra zij geen Light drank meer gebruikten. In gevallen van mensen met MS verdwijnen de meeste symptomen. We hebben veel gevallen gezien waarbij het zicht terugkwam en het gehoor aanmerkelijk verbeterde.
Dit is ook van toepassing op gevallen van tinnitus en fybromyalgie.
Gedurende een lezing zei ik: ?Als u aspartaam gebruikt en u lijdt aan fybromyalgie, krampen, pijnscheuten, gevoelloosheid in benen, duizeligheid, hoofdpijn, tinnitus, gewrichtspijn, onverklaarbare depressie, angstaanvallen, onduidelijk spreken, vertroebeld zicht of geheugenverlies, dan heeft u waarschijnlijk een aspartaam-vergiftigi ng.
Mensen stonden op gedurende mijn lezing en zeiden: ik heb sommige van deze symptomen, is het omkeerbaar?
JA! JA! JA! Stop met het drinken van Light drank en wees alert op aspartaam op voedsellabels. Veel producten worden hiermee versterkt. Dit is een serieus probleem.
Dr. Espart (een van mijn sprekers) merkte op dat zoveel mensen symptomatisch schijnen te zijn voor MS en dat, gedurende zijn recente bezoek aan een ziekenhuis, een verpleegster hem meldde, dat 6 van haar vrienden, allemaal zware Cola Light verslaafden, allen de diagnose MS hadden gekregen. Dit kan geen toeval meer zijn.
Light dranken zijn geen dieetproducten. Het is een chemisch gewijzigd, veelvoudig sodium (zout) en aspartaam bevattend product, dat juist maakt dat je verlangt naar koolhydraten. Het lijkt er eerder op dat je juist meer gaat wegen. Deze producten bevatten formaldehyde, wat opgeslagen wordt in de vetcellen, vooral op de heupen en dijen. Formaldehyde is absoluut vergif en wordt voornamelijk gebruikt om lichaamsweefsel te conserveren. Veel producten die wij elke dag gebruiken bevatten deze stof, die wij niet in ons lichaam zouden moeten opslaan.
Dr. Roberts vermeldde in zijn lezingen dat, eenmaal verlost van de ?dieetproducten? en met geen beduidende toename van oefeningen, zijn patiënten een gemiddelde van 19 pond verloren gedurende een proefperiode.
Aspartaam is vooral gevaarlijk voor diabetici. Wij ondervonden dat sommige artsen, die meenden dat zij een patiënt hadden met retinopathie, in feite te maken hadden met symptomen veroorzaakt door aspartaam. De aspartaam zorgt dat de bloedsuiker oncontroleerbaar wordt.
Dientengevolge kunnen diabetici lijden aan acuut geheugenverlies tengevolge van het feit dat aspartaamzuur en phenytalaline neurotoxisch zijn als ze zonder de andere aminozuren worden genomen die nodig zijn voor een goede balans.
Diabetes behandelen gaat helemaal over BALANS. Vooral bij diabetici passeert het aspartaam de bloed/hersenen grens en maakt dan de neuronen van de hersenen slechter. Het veroorzaakt dan diverse soorten van hersenbeschadiging, infarcten, depressie, manische depressie, paniek-aanvallen, oncontroleerbare woede-aanvallen!!!

Consumptie van aspartaam veroorzaakt deze zelfde symptomen ook bij niet-diabetici. Documentatie en observatie onthullen ook dat duizenden kinderen met de diagnose ADD en ADHD een complete omslag kregen in hun gedrag als deze chemische producten niet meer gebruikt werden. Zogenaamde gedragsveranderende medicijnen (Ritalin e.a.) zijn niet meer langer nodig. De waarheid is dat ze eigenlijk in de eerste plaats nooit nodig waren. De meeste van deze kinderen werden dagelijks ?vergiftigd? met juist het voedsel dat ?beter voor hen zou zijn dan suiker?.

Het vermoeden bestaat ook dat de aspartaam in duizenden pallets met Coke en Pepsi Light drank, die gedronken werd door mannen en vrouwen in de Golfoorlog, gedeeltelijk schuld heeft aan het wel bekende ?Golfoorlog syndroom?.

Dr. Roberts waarschuwt dat het geboortegebreken kan veroorzaken, zoals verstandelijke handicaps, als het gebruikt wordt gedurende de tijd van conceptie of de zwangerschap.

Kinderen lopen vooral het risico van neurologische kwalen en zouden NOOIT kunstmatige zoetstof moeten krijgen. Er zijn verscheidene gevallen bekend van kinderen die lijden aan epileptische aanvallen en andere neurologische storingen die rechtstreeks veroorzaakt worden door het gebruik van dit dodelijke vergif.

Hierin ligt het probleem. Er was een hoorzitting van het Congres waar grote bezwaren werden ingediend tegen het gebruik van aspartaam.Sinds deze hoorzitting zijn er nog twee gevolgd en nog steeds is er nog niets aan gedaan. De medicijnen en chemische lobbies hebben veel in de melk te brokkelen.

Helaas is het patent van MONSANTO op aspartaam verlopen. Er zijn nu meer dan 5000 producten op de markt die dit dodelijke chemische product bevatten en er zullen er nog meer worden geïntroduceerd. Iedereen wil een stukje van de ?Aspartaam-cake?. Ik kan u verzekeren dat Monsanto, de uitvinder van aspartaam, weet hoe dodelijk het is.

En is het niet ironisch dat Monsanto o.a. de Amerikaanse Diabetes Vereniging, de Amerikaanse Dieet Vereniging en de Conferentie van het Amerikaanse College van Artsen sponsort?

Dit is onlangs aan het licht gebracht in de New York Times. Bovengenoemde organisaties kunnen geen kritiek leveren of hun link met Monsanto bekend maken, omdat zij geld krijgen van de voedselindustrie en achter hun producten moeten staan.

Senator Howard Metzenbaum schreef en presenteerde een wetsontwerp, dat men labelwaarschuwingen moest aanbrengen op producten die aspartaam bevatten, vooral voor wat betreft zwangere vrouwen, kinderen en babies. Het wetsontwerp zou ook onafhankelijke studies moeten instellen over de bekende gevaren en de bestaande problemen bij de bevolking betreffende aanvallen, veranderingen in de hersenen, neurologische veranderingen en gedragssymptomen.

Het wetsontwerp werd afgewezen.

Het is bekend dat de machtige medicijnen en chemische lobbies hier verantwoordelijk voor zijn door de ?honden? van ziekte en dood los te laten op een argeloos en ongeïnformeerd publiek.

Beelden zeggen meer dan woorden.

Het was m'n eerste Harlingen-Terschellingen en zeker niet m'n laatste.

Net terug van de camping, gewoon met een tent, omdat het heen en weer vervoer naar Terschelling met de camper een beetje duur was (voor die drie dagen dat we er waren).

Ik hou niet zo van caravans, ik weet niet waarom, maar zag deze net op geenstijl.nl en vind 'm wel heel tof om bijvoorbeeld van mozaiekje te voorzien:

http://www.likecool.com/Inhalt--Other--Car.html

Zarah aan de deur bij de buurman.

'Nou eh....of-ie me misschien wilt sponseren, want eh... we gaan rondjes rennen ennuh... nou dat is voor een goed doel! Dan geven we dat aan school en die geven het weer aan kindjes die ziek zijn, die hebben zo'n ernstige ziekte waar je niet zo gauw meer van beter wordt!'

En om hoeveel geld gaat het dan Zarah?

'Nou....eh... het gaat tot vijf euro maar je mag het zelf weten, maareh.... m'n papa zegt dat als je in zo'n patserbak rijdt je ook wel mee mag doen met het volle pond!'

Nooit meer even kijken op z'n site, waar hij de waan van de dag altijd wist te doorbreken.

Wat nou JSF?

Kredietcrisis?

Hypotheekaftrek?

Ramadan?

Kabinetsperikelen?

Nee! het ging om de rotonde die hij net even anders zag,

of je wel of niet in je onderbroek door het huis mag lopen,

de paardenbloemen die groeiden tegen een lantaarnpaal; schijnbare onbenulligheden die je weer (even) met de voetjes op de vloer deden belanden.

Thanx Martin

Daarnet een vragenlijst ingevuld voor de gemeente, de Universiteit van Tilburg doet onderzoek naar de bestuurskracht in de gemeente Albrandswaard.

Je kon aan het einde je verhaal kwijt en ik kon het - zonet voor de pasen - niet laten:

Onze wijk heeft veel 2 verdieners (met kinderen), maar geen speeltuin en/of goede jeugdvoorzieningen.
Door deze samenstelling is de wijk Portland bepaald geen vogelaarwijk, waarom dan geen voortrekkersrol in:

duurzaam bouwen

zonnepaneelsubsidies

plasticinzamelpunten etc (lees: visie naar de toekomst).

Hoe moet ik aan m'n kind uitleggen dat ze in Duitsland wel goed omgaan met het zonnepaneelvraagstuk, of in het noorden van ons land een proefproject zijn gestart voor plasticinzameling ( terwijl de petrochemische/plastic verwerkende-  industrie bij ons op de hoek ligt?).

En dan is er nog het gevalletje CAI, waarom kan ik niet kiezen bij welke aanbieder ik digitale tv afneem? Dit is een monopolie-positie creeren (in strijd met Europese regelgeving).
Voorlopig is onze gemeente een weinig visionair - pappen en nat houden - clubje.

Vandaag bij mijn moeder op verjaardag een anekdote gehoord over een bezoek (mijnerzijds) bij de hoeren.

Ik moet ongeveer vier a vijf jaar geweest zijn.

M'n ouders hadden een dagje in de binnenstad van Amsterdam geregeld, de 'gezellige' wallen werden niet overgeslagen.

Toen we langs de vrouwen van lichte zeden liepen, werd mijn oog door iets gevangen.

ik liep richting de rood verlichte 'etalage', wees met m'n ene hand richting de schaars geklede mevrouw, terwijl ik met de andere m'n - inmiddels even rood aangelopen - ouders wenkte en het uit schreeuwde:

'Hey mam kijk nou! Die mevrouw heeft dezelfde tafel als oma!'

Vandaag gewinkeld met Zarah, er moest een prinses waardig sieraad gekocht worden voor mama's verjaardag.

Nadat een vriendelijke, doch schore winkeljuf, ons had geholpen kwam dan toch de verrassende vraag: 'Hey mevouw heeft u een krijtje ingeslikt ofzo?'

En ik maar jarenlang denken over wat m'n ouders me van vroeg af aan te kort hebben gedaan.

Ik miste gewoon altijd al iets, ik weet niet wat, maar toch....

Daarnet bij een 'actualiteitenprogramma' eindelijk duidelijkheid:

in m'n eerste levensjaren is er niet volwaardig met mij gecommuniceerd.

Dus bij eerst volgende bakkie thee bij m'n ouders toch eens vragen waarom ze het niet met gebarentaal geprobeerd hebben toen ik nog niet kon praten, want dan had ik nu misschien ook wel manager van een bank geweest of profvoetballer of.....

'Hey pap en mam, nou effe serieus!'
'Anders probeer je een broertje - en - een zusje te maken.'

'Ja maar hoe werkt dat dan?'

'Nou dan komen jullie bij elkaar en dan moeten jullie er allebei heel erg aan denken en dannuhh... nou dan komt er een zaadje van papa bij mama en dan negen maanden later hebbie... taadaaaah: een baby!'

Moet je dan - als papa - uit de doeken doen, aan een meisje van vijf, dat zij het mooiste is wat je ooit is overkomen: een Godsgeschenk.

Omdat ze, pas na twee -en een half jaar,  een paar dagen voor de eerste IVF behandeling, uit een traag zaadje is ontstaan.
Of zeg je dat je het nog wel eens aan de juf gaat vragen: 'hoe dat precies allemaal moet.'

De banken geven nu, net zoals in de jaren 30, allemaal grif toe dat ze geld gestoken hebben in leningen of diensten, waarvan ze bij God niet wisten waar ze werkelijk in investeerden. 

Maar ja, de concurrent deed het ook! 

Hebzucht is een raar gegeven.

De transparantie in de financiële markt is al jaren ver te zoeken. 

Toen Clinton jaren geleden de laatste overblijfselen van de Banking Act (wet n.a.v. de recessie uit de jaren 30, waarin een onderscheid werd gemaakt tussen zakenbanken en particuliere banken) in de prullenbak deponeerde, was het hek van de dam. 

Maar moeten we nu weer zo'n Act - mondiaal - in elkaar gaan knutselen om de grip op deze sector terug te krijgen.

Ik dacht het niet.

Geef de banken nieuwe wetgeving, die veel geld in het laatje brengt, speel dus in op die hebzucht (of dacht u dat deze oeroude drift er met een simpele wet uit te halen is?). En maak deze wet op zo’n manier, dat het ook voor de consument en het milieu positief uitpakt.

Er zijn namelijk heel veel mensen die zijn gaan beleggen, omdat ze de door de belastingdienst berekende 4% winst op het vermogen niet haalden.

De rente van de banken waren nu eenmaal niet zo hoog (of je moest naar Ijsland gaan met je spaargeld). Het begon dus al een beetje met de hebzucht van de staat!

Oplossing: In deze tijd willen mensen graag sparen. Laat die 1,2% belasting op vermogen schieten als de mensen dit geld duurzaam sparen. De banken kunnen dan een iets lager percentage rente geven op deze spaarvorm, zodat zij het ook weer voor iets minder uit kunnen lenen aan transparantere duurzame projecten.

DE OV-CHIPKAART !!!

Wilt u iemand ophalen of uitzwaaien? Of bent u iets vergeten op het perron? Als u binnen
20 minuten op hetzelfde station of dezelfde halte in- en uitcheckt, wordt er niets afgeboekt.
Checkt u ná 20 minuten uit op hetzelfde station, dan betaalt u het basistarief van € 0,44.
zie: http://www.gvb.nl/reizigers/toegankelijkov/Documents/Pkaartsz.pdf

Methode 1: Stel U woont in Delfzijl en u gaat uw vriend in Vlissingen bezoeken.
Normale tarief (heen en terug) € 41.70.
Koop niet 1 maar 2 anonieme OV-chipkaarten.  U gebruikt uw OV-chipkaart A om in Delfzijl in te checken.
In Vlissingen haalt uw vriend u op op het perron. Hij heeft 2 anonieme chipkaarten die hij allebei door de incheck lezer haalt.
Op het perron geeft hij 1 van de 2 kaarten aan u en u checkt beiden uit. U betaalt NIETS.
Als u weer terug reist, gebruikt u uw OV-chipkaart B om in te checken. U gaat vervolgens naar de uitcheck poort en haalt
de kaart langs de lezer zonder door de poort te gaan.  U bent dan dus volgens de apparatuur slechts even op het perron geweest
en betaalt NIETS.
Bij aankomst in Delfzijl gebruikt u kaart A om uit te checken. U bent dan volgens de apparatuur meer dan 20 minuten op het
perron geweest en betaalt € 0.44.
Besparing: € 41.26 !!!


Methode 2: Stel u reist dagelijks van Haarlem naar Amsterdam en terug.
U vertrekt uit Haarlem bv om 08.00. Aankomst Amsterdam: 08.17.
Via de hiertoe ongetwijfeld komende website zoek u iemand die dagelijks van Amsterdam naar Haarlem reist en bv
om 07.40 uit Amsterdam vertrekt en om 07.56 in Haarlem aankomt.
U ontmoet elkaar en wisselt de (anonieme) chip-kaarten om.
Als u in Amsterdam aankomt "denkt" de apparatuur dat u slechts van 07.40 tot 08.17 op het perron geweest bent.
U betaalt dus € 0.44 !
Voor uw "partner" geldt hetzelfde. Hij/zij moet een paar minuten wachten voor het uitchecken en is dan slechts 1 minuut op het perron
geweest. Hij betaalt niets !
Voor de terugreis gebruikt u hetzelfde systeem, desnoods met een andere "partner".

Methode 3: Stel u reist dagelijks van Leeuwarden naar Maastricht en terug.
Koop niet 1 maar 2 anonieme OV-chipkaarten.
Gebruik kaart A bij vertrek uit Leeuwarden en bij aankomst in Leeuwarden.
De chiplezer "denkt" dan dat u alleen op het perron Leeuwarden geweest bent en berekent geen kilometers.
Omdat u met zo'n "perronkaartje" maar 20 minuten op het perron mag zijn, wordt een vast bedrag van € 0.44 in rekening gebracht.
In Maastricht gebruikt u alleen kaart B met hetzelfde resultaat. Wel moet u dan de 1e keer dat u in Maastricht aankomt met kaart
A uitchecken en weer inchecken (u betaalt dus de eerste keer het gewone tarief) en kaart B even langs de incheck lezer halen zonder ook echt door het poortje te gaan. Dat u dan de volgende keren volgens de controle apparatuur de gehele nacht op het perron geweest bent, maakt niets uit. U betaalt slechts het vaste tarief voor meer dan 20 minuten op het perron. Zo betaalt u dus dagelijks slechts € 0.88 !!

En dan nog ... Het zgn perronkaartje is o.a. bedoeld om daklozen van de perrons te weren. Nu kunnen ze dus voor 44 cent niet alleen op
het perron blijven, maar bovendien kunnen ze de gehele dag in de treinen door het hele land reizen ! Lekker warm en altijd wat te zien !

Deze site is niet bedoeld om aan te zetten tot fraude maar wil slechts wijzen op een wel heel zwak punt van de OV-chipkaart!

Gezien op de website: www.kutwereld.nl

Telt geestelijk-rijk zijn ook mee, of heb ik nu een probleem?

LINK

Gezien op Eapfineart.com

Fine artist Elizabeth Patterson

'Welke van die sterren is-tie nou dan?'
'Wie?'
'Nou Tosca?' ze wijst de donkerte in naar een aantal sterren die voor ons, door de beslagen voorruit, de weg lijken te wijzen.
'Dat weet ik niet hoor, ik ben geen sterrenkundige.'
Omdat we al wat beter door de ruiten kunnen kijken zet ik de verwarming in de auto iets zachter.
'Maar pap, wat hebben ze dan met 'm gedaan?'
'Het was een zij, Tosca was een vrouwtjeshond in hondenland noemen ze dat een teefje, opa en oma hebben haar laten cremeren.'

Toen oma Janny een paar dagen geleden belde om te vertellen dat ze de hond hadden laten inslapen, werd onderling besloten dat tegen Zarah beter het verhaal opgehangen kon worden: 'dat Tosca 's ochtends niet meer wakker was geworden.'
'Anders durft ze dadelijk niet meer naar de dokter als er wat aan de hand is, dan denkt ze dat de dokter haar ook inlaat slapen als ze ziek is,' zo was de redenering, na telefonisch familieberaad.
Dat Zarah allang afscheid had genomen van de hond had niemand verwacht. Okay Tosca kon al bijna niet meer op haar benen staan, laat staan een druppel binnen houden of een hap eten.
We hadden al een paar keer laten vallen dat 'Tosca misschien weleens niet meer zo lang te leven kon hebben.'
Zarah keek dan heel zielig, kroelde met de hond en zei`; 'dat-ie maar weer snel beter moest worden.'

Op het moment suprême: de ochtend dat we haar het slechte nieuws moesten vertellen antwoorde ze alleen: 'en wat moeten opa en oma dan met al die hondebrokken die ze over hebben?'
De logica van een kind, daar kan niks tegen op. Een paar minuten later kwam dan eindelijk de eerste - geveinsde traan - met de vraag: 'het is wel zielig voor opa en oma, hè pap?'

Maar nu, een aantal dagen verder schijnt ze er toch wel meer mee te zitten.
We zijn net naar opa en oma geweest. Confronterend: de lege bank, hondekoekjes die niet meer onder theetijd op tafel komen.
'Weet je nog dat-ie altijd een poot moest geven als-tie een koekje kreeg opa?' ze vraagt het als ze opa een fictief bakje thee voorschoteld (op een Geert Mak-manier: of ze het over een heel ver verleden heeft).
De brok in opa's keel word snel weggespoeld met de droge kost.

Eenmaal in de auto begint de vraagwaterval (die ze niet aan opa en oma durfde te stellen):

'Zit Tosca nou in de hondenhemel of is-tie de hond van oma Nel geworden?'
'Hoe kon die haar dan vinden?'
'Welk sterretje is dan van Tosca?'
'Waarom wordt-ie dan niet teruggetrokken naar de aarde? want de aarde is toch een magneet?'
'Wat is cremeren?'

'Cremeren is eigenlijk gewoon iemand - met heel veel vuur - in brand zetten, in een soort grote oven, dan blijft er as over en dat verspreiden ze dan over een bepaalde plaats, Tosca's as word geloof ik over de zee gestrooid.'
'En waarom is-tie dan niet begraven?'
'Dat weet ik niet, dat moet je aan opa vragen die moest daar over beslissen.'
'Cremeren, das toch nog veel zieliger of niet?'
'Nee hoor, 50 procent van de mensen wordt gecremeerd, dus das de helft van de mensen.'
'Das toch gek?' ze kijkt me een beetje raar aan.
'Zou jij dan liever begraven willen worden?'
Ze dankt even na en zegt: 'ja doe dan maar net zoals die andere mensen: de helft gecremeerd en de andere helft begraven.'
'Nee joh gekkie, dat bedoelde ik niet, ik bedoelde dat van de tien mensen die overlijden ongeveer de helft, vijf dus, worden gecremeerd en vijf worden begraven.'
'Oh ik dacht al, maar wat wil jij dan pap?'
'Ik denk dat ik begraven wil worden en als mama er niet meer is dan wil ik naast mama begraven worden.'
'En mama wil zeker naast oma Nel begraven worden?'
'Ja dat denk ik wel ja.'
Ze kijkt een tijdje naar de sterren en zegt: 'nou dan wil ik daar ook begraven worden pap, das wel zo gezellig toch? en ook wel handig!'
'Handig?'
'Ja, dan hoef ik niet eerst naar zo'n sterkundiger te gaan om te vragen waar jullie allemaal aan de hemel staan.'

Altijd al een vakantiewoning willen hebben? In een ver land met allemaal andere mensen om je heen? Om zo de plaatselijke cultuur eens op te snuiven?

Okay, de plaatselijke cultuur/geschiedenis is zo'n beetje begonnen toen dit huis werd gebouwd.

De omgeving wordt gekenmerkt door allerlei dicht gespijkerde huizen en wild om zich heen snuivend volk.

Maar wat niet is, kan nog komen.

Als we nu allemaal eens een huis aanschaffen in deze straat, dan komt het vanzelf goed.

Voor de prijs hoef je het niet te laten, waar je in Nederland net een parkeerplaats voor kan aanschaffen, heb je daar een rustiek houten huisje uit 1888: living room, dinning room, two bedrooms, one bathroom and a kitchen.

Nou was ik nooit zo goed in Monopoly, maar volgens mij is dit een win/win situatie.

Als de dollar dadelijk echt gaat vallen (volgens Ruud Middelkoop en Rienk Kamer gaat-ie volgend jaar richting de 1,80 euro) dan zit je daar voor een habbekrats. Waarom vakantie vieren in eigen land, als het daar tegen Lidl-prijzen kan? Santa Monica Boulevard is op loop afstand, dus de vrouwen kunnen zo - op de teenslippers - gaan shoppen tot ze een ounce wegen.

Ik zie mezelf al zitten op de veranda, boekie erbij, lekker weer, wat wil je nog meer? 

Inschrijvingen kunnen gedaan worden bij: 

Ursinus International Properties

Laan van Nooitgedacht 31

3162 TD Rhoontjenor

Of ga naar de plaatselijke dealer in Chicago: http://www.realtor.com

'In Enschede is vandaag een 2e babylijkje gevonden, na aanwijzingen van de verdachte die vorige week was opgep....'

Terwijl ik de nieuwslezeres de mond snoer praat ik er gelaten overheen: 'niet vergeten om tegen ma te zeggen dat je d'r morgen vroeg op komt halen, ze moet natuurlijk gewoon naar school, toch?'

M'n vrouw die achter het stuur zit mompelt: 'ja, tuurlijk,' ze kijkt vluchtig in haar achteruitkijkspiegel naar Zarah en probeert daarna haar gedachte weer op de weg te houden.

'Pap, da’s toch zielig voor dat babytje?'

'Wat?' probeer ik stoïcijns.

'Nou, wat die mevrouw net zei op de radio, over een babytje dat gevonden was op straat. Leeft die dan niet meer? En wie doet dat dan? Da’s toch niet normaal ofzo?'

Ik draai me om, krijg een brok in m'n keel: 'ja dat weet ik ook niet hoor Zarah wie dat doet, maar het ging wel om een babylijkje, dus dat betekent dat het niet meer leefde.'

'Maar waarom zet je de radio dan uit, pap?'

'Omdat je pas net vijf bent en eigenlijk een beetje te klein voor dit soort berichten, daar hebben we het toch al meer over gehad?'

'Ja maar misschien ging die mevrouw nou juist wel uitleggen waarom die verbachte dat had gedaan enzo!'

'Dat lijkt me sterk, het babytje was pas net gevonden, dat moet nog allemaal onderzocht worden door de politie', beantwoord ik alsnog haar vraag, 'en het is geen verbachte maar verdachte, deze mevrouw wordt ervan verdacht!'

Zarah zit betraand voor zich uit te kijken: 'en toch vind ik het zielig!'

'Ik zeg niet dat het niet zielig is, ik zeg alleen dat ik jou te klein vind voor dit soort nieuws. Je gaat gezellig een nachtje logeren bij opa en oma en dan kom je dadelijk met zo'n gezicht binnen lopen, denk je dat ze dat fijn vinden: een meisje dat zo kribbig kijkt. Ze hebben je al niet meer gezien sinds Sinterklaasavond.'

Sinds deze periode - met haar Sinterklaasjournaal - lijkt Zarah meer en meer op haar vader: een spons die elke nieuwtje over de toestand in de wereld in zich opzuigt.

Ik vind het als vader/opvoeder wel interessant hoe men bij de publieke omroep probeert op deze manier nieuwsgaring onder kinderen te stimuleren.

Maar af en toe zou ik er toch ook wel weer blij mee zijn als Zarah wat meer zou kleuteren.

Toen ik vijf was hoorde ik dit soort dingen niet omdat ik veelal bezig was met mijn lego, playmobiel, het van de Sint gekregen cowboypak en wat al niet meer. 

'Nou... en toch heb ik het gehoord pap, daar kan je niks meer aan veranderen!'

'Wat ik wel kan veranderen is de loop van deze avond, ik kan ook aan mama vragen of ze weer naar huis rijdt, dan bel ik oma wel af en dan gaan mama en ik vanavond niet naar het theater!' 

Ik pak de mobiel en draai me om: 'zeg het maar?'

Ze zegt een hele tijd niks, lijkt door me heen te kijken, maar kiest toch eieren voor haar geld: 'en dan mag ik het er zeker niet over hebben met oma?'

'Liever niet Zarah, probeer het gewoon gezellig te houden okay?'

Terwijl we uitstappen veegt ze met de buitenkant van haar mouw de tranen uit haar gezicht: 'pap wil jij me dragen?'

Ze vraagt me - met haar ingepakte roze logeerkoffertje in d'r hand – iets, wat ze al tijden niet meer heeft gevraagd.

Ik pak haar op en terwijl we naar m'n ouders lopen kust ze me op m'n wang.

Eenmaal binnen lijkt alles vergeten.

Oma heeft net de kerstboom opgezet en alle lichtjes worden aandachtig bekeken: 'wat een mooie verassing is dat oma, wij hebben ook al een kerstboom maar die is niet zo mooi als die van u!'

Na dit charmeoffensief draait ze zich even om, probeert een knipoog naar pa en ma, om te laten zien dat alles onder controle is.

'Oh, en oma heeft nog een verrassing!' antwoordt m'n moeder.

'Weet je wat de buren gisteren hebben gekregen? '

'Een dochtertje ze heet Feyona!' beantwoord ze zelf haar vraag: 'Ik weet niet precies hoeveel ze weegt, of hoe lang ze is, maar alles gaat goed. Marcia ligt nog in het ziekenhuis, die komt als het goed is aanstaande vrijdag weer thuis, misschien dat we dan wel even langs kunnen gaan, dan moet je maar ev...'

De spraakwaterval van oma steekt als vanouds van wal.

Zarah staat verbeten naar het naakte babytje in het kerststalletje op het dressoir te kijken.

Het lijkt wel alsof ze het lampje, dat gedoofd boven de kribbe hangt, met haar gedachte aan wil zetten. 

Na een paar seconden draait ze zich vragend om.

'Doe maar aan Zarah,' antwoordt m'n vrouw, waarna ze haar dochter snel naar zich toe trekt.

‘Hé mam, in die voetbalwereld, bestaat alles daar uit voetballen en knikkers?’ 

‘Hoe bedoel je meisje?’ 

‘Nou dat echt alles uit voetballen bestaat, dus huizen die uit voetballen bestaan in plaats van stenen en bomen die uit kleine voetballetjes bestaan in plaats van blaadjes en dat het water bestaat uit piepkleine knikkers?’ 

‘Nou ja meisje, hoe kom je daar nou weer bij?’ 

‘Dat zeiden ze net op de TV: dat alles vroeger draaide om de bal in de voetbalwereld, maar dat het nou draait om de knikkers.’ 

‘Zo, dat is wel een beetje ingewikkeld Zarah, die voetbalwereld bestaat niet echt en …’ 

‘Nou ja dat zeggen ze toch op televizieh!’ 

‘Ja maar niet alles wat ze op TV zeggen is de waarheid, dat hebben we toch al meer gezegd.’ 

‘Maar hoe weet je dan wat de waarheid is? En opa zegt altijd dat de waarheid in het midden ligt, wat bedoelt- ie daar nou weer mee?’ 

‘De waarheid ligt in het midden: daar bedoelen ze mee dat je zelf uit moet zoeken wat de waarheid is en dat er altijd twee kanten aan het verhaal zitten, dus het is belangrijk dat je goed oplet. En vraag dat van het voetbal maar aan je papa.’ 

‘Met knikkers of pegels bedoelen ze dat het tegenwoordig om het geld draait in het voetbal,’ val ik in, ‘in de tijd van opa werkte de voetballers nog gewoon naast het sporten, net zoals jouw juf volleybalt en af en toe bekers wint.’ 
‘Nu verdienen die voetballers heel veel geld met het voetballen, sommige verdienen evenveel als onze hele straat bij elkaar.’ 

‘Heel de straat, van begin tot eind?’ 

‘Ja van begin tot eind!’ 

‘Maar da’s toch niet eerlijk?’ 

‘Dat is nou precies wat ze bedoelen: het draait niet meer om de bal, maar om de knikkers.’ 

‘Maar waarom zeggen de grote mensen dan gewoon niet dat het draait om het geld en dat je de waarheid zelf moet uitzoeken, in plaats van dat-ie in het midden ligt, wordt het nou niet een beetje te inverwikkeld?’ 

‘In-gewikkeld, ja dat klopt, maar het is weer spreekwoordelijk net zoals vorige week het…………… 

Ze maakt een stopgebaar met haar hand: ‘Zo pap, nou heb ik het wel weer een beetje gehad hoor, met al dat sprikwoordelijke gedoe, ik ga maar weer eens naar m’n eigen wereldje, daar hebben ze in ieder geval geen knikkers, voetballen en andere rare verzinsels ennuh… als jullie nog genoeg pegels over hebben we moeten nog een cadeautje kopen voor de juf, want die is morgen jarig.’ 

‘Ga je me voorlezen, pap?’ 

 

Ik zit net de krant te lezen, m’n ogen glijden van het zoveelste bankschandaal naar de situatie in het Midden Oosten. 

 

‘Nee joh, dit is niet voor kinderen.’ 

 

‘Ja maar waarom dan niet, ik ben nou toch vijf?’ 

 

‘Nee joh, je gaat al raar dromen als Cargamel iets heel stouts doet bij brilsmurf. Maar dit (ik wijs naar een foto van een auto-ongeluk) dit is nog veel erger.

 

Ze kijkt verbaasd: ‘Ja maar over welke landen gaat het dan, gaat het ook over Zuid Afrika?’  (op school gehad). 

 

‘Nee, het gaat over Kosovo en Israël da’s heel er weg en het gaat over wereldproblematiek, da’s echt niks voor kindjes!’ 

 

‘Probeer maar pap, volgens mij begrijp ik het wel hoor.’ 

 

‘Is goed, maar ik ga dan niks uitleggen Zarah!’ waarschuw ik en begin: ‘Volgens de commissie is het nog niet duidelijk of de bonussen die jaarlijkse aan de top van het bankwezen worden uitgekeerd allemaal bestempeld kunnen worden als graai-excessen, die alleen gebaseerd zijn omtrent targets welke gaan over de korte termijn…’ 

 

Zarah zit al met d’r pop te spelen, hoort me al niet meer, zo lijkt het. 

 

‘En de bankdirectie heeft dan ook besloten dat kleine meisjes, die er niks van begrijpen ook geen speculaas of chocolade krijgen bij hun bakje thee,’ verzin ik zelf, ‘alleen als ze er heel lief om vragen mogen papa’s anders beslissen en prinsessenhoeveelheden bij hun dochters toedienen.’ 

 

Nadat ik de krant heb opgeruimd, loop ik richting de keuken om water op te zetten voor de thee. Ik hoor Zarah tegen haar pop praten: ‘Nee kindje da’s veel te verwikkeld voor jou, daar begrijp-ie niks van, dat gaat over wereldpreblamatiek enzo. Het gaat over missies, bolussen die zijn uitgeleerd, zielige kindertjes die bij de bank zijn neergelegd!’  ze kijkt nu heel serieus en vervolgt: ‘dus blijf nou maar gewoon lekker spelen, al die moeilijke woorden komen later wel. Ik lees wel iets voor uit een kinderboekie.’

Ze pakt d’r Jip en Janneke boek, die ze zo onderhand al uit d’r hoofd kent en begint ‘voor te lezen’: ‘Jip en Janneke willen graag een tent bouwen, mama mag ik …’

 

‘Bakje thee?’ onderbreek ik. 

 

‘Ja lekker pap,’ antwoordt ze,’ en mag ik dan ook die prinsessenveelheden chocola? Alsjeblieft?’  

 

2,9 miljoen euro krijgt ondernemer Koos Hanenberg voor zijn Maassilo-dealtje met de gemeente.

Zuid wordt opgewaardeerd en omdat ‘we’ volgend jaar dé Europese Jongerenhoofdstad zijn, steekt Rotterdam nog eens miljoenen het in Urban Culture Podium. 

 

Maar wat is Urban nou precies? En is dat niet een beetje weggegooid geld, omdat deze Hanenberg nog geen 2 jaar geleden op liet maken dat ‘dit soort feesten nu eenmaal problemen op leveren,’ lees: feesten waar over het algemeen jeugd in de rondte loopt die elkaar aanspreken met Bro, met één of meerdere gouden tanden nonchalant in de mondhoek en bijpassende ’baggybroek’ op de knieën (model: oud Zeelandse aardappelzak).  

 

Urban betekent stedelijk en staat voor een stroming, die (hoe origineel voor een Europese Jongerenhoofdstad) overgewaaid is uit de Verenigde Staten.

Het is een heuse cultuur, die ontstaan is vanuit de muziekstromingen: Rap, Hiphop en R&B. Rotterdam-Zuid heeft de laatste jaren te kampen met een aantal grote problemen, denk aan:

• de grote hoeveelheid jonge Antilliaanse moeders
• de voortschrijdende armoedevalproblematiek
• een ware belhuis-explosie
• dealende straatjeugd met gerelateerde uitwassen

(lees: kogels die met tijd en wijle over vliegen)

• en de grote toeloop van elkaar beconcurrerende Bulgaren, Roemenen en Polen op de arbeids- en woningmarkt. 

 

Door sommige politici zijn Rotterdam-Zuid (en West) daarom in het verleden al eens als kruidvat bestempeld, waar draadkrachtig mee om gegaan diende te worden.

 

Wie herinnert zich niet wethouder Van den Anker die - met haar handen in d’r haar - vertelde dat de enige oplossing m.b.t. de jonge Antilliaanse moeders zou zijn ‘als deze meisjes dichtgenaaid zouden worden.’ Natuurlijk was dit geen oplossing, zo vertelde zij even later, maar zij zag er even geen gat in om dit gedeelte van de stad leefbaarder te maken. 

 

De huidige gemeenteraad denkt de oplossing gevonden te hebben, door in totaal elf miljoen euro te stoppen in het voormalige Now&Wow (ten tijde van de gedwongen sluiting in de volksmond tot Now&Pow omgedoopt).  

 

Men hoopt dat minister Rouvoet (minister van jeugd, christenmoraal, zedeloosheid en gezinsdrang) deze club begin 2009 wil openen, niemand heeft nou eenmaal meer verstand van licking bitches, bro’s in the hood, sucking hoe’s en ****ing cream  (misschien dat hij een beetje mee kan rappen met de openingsact). 

 

Een naam is ook al gevonden.

 

Stappend publiek weet graag waar het aan toe is, niks is ‘lauwer’ dan in de rij te staan en uiteindelijk geweigerd te worden wegens kleding voorschriften. De naam moet cool zijn, lekker bekken en als de dresscode en cultuur er vanaf spettert dan is dat mooi meegenomen: ClubKevlar is geboren.

‘Wel handig hè om een boek mee te nemen, zie je steeds meer in de wachtkamer.’ 

 

Op deze manier probeert de hematoloog van het ziekenhuis zich te verontschuldigen voor het slordige half uurtje dat ik in de wachtkamer heb gesleten (wat tegenwoordig de gewoonste zaak van de wereld schijnt te zijn). 

 

‘Maar om maar gelijk met de deur in huis te vallen meneer Ursinus: de uitslag had beter kunnen zijn, u moet nog even op een vervolgonderzoekje, maar vast staat, dat u toch hemofilie patiënt bent.’

‘U heeft factor 8, heel belangrijk om tegen mensen in uw omgeving te vertellen voor als er ooit iets met u gebeurt.’ Ze kijkt me een beetje indringend aan en vervolgt: ‘Maar u had gelijk de vorige keer, toen u zelf aan het dokteren was geslagen, hoe noemde u het ook al weer?’ 

 

‘Hypo-googelen’ antwoord ik een beetje timide. 

 

‘Maar meneer Ursinus er is niks aan de hand u moet in de toekomst alleen met een kaartje in de portemonnee en er komt een aantekeningen in uw EPD dat is…’ 

 

‘Het Elektronisch Patiënten Dossier’ maak ik haar zin af, ‘dat weet ik.’

‘Ik weet ook dat het beter is om hemofilie A, waar factor 8 onder valt, onder de leden te hebben; dat ik in de toekomst geen vecht- of andere sporten - waar onnodig intern letsel uit kan voortkomen – mag gaan doen en dat ik me schaar in goed gezelschap, want hemofilie komt percentsgewijs het meest voor in adellijke- en koninklijke families, als ik me niet vergis.’ 

 

‘Wat is dan uw angst?’ 

 

‘Dat ik nu al 2 maanden in het ziekenhuis loop en voor de fucking vierde keer een litertje bloed moet aftappen, ik heb een hekel aan injectienaalden vandaar.’ 

 

‘Ik kan niks anders dan u gelijk geven maar dat zijn voorschriften,’ ze pakt het zoveelste Laboratoriumformulier en maakt alleen het vakje zwart waar stollingsfactor 8 achter staat.

 

‘Dit buisje gaat naar het Erasmus,’ gaat ze verder ‘daar zit het hematologie centrum; ik begrijp uw afkeer van injectienaalden, misschien een goed idee om een brief te schrijven naar meneer Klink over deze materie.’ 

 

‘Dat is toch die Farizeeër, die van de week die EPD-brief bij me op de mat liet vallen, terwijl hij eigenlijk zo’n brief voor het donateurschap had moeten opstellen?’ 

 

Mevrouw de hematoloog krijgt een twinkeling in d’r ogen, zo te zien is ze het roerend met me eens. 

 

‘Dat lijkt me onbegonnen werk,’ antwoord ik,’ die Klink is gewoon een mongool en ik ben blij dat ik voor de rest niks met hem te maken heb, mijn excuses voor mijn opvliegendheid, ik kan daar niet zo goed tegen, maar ik zal gewoon weer m’n hoofd omdraaien als ze zodadelijk die naald in m’n arm zetten.’ 

Ik pak het formulier aan, terwijl ze meeloopt om de volgende patiënt te roepen. 

 

‘Oh ja, meneer Ursinus, had u nog aan uw ouders gevraagd of er in het verleden hemofilie in de familie voorkwam?’ 

 

‘Ja alleen dan was het factor 4!’ ze kijkt me aan en wil terug lopen naar haar bureau (hoe lager het getal, des te ernstiger de aandoening).

 

‘Nee hoor: grapje, ik bedoelde homofilie factor 4.’ 

Opgelucht met een glimlach loopt ze weer naar de deur: ‘en waar staat die 4 dan voor?’ 

 

‘Da’s als je op je vierde liever met poppen speelt en roze je lievelingskeur is!’ 

President Eisenhouwer waarschuwde bij zijn afscheid in 1961 al voor het gevaar van het industriële militaire complex. Hij was er namelijk in z’n ambtsperiode als president van de Verenigde Staten achter gekomen dat de wapenindustrie aanstuurde op het voeren van oorlog overal ter wereld om niet alleen de rest van de wereld de wil van Amerika op te leggen, olie voorraden veilig te stellen of ‘het zoeken naar massavernietigingswapens in landen die terroristen steunen,’ maar het oorlog voeren om de omzet van de wapenindustrie te garanderen. 

Momenteel (47 jaar later) is zijn worst nightmare uitgekomen: de wapenindustrie is de enige industrie, die de laatste jaren een winstverhoging van 25% heeft laten zien in de Verenigde Staten.  

De industrie waar maar liefst vijf miljoen Amerikanen afhankelijk van zijn, die in Washington het grootste aantal lobbyisten aan het werk heeft en – strategisch - in alle staten van dit land wel een grote fabriek heeft staan waar onderdelen worden gemaakt (waarmee ze elke senator of congreslid mee onderdruk kunnen zetten). 

 

Natuurlijk zullen er nog veel meer lijken uit de kast komen als Obama het stokje overneemt van George W.Bush, die niet bepaald een ‘ziener’ was (in ieder geval niet in sobere toestand). 

 

Eisenhower ging de geschiedenisboeken in omdat hij in 1957 een uitspraak forceerde van het Hooggerechtshof, die ervoor moest zorgen dat de gescheiden scholen voor blanken en zwarten werden opgeheven.

 

George W. Bush gaat de boeken in als de president die graag op de pof leefde en als loony die gewoon zijn verhaaltje bleef voorlezen aan kinderen van een kleuterschool, terwijl zijn land under attack was.  

 

Obama wil ook geschiedenis schrijven.

Ik hoop he can.

Ik hoop dat de wijze marketingstrategen, die achter zijn verkiezingscampagne zaten, mee gaan naar zijn regering en ervoor gaan zorgdragen, dat dit lijk in de kast: het opgebouwde industriële militaire complex, op een gedegen manier wordt ontmanteld. 

 

Economie is schaarste creëren (les een uit het boek van Prof. Heertje). 

 

Philips creëert op deze manier al jaren nieuwe hypes, wie wil er tegenwoordig geen Ambilight LCD Scherm? Maar stond-ie twee jaar geleden ook al op uw verlanglijstje voor de Sint? 

Bedrijven als Philips zijn op die manier ons consumenten altijd een stapje voor, slimme marketing werkt.

Senseo is niet te drinken, maar staat toch in 85 procent van de Nederlandse huishoudens op het aanrecht. 

 

Dus laat die wijze marketing strategen in de V.S. alstublieft schaarste creëren naar:  

een eerlijker gezondheidszorgverzekeringsstelsel

een schoner milieu

een bonusvrije markteconomie

echte vrijheid

spaarrekeningen

goede scholen

en last but not least: wereldvrede

‘Waarom zeppie nou altijd door als die mefrau op teevee komt pap?’ 

 

‘Omdat ik dat een hele rare vrouw vind, ze is zo hysterisch als een Vlaamse gaai en ze heeft een hoofd als een verlepte paddestoel.‘ 

 

‘Haha pap, een verlepte paddestoel dat mag-ie volgens mij helemaal niet zeggen’ ze kijkt bezwerend naar d’r moeder. 

 

‘Kijk nou!’ zeg ik tegen m’n vrouw die nog in de keuken staat, ‘d’r voorhoofd is inmiddels al zo ver opgetrokken dat wenkbrauw en haarlijn op dezelfde plaats zitten en dan heb ik het nog niet eens over die rare stem die tussen die opgespoten lippen vandaan komt en moet je nou kijken wat ze aan heeft’ (ik ben inmiddels teruggezapt, de mevrouw in kwestie is niemand meer dan Patty Brard, die meestal rond etenstijd de boel komt opleuken in allerhande reality annex showbizzprogramma’s). 

 

‘Dick doe nou eens even een beetje rustig joh, ze is net vijf en jij hebt het al over opgespoten lippen en opgetrokken wenkbrauwen en dat andere woord zal ik maar niet herhalen, want dat mag je zeker niet zeggen!’

M’n vrouw (annex opvoedcoach) doet een verwoede poging om het door mij ingezette negatieve antwoord van een andere kant te belichten: ‘er zijn genoeg mensen die er naar kijken anders wordt het niet uitgezonden.'

 

‘Wat is dat nou weer voor standaardzin: er zijn  genoeg mensen die het mooi vinden, ze is gewoon de Fiat Multipla van de tv, die vrouw had nooit geboren mogen worden, moet je nou kijken wat een outfit ze weer aan heeft, als jij daar ooit in gaat lopen dan kan je dat ‘in voor en tegenspoedverhaal’ wel op je buik schrijven en kom nou alsjeblieft niet met: ja maar dat is mode, want het gaat helemaal nergens over!’ 

 

‘Zooh ben je klaar?’ vraagt m’n vrouw, ‘ging het niet goed op je werk of zo?'

Ga anders even lekker op je atelier eten, je klinkt ongeveer net zoals m’n vader vroeger, die zei ook altijd dat je niet ergens in hoeft te lopen omdat het mode is en misschien dat het een goed ide....’ 

 

‘Ja pap ga maar naar boven, je spreekt een beetje kwadradig en dan moest je vroeger ook altijd van oma naar je kamer!’ Zarah’s glinsterende oogjes kijken richting de trap: ‘anders ga je maar alvast zitten mokken op je kamertje, dan komen wij het eten wel even brengen als je uigekoeld bent, hè mam?’  

 

‘Da’s helemaal geen verkeerd plan, dan zit je vader ook niet zo te zappen, ga maar naar boven, of moet ik oma even bellen?’

 

‘Ja want dat is je moeder pap, daar moet je altijd naar luisteren!’ Moeder en dochter staan nu getweeën (identiek met handen in de zij, beste beentje richting trap) te kijken. 

‘En ruim het anders gelijk maar een beetje op pap! Anders groeien er dalijk nog van die verhipte paddestoelen op je atelier en das niet zo hiegiejeenies, daar zitten we natuurlijk niet op te wachten, hè mam?’

 

Volgens Warren Buffet moeten we nu aandelen kopen. Ze staan historisch laag, alleen moet je wel goed kijken waar - in de nu ontstane nieuwe wereldorde - een vraag ontstaat (les 12 blz 137 van het befaamde boek van Prof. Heertje - uit 1962 - : de kern van de economie). 

 

Nu ben ik niet van het beleggen, het meeste geld wat ik heb staat gewoon bij de bank voor de wereld van morgen (ASN), maar ik zie toch wel een groeidiamantje op de Amerikaanse markt.

 

Daar in the land of the free and the home of the brave ontstaat een nichemarkt:

de tent. 

Dus als je niet van gisteren bent en je kunt aandeeltjes Smits en Som op de kop tikken. Gewoon doen. 

 

LINK:

 

http://www.youtube.com/watch?v=7-kq2w4N4eA

Misschien toch niet zo’n goed idee: om op dit moment een kapitaalinjectie te doen in Atelier Ursinus.

Natuurlijk was ik al een beetje aan het rondshoppen:

 

authentiek kantoorpandje,

ludiek meubilair,

mooi koffieapparaat,

leuke rondborstige secretaresse bij de ingang (die daadwerkelijk weet hoe dat apparaat werkt).

 

Om zo bij binnenkomst van the headoffice van Ursinus International al een bepaalde vraag te creëren.

Zo van: waar doet-ie het van, die gozer is echt goed bezig, kan toch niet dat-ie het allemaal op de pof doet?

Bij de eerste indruk al een signaal geven in de categorie: zowiezo een doek kopen van deze kunstenaar, of je het nou mooi vind of niet, zie het maar als investering.

 

En dat dan die secretaresse bij binnenkomst vraagt: 'wilt u een expresso of een cappucino? Meneer Ursinus is namelijk nog even in de meditatieruimte, maar hij verwacht u over een paar minuutjes in zijn atelier.'

 

Ik zag het helemaal voor me, als in een American dream, maar ga voorlopig maar even back to basic, the core business: gewoon van de week m’n atelier weer eens soppen, koffieapparaat reinigen, kwasten ontharden en aan m’n dochter vragen met welke (van de vele) schilderijen papa weer eens verder moet.

Gezien op moviemachine.nl, gewoon mooi voor het weekend

Aboutaleb zet Rotterdam opstelten: bakkie thee erbij.

ABN-Amro op de nieuwe shirts.

Parkeerbeleid van lik me kutje  van niks en een OV-chipkaart die nog steeds niet werkt.

 

Ik begin het steeds meer naar m'n zin te krijgen in Rhoontjeknor. 

 

‘Papa, mama, m’n kamer is veel te klein!’ 

 

Het is zondag we liggen nog in bed, hoorden al   aardig wat gestommel tijdens ons ‘uitslapen.’ 

Dit belooft niet veel goeds, wat zal ze nu weer voor een fantasiesfeertje gecreëerd hebben om één van ons uit bed te krijgen. Een winkel? Een garage voor haar fiets? Of wederom een wachtkamer voor de tandarts. 

Haar kamer telt 4 bij 3 meter (uw weet wel, waar menig familie -inclusief opa en oma - in een land dichtbij de evenaar in leeft, slaapt en recreëert).

 

Papa wordt uit bed gesleurd en meegenomen naar haar ‘schooltje,’ alle poppen, beren, barbies en ander knuffelgebeuren zijn uit de kast gehaald en in rijen van vier achter elkaar gezet.

Zarah heeft zo te zien ook de zak, die stond te wachten om weg gegeven te worden aan de minder bedeelden in Roemenië, van stal gehaald. 

 

‘Zarah waar heb je die nou weer vandaan?’ fluister ik. 

 

‘Oh die lagen bij jou boven op het atelier in een hele grote vuilniszak, zielig hè?’ 

 

'Maar daar is mama denk ik niet zo blij mee, die zijn voor kindjes die het niet zo breed hebben.'

 

'Maar ze luisteren wel beter als de rest hoor pap. Die twee Barbies en die beer die luisteren niet, dus die heb ik maar even vooraan gezet!’

Terwijl ze er nog lustig overeen praat, probeer ik rustig na te denken. Volgens de TV-nanny moet je kinderen af en toe helemaal los laten, de fantasie de vrije loop laten gaan. Ik kijk eens goed in de rondte en zie m’n atelierezel, die ze klaarblijkelijk uit m’n atelier gesleept heeft, hij doet samen met een stuk karton dienst als schoolbord. 

 

‘Waar heb je dat schilderij gelaten wat op die ezel stond?’ vraag ik nu toch, enigszins geïrriteerd. 

 

‘Oh niks aan de hand hoor pap, die heb ik heel voorzichtig in een hoekje gezet.’

‘Maar wat zijn dat dan kindjes die het niet breed hebben?’ 

 

‘Dat zijn zielige kinderen in een weeshuis heel ver weg, die hebben daar niet genoeg geld om dat soort dingen aan te schaffen’ zeg ik terwijl ik naar het ‘schooltje’ wijs. 

 

‘Oh, net zo als in IJsland zeker?’ 

 

‘Hoe kom je daar nou weer bij?’ 

 

‘Nou alle papa’s en mama’s hebben het erover op het schoolplein: de krebietkriezus, dat is het toppie van de IJsberg, ze vragen allemaal aan elkaar of ze spaargeld hadden in die IJsberg, want die is aan het zinken, nou en dat vind ik wel zielig, want omdat we al zoveel in de auto rijden was IJsland al aan het zonken.’ 

 

‘Zinken!’ verbeter ik. 

 

‘Ja, nou ennuh.. das toch megazielig voor al die ijsberen en zeehonden die daar wonen?’ 

 

‘En voor al die kindjes, maar die zijn niet aan het zinken hoor, dat heeft niks met elkaar te maken. Maar als jij een nog grotere kamer en nog meer speelgoed wilt hebben, dan krijgen we ook zo'n crisis, dan hebben papa en mama niet genoeg geld in hun spaarpot en moeten ze gaan lenen. En lenen kost ook weer heel veel geld en als dan de wasmachine kapot gaat dan …’ 

 

‘Ja, ja laat maar pap, die ken ik nou wel okay, want als we dan die wasmachine niet kunnen betalen dan halen jullie het bij mij uit de spaarpot en kunnen we volgend jaar niet naar Disneyland toch?’

Ze wacht niet af gaat voor in de klas staan en vervolgt: ‘en nu je toch je bed uit bent, ga nou maar achterin de klas zitten dan leg ik het wel even aan de rest van de klas uit, offuh,,, breng maar even deze papieren rond want je hebt vandaag klassendienst.’

De laatste tijd ontwaar ik een nieuwe trend: 'even een opleiding-tje erbij doen': HaaBeeOoh-tje, NTI-psychologie of een cursusje Neuro-Linkwistniets-Programmereren en al wat niet meer.

Misschien ter motivatie voor deze versbakken studentjes: een Ursinus College sweater.

Ken kun je zo bestellen via het internet, bij het gelijknamige College in the United States of de verenigde staten (en jullie maar denken dat ik er voor de rest niks bij doe).

 

Volgens vele berichten gaat het niet best met Dirk Scheringa's DSB-Bank, weinig reclames van Leen punt NL, Frisia en al dat soort gereutel, das dan wel weer mooi van die credietcrisis.

 

Aan Dirk's nieuwe museum (waar al die bizare schilderijen van Willink en kornuitjes komen te hangen) wordt voorlopig nog gewoon gewerkt, dus volgens mij valt het allemaal wel mee. Check: http://webcam.scheringamuseum.nl/

Wat wil jij later worden jongen?

Omdat het RMPI (waar ik een part-time baantje als nachtwacht heb) volgens onze bestuurder weer op de goede rails staat, kregen wij allemaal een boek over (hoe toepasselijk) veranderingen doorvoeren in je eigen leven.  

 

Dus eigenlijk gaat het boek over jezelf coachen (het bijschrift van het boek luidt dan ook: het managen van de lastigste persoon op aarde: JEZELF).

 

Niet alleen bankmedewerkers hoeven gecoached te worden, ook sommige voetbalclubs kunnen wel een beetje hulp gebruiken.

Het coachen is een trend, het wordt veel gebruikt in het bedrijfsleven om veranderingen door te voeren.

Er zijn heel veel (dure) cursussen voor op de markt en boeken over vol geschreven, gelukkig zitten daar ook dunne begrijpbare boeken zoals: Dromen Durven Doen  van Ben Tiggelaar  ISBN 9789027416056 

 

Als je een verandering door wilt voeren is het van belang om goede afspraken te maken met de mensen in je omgeving.

En ook goed aan te geven wat je in het verleden verkeerd deed en in de toekomst wilt veranderen (op welke manier en met welke stappen). 

 

Begin te denken vanuit je ja-gebied: waarin ben je in het verleden goed geweest?

En wat doe je het liefst? 

 

M.A.P.

 

Meetbaar: kun je het meten

Actief: wat ga je wel doen

Persoonlijk: je moet het zelf doen. 

 

Probeer over je nieuwe doelen en de weg ernaar toe te dagdromen, als het ware te kijken hoe het in z’n werk gaat. Ook om te bepalen of er beren op de weg zijn en deze dan denkbeeldig al te herkennen en te tackelen, zodat je niet weer in je oude automatismen valt (vooral in stresssituaties). Je kunt niet alles voorzien maar de situaties ansich lijken wel op elkaar.

 

Niet teveel de nadruk leggen op anderen en niet op gaan sommen wat je allemaal niet meer moet doen! 

Door de doelen nauwkeurig te omschrijven (en de stappen die nodig zijn om dit te bereiken) ga je je in de toekomst beter focussen op die doelen.

Je herkent beter de kansen die je daarna krijgt in je leven (die je normaal alleen in later stadium zou bestempelen als belangrijke beslissings-momenten). Je gaat dus meer kansen zien die je normaal niet zou zien (of te laat). 

 

Onze aandacht is beperkt, het brein richt zich op zaken die betekenis hebben. 

Zie veranderen als lopen op een trap, begin met de tree die binnen je bereik is. 

 

Je kunt geheugensteuntjes opschrijven voor als er je een kritisch punt bereikt, ook mensen uit je omgeving kunnen je in zo’n situatie bijsturen. 

Beloon jezelf als je zo’n moment hebt overwonnen!

 

Natuurlijk komen er ook weer Engelse woorden voor in zo'n boek één daarvan is countering: als je op je gewicht let dan stel je vantevoren het logo van MC-donalds gelijk aan de beeltenis van Erica Terpstra (van na 1980) en je zet - geheid - nooit meer een stap binnen bij deze vetfabriek.

 

Vorige week is de vergunning van veetransporteur Vaex uit het brabantse Reek ingetrokken omdat ze 1000 varkens teveel in wagens propte. Bleek vaker voor te komen.

Maar de familie Govers gaat gewoon verder d.m.v een handige constructie.

Wilt u deze familie (die trouwens zelf grote gelijkenis vertonen met de varkenssoort Sus Scrofa maar dat terzijde )een e-mailtje sturen om uw ongenoegen te uiten, dan kan dat hier.  

Kunnen we niet een toffe pakkende slogan verzinnen voor de kredietcrisis. Het blijft bij mij al niet meer zo hangen. In beginsel lag ik er wakker van, dacht ik er over na hoe het op te lossen.

Al denk ik dat de Americano’s Greenspans crap voorlopig nog wel even met zich mee blijven dragen. 

Ik dacht aan een slogan zoals: ‘de kredietcrisis komt naar je toe deze winter’ of ‘kredietcrisis wie is er niet groot mee geworden!’

 

CO2 opslaan onder de Vinexwijken ten zuiden van Rotterdam?

Als het aan de Shell ligt dan is dat in de toekomst de normaalste zaak van de wereld. Volgens de website:CO2opslagbarendrecht.nl start   

de  vergunningsaanvraag medio november van dit jaar.

Koolstofdioxide is niet giftig, het kan in hoge concentraties wel dodelijk zijn doordat het zuurstof verdringt, maar dat is in het verleden pas één keer gebeurd.

Dat bij die ramp (bij lake Nyos) 1700 mensen omkwamen wordt nergens vermeld.

Zelfs oud-premier Lubbers graait als voorzitter van het Rotterdam Climate Initiative (RCI) zijn graantje mee: hij zegt dat hij 'best boven een CO2-opslag zou durven wonen,' is niet bang voor zo’n snelle verstikkingsdood.

En als je langzaam dood wilt gaan dan ga je toch gewoon ten zuidwesten van Rotterdam wonen.

Daar worden de inwoners van Spijkenisse en Hoogvliet om de drie maanden getrakteerd  op witte- of zwarte rook die uit de pijp komt van de raffinaderij van de Koninklijke Shell.

Dit bedrijf is namelijk aan het bezuinigen op de onderhoudskosten, zodat ze aan het eind van het jaar haar bestuurders weer een opslag kunnen garanderen.

Voor het eerst sinds jaren weer eens een waar woord van Wouter Bos: 'De kredietcrisis dwingt de Amerikanen afscheid te nemen van een financieel systeem dat is gebouwd uit hebzucht.'

Misschien een goed idee om de directies van allerlei energie bedrijven, banken, universiteiten en last but not least de bloedbank een marktconform (naar huidige maatstaven) aanbod te doen?

'Hey Dick kun je even een tribal-tattoo ontwerpen?'

Voor de inspiratie maar een beetje gaan googelen en vond deze toch wel bizar.

Vandaag op de bank na veel voorleesplezier van al de bibliotheekboeken die we vanmiddag gescoord hadden.

‘Zo jij hebt een dik boek pap, zal ik jou eens voorlezen?’

‘Das goed, weet je trouwens hoe ze dat noemen zo’n dik boek?’

‘Nee hoe dan?’

‘Dat noemen ze een dikke pil.’

‘Een dikke pil, oh dan zal die wel weer over Jezus gaan zeker?’

‘Pap, komt alles weer goed enzo?’ 

‘Hoezo?’ 

‘Nou ze deden net zo droomatisch in de auto.’ 

‘Dramatisch bedoel je, haha……, nee joh er is niks aan de hand. Omdat de vakantie zo leuk en ontspannend was, zijn we een beetje de tijd kwijt geraakt.’ 

‘Kunnen ze die daar weer vinden dan?’ ze wijst naar de enige internet-zuil van vliegveld Valencia, waarvoor daarnet (06:45) gelukkig nog geen rij stond. 

Terwijl ik met Zarah en haar nichtje Iza sta te kijken naar de rest van de familie, die geïrriteerd - binnensmonds vloekend - hun frustraties staan weg te klikken op deze zuil, moet ik er voor het eerst om lachen: het te laat komen voor onze terugreis.

Iets wat normaal alleen tokkie-achtige sukkels gebeurt in low-profile-TV opnames op Heatrow Airport, is nu bij onze familie passiert.  

De terugreis was zo gezellig begonnen, om 04:45 ging de wekker al in ons appartement in Altea, de Spaanse zon die ons de laatste 10 dagen had vergezeld was nog nergens te bekennen, maar de koffers waren toch al ingepakt dus we konden nog relaxed (of beter gezegd in deze contreien: tranquilo) doen.

Natuurlijk had het ook bij mij door m’n gedachte gespookt: moesten we niet om 03:00 gaan rijden ofzo? Maar een goed uitgerust kunstenaar maakt zich niet dik, zeker niet na zoveel notenbrood, paella en allerlei ander Spaanse versnaperingen. 

‘Djeezus, hoe kun je zo dom zijn!’

‘Wat een domme koeien zijn we!’

‘Fuckzooi ik heb de papieren gisteren nog in m’n handen gehad: how low can you go?’

En: ‘Waarom bemoeien jullie je nou heel de vakantie nergens mee?’

Zomaar een greep uit de kreten die semi-vragend - naar ons (mannen) geschreeuwd werden vanaf de achterbank, alwaar de moeders plaatselijk uit hun flat zaten te gaan (nadat ze erachter waren gekomen dat we iets wat verlaat the building hadden verlaten, voor de terugreis richting vliegveld). 

Ik had me dan ook werkelijk nergens mee bemoeit deze vakantie, wat wil je als je met twee meisjes van vier (en bijpassend moedergebeuren) op vakantie gaat: je past je aan.

Want er moeten allerlei stranden ontdekt worden, minimaal twee maal per dag een duik in de jacuzzi genomen worden, er moet ‘gesjopt’ worden in allerlei Spaanse winkelstraten/centra (want die zijn heel anders dan in Nederland) en last but not least: als er maar een sprankeltje zon is, dan dien je daar gebruik van te maken.

Als u mij een beetje kent dan doorziet u mijn gedachte: zon, hebben ze daar geen zonnebanken voor uitgevonden? Kun je daar geen rare huidziektes van oplopen?

En: als er Nederlandse vlaggetjes op de prijskaartjes van de H&M in Spanje staan, dan kun je datzelfde aftandse niemendalletje toch ook gewoon in Nederland op de kop tikken? 

Het was dan ook op één van deze sjop-middagen - waar ik met zo’n prijskaartje in de hand - een geestelijk rust momentje probeerde te zoeken en mij zelf één belangrijke opdracht stelde: de glimlach op het gezicht van m’n dochter en haar nichtje!

Aanpassen dus! (en das knap lastig voor een kunstenaar die te boek staat als einzelganger)

Op andere vakanties had ik namelijk al een paar keer te horen gekregen: ‘dat het niet de bedoeling is om je dagenlang op te sluiten in je airco-gekoelde slaapkamer om daar je boekenachterstand weg te werken!’

Vandaar dat ik daar na twee boeken mee gestopt was (ja echt waar lieve beeldbuiskinderen).

Ik stond in de vakantie-stand, was helemaal relaxed.

En naar later bleek was ik niet de enige. 

Toen ik ’s avonds eenmaal thuis m’n dochter op bed legde neuriede ik – zonder dat ik het zelf nog door had - het deuntje Valencia (van de Top CD: Eddy Wally Mijn allergrootste successen Nr1). 

‘Wat is dat voor muziek-ie pap?’  

‘Wat bedoel je?’ 

‘Nou dat muziek-ie dat je heel de dag loop te neuriën daar begon je al mee toen we in Spanje in de auto zaten.’ 

‘Oh dat, da’s een nummer uit de tijd van opa en oma, dat draaiden ze wel eens toen papa even groot als jij was.’ 

‘Maar waarom ging-ie dat vandaag zingen dan?’ 

‘Oh gewoon, omdat het gaat over Valencia, je weet wel waar we heel de dag zijn geweest op het vliegveld’ (we hadden een terugvlucht van pakweg negen uur later). 

‘Maar volgens mij vonden de mama’s dat in het begin niet zo leuk, dat jij dat met ome Richard zat te neuriën, ze waren mega-geirrifeerd volgens mij. Of nie?’  

‘Geïrriteerd, ja dat klopt, dat deden we om het ijs een beetje te breken, omdat de mama’s een beetje boos waren op zichzelf en op ons.’ 

‘IJs breken? Het was daar mega-warm!’ 

‘Ja dat klopt, maar dat is een uitdrukking. Het ijs breken betekent eigenlijk dat je bepaalde hindernissen wegneemt, dat je ze ergens anders over wilt laten nadenken. En omdat we dat deuntje heel de dag neurieden, in het vliegtuig, in de trein vanaf Schiphol naar dat andere vliegveld in Eindhoven en in de auto, toen jij lag te slapen, konden ze hun gedachten even ergens anders op richten. Eerst werden de mama’s boos op ons in plaats van op zichzelf, later konden ze er ook wel om lachen, toch?’ 

‘Ja dat vond ik wel een beetje raar, maar ik vond het wel een reuze gezellige dag ennuh…als ik dinsdag op school kom, dan ga ik alle kindjes vertellen dat ik op één dag heb auto gereden, gevlogen en in de trein heb gezeten! As ze dat niet mega-cool vinden dan weet ik het ook niet meer!’ 

‘Vond je het leuk dan, de vakantie?’ 

‘Ja heel leuk (ze verduidelijkt het met haar duim) maareh…. de volgende keer zullen Iza en ik wat beter onze troep opruimen, dan kunnen jullie de tijd niet zo snel meer kwijt raken, hè pap?’

‘Wil je me marcheren pap?’ 

‘Wat?’ 

‘Wat je bij mama deed van de week!’ 

‘Oh dat heet masseren, maar mama had last van d’r nek.’ 

‘Ja maar ik ook pap, ech heel heftig’  ze probeert een beetje een gemaakt gebaar, zoals Moszkowicz in de whiplash reclame maakt. 

‘ZARAH!’ zeg ik, ‘hou nou eens effe op, deze tekeningen moeten vanmiddag af, ik moet toch de vakantie en het huis nog betalen, laat papa dan alsjeblieft een beetje doorwerken, ga anders even met poezebeest spelen of pak een kleurboek, loop niet zo te vervelen.’ 

Terwijl ik het zeg, zie ik aan d’r gezicht ‘dat het er even niet in zit,’ zo te zien wil ze maar één ding: totale aandacht.

Niet zo gek ook, als je vader al een paar dagen met z’n hoofd in de boekhouding zit (waar hij niet bepaald vrolijk van wordt) en nu gelijk even door gaat met z’n ontwerpwerk (met een deadline van hier tot Egypte). 

‘Weet je hoe ze: ‘Nouw enn!’. zeggen in Zuid-Afrika, pap?’ 

‘Nee,’ snauw ik. 

Ze loopt een beetje van me af, gaat licht door de knieën, schudt tegelijk met haar billen, waarna ze haar hoofd draait en schreeuwt: ‘NOU EN!’ 

Het ijs is gebroken, we liggen samen gevouwen op de bank te lachen.

Opeens uit het niets: ‘Ken je ook buikdansen, Pap?’ 

Ik gooi onmiddellijk m’n ochtendjas (waar ik al dagen Hugh Hefner-gewijs mee in de rondte loop te chagrijnen) van me af, doe m’n T-shirt als een sluier om m’n hoofd en geef een buikdans show.

Zarah komt helemaal niet meer bij, valt tegen het dressoir van het lachen en weet echt niet te stoppen.

Tegen de tijd dat ik het een beetje irritant begin te vinden, wijst ze - met tranen in d’r ogen - naar de voordeur (die voordeur waar we al jaren lang: ‘nog een half transparant plakplastic overheen moeten plakken zodat je niet zo makkelijk naar binnen kijkt’). 

De vrouw, die met haar ene hand boven het gezicht (voor een beter zicht) naar binnen staat te kijken heeft een glimlach van oor tot oor.

Ik herken haar, schiet in m’n ochtendjas en spoed me naar de gang.

‘Hallo,’ zegt ze terwijl ik de deur open maak: ‘ik kom voor het ge...’ 

‘Ja ik herken je, wacht even ik zal het gelijk pakken, zeven en een halve euro toch?’ Ik haast me naar binnen gris m’n portemonnee open en pak er tien euro uit, ik probeer Zarah te ontwijken terwijl ik terug loop naar de voordeur. 

‘Ja mefrau, dat moeten we leren voor op school, in Afrika doen de mensen allemaal hele andere dingen en rietdelen enzo..’ 

De vrouw staat een beetje vragend ‘glazig’ te kijken. 

‘Rituelen bedoelt ze!’ verduidelijk ik, ze hebben altijd een landen-thema op de kleuterschool, deze maand is dat Afrika, geloof ik.’ 

‘Oh ik herkende je papa al niet, dus hij probeerde een Afrikaanse krijger na te doen?’ vraagt ze plagend aan Zarah. 

‘Nee een buikdanseres!’ zegt ze giechelend.

Onderwijl ik de vrouw af probeer te schepen met een: ‘laat maar zitten, als je niet gepast terug hebt’ antwoord ze resoluut: ‘Nee hoor deze keer krijg jij drie euro terug, krijgt een klant ook een keer tip. Heb ik volgende keer ook eens een mooi verhaal als de glazenwassers hun loon komen halen bij ons op kantoor.’

‘Maar pap, waar ken je die mefrau van?’ 

We zitten in de auto. Zonet zijn we in de winkel een vriendin van vroeger tegen gekomen (lees: de eerste ‘grote liefde’ van ondergetekende).

In rap tempo zijn alle ditjes en datjes doorgenomen: ‘herinner je die nog, zie je die nog wel eens, maar kun je van je kunstjes leven dan? En wat doet je broer of zus?’ etc, etc… 

Boring voor een kleuter, helemaal als papa dan ook nog uit gaat leggen: ‘dat hij met deze mevrouw op school heeft gezeten!’

Lekker interessant: dat je vader met haar de lambada heeft gezoengedanst.

Dan ga je als dochter opeens moeilijk kijken, geeuwen, aan z’n nek hangen en last but not least gewoon zeggen dat je naar mama wilt:

‘want die is toch veel liever.’ 

Een paar stoplichten verder, zonder verdere praatstof, verandert ze toch van strategie: 

‘Enne….. wilde je daar dan mee trouwen,  ofzo?’ 

‘Met wie?’ 

‘Nou die mefrau in de snoepwinkel?’ 

‘Nee dat niet, maar ik was wel verliefd op die mevrouw.’

‘Nou niet meer dan?’ 

‘Nee, joh dat gaat vanzelf over, jij bent toch ook niet meer op Ivar, terwijl je wel een mooie bloem hebt gehad met Valentijnsdag?’ 

Na een diepe zucht gaat ze verder met haar diepte-interview:

‘Maareh… hoe voelt dat dan?’ 

‘Wat bedoel je?’ 

‘Nou, dat verliefd zijn, je hebt dan toch nie echt vlinders in je buik?’ 

‘Nee joh natuurlijk niet, maar het voelt een beetje hetzelfde als dat jij je voelt als K3 dat ene nummer zingt, hoe heet dat ook alweer? Over dat je je soms zo alleen voelt, terwijl er toch mensen om je heen zijn? 

‘Een vriend!’ antwoordt ze ‘maar dan moet ik altijd bijna huilen als ik dat hoor!’ 

‘Ja dat klopt, dat zijn emoties. Je weet dan niet meer hoe je die emoties moet bedwingen, dat is een beetje hetzelfde als verliefd zijn.’  

‘Ja maareh… Ik ben toch ook verliefd op Alexander. Maar ik voel helemaal geen flinders in m’n buik! Hoe kan dat dan?’ 

‘Vlinders in je buik voelen een beetje als kriebels in je buik. Als je dan de persoon waar je verliefd op bent tegen komt, dan krijg je die kriebels en daar kan je niks aan doen dat zijn ook emoties!’ 

‘Was je toen ook vier dan?’ 

‘Wat bedoel je?’ antwoord ik. 

‘Nou toen je vlinders voelde met die mefrau?’ 

‘Nee joh, toen was ik al veertien of vijftien jaar oud.’ 

‘En heb-ie haar dan ook gezoend, net zoals de prins doet met doornroosje als ze ligt te slapen in d’r glazen kist?’ 

‘Ja zo ongeveer, maar dan zonder die dwergen erbij en het heeft ook niet zo lang geduurd hoor: dus geen “ze leefde nog lang en gelukkig-verhaal”. Het duurde maar een paar weken, daarna was het uit!’ 

Zarah zit beteuterd voor zich uit te kijken: UIT!

 Dat komt hard aan. 

‘Het leven is niet altijd een sprookje, dat heb ik toch al meer uitgelegd, of niet?’ beantwoord ik haar treurige kijkers: ‘anders was ik ook nooit je moeder tegengekomen en was het volgende sprookje niet gebeurd!’ 

Terwijl ik mezelf een denkbeeldig schouderklopje geef voor dit kordate antwoord en me afvraag of het vragende orakel op de achterbank nu eindelijk eens rustig van de toeristische route gaat genieten (door de Hoeksewaard die ik zo net was ingereden) gaat ze al weer verder:  ‘Maar had je mij dan niet gekregen als je met die mefrau was getrouwd?’ 

‘Hoe bedoel je?’ 

‘Nou waar was ik dan geweest als je mama niet was tegengekomen?’ 

‘Hey kijk daar ‘s daar heb je dat meisje uit je klas, hoe heet ze ook alweer Delara? Wat doet die nou hier op de fiets' lieg ik. 

‘Nee pap, da’s Iris, dat weet je wel!’ 

‘Hoe bedoel je?’ 

‘Nouh je wilt d’r gewoon niet over praten, net zoals mama en opa en oma er nooit over willen praten als ik er om vraag, is dat geheim ofzo?’ 

‘Nee, dat niet, maar daar heb je een beetje te kleine oortjes voor, snap je?’ 

‘Nee pap dat snap ik niet!’   Ze kijkt bedroefd, kwaad en teleurgesteld tegelijk en wendt haar hoofd af wanneer ik een hele oude boerderij aan wijs.  

‘Wat betekent dat nou weer: kleine oortjes. Da’s zeker weer net zoiets als dat ik vierkante ogen krijg als ik te lang voor de t.v. zit, sprikwordelijk ofzo?’ 

‘Spreekwoordelijk! Dat wil zeggen dat het niet echt het gene betekent wat je zegt, er zit een andere bedoeling achter.  Maar verder ben je eigenlijk met je hele lichaam te klein om dit verhaal te horen. Pas als je ouder bent dan vertellen wij het verhaal over de bloemetjes en de bijtjes, okay?’ 

‘Nou jah, we hadden het over vlinders, hoe kom-ie nou weer bij bloemetjes en bijtjes pap?’ 

Gelukkig doet ze haar veiligheidsgordel al af en probeert de deur van de auto open te doen om met Iris te gaan spelen. De vader van Iris komt aangelopen en zegt:

‘das nou jammer Zarah, Twan is er niet (het jongere broertje van Iris ).Hij zei van de week nog dat hij met je wilde trouwen.’ 

Ssttt..... (ik houd m’n vinger voor m’n mond). 

‘Wat bedoel je,’ vraagt hij. 

Terwijl Zarah haar schoenen uit doet en tegelijkertijd de trap op begint te lopen draait ze zich om: ‘Ja ome Ed, pap vindt dat ik een beetje te kleine oortjes heb voor vlinders, bloemetjes en bijtjes en dat soort beessies, hè pap?’ 

‘Ennuuh… ome Ed, zeg maar tegen Twan dat ik op Alexander ben; dan kan-ie gewoon met z’n volgende sprookje beginnen!’   

‘Dacht jij daar vroeger ook altijd over na?’ 

We zitten op de fiets richting de stad en omdat er voor de rest weinig vertier is wordt het tijd voor een diepte-interview. 

‘Wat bedoel je, waar dacht ik voeger over na?’ vraag ik dan ook. 

‘Nou met wie je later gaat trouwen enzo? En of-ie kindjes gaat krijgen en met wie! En dat jij dan opa wordt en mama oma. En dat jullie dan ook op mijn kindje passen als ik naar een concert van een rockband ga of naar een feessie?’ 

‘Nee joh, daar was ik vroeger toch niet mee bezig, ik was een jongetje, die zijn toch stoer net als Ian, Twan of Ivar, die spelen met playmobil en lego of spelen cowboytje en indiaantje.’ 

‘En als je dan een leuk meissie zag, dacht je daar dan ook niet aan?'

‘Nee dat kwam pas later’ 

‘Ja maareh…. hoe kan dat dan: dat jongens daar niet over nadenken, jij zegt altijd dat mama en ik het mooiste van de wereld zijn enzo… en dat toen ik geboren ben je heel erg gelukkig was en dat je toen de eerste paar dagen helemaal van de wereld was. Dat het net leek of je in een sprookje zat! Jij bent toch eigenlijk ook een jongetje?’ 

‘Dat is zo, maar waarom wil je dat eigenlijk weten? Je bent nog maar vier jaar, kunnen we niet beter over K3 praten of over het nieuwe broertje of zusje van Isabelle of dat we volgende week naar Ot én Svenja’s verjaardagsfeestje gaan: twee feestjes in een week da's toch tof!’ zeg ik iets te uitbundig: ‘En wat voor kleren je dan aan moet. Of wie d’r allemaal zijn van je vrienden, da's toch veel leuker en niet zo ver weg om over na te denken.’ 

‘Ja, maar pap hoe moet dat dan, ik heb vanmiddag (met Valentijnsdag) een bloem gehad van Ivar, maar Twan en Alexander vinden mij ook wel lief en ik kan ze toch niet allemaal tegelijk kiezen?’

‘Kun je er van leven?’ is een vraag die veel gesteld wordt nadat ik uit de doeken heb gedaan dat ik kunstenaar ben.

Van doeken alleen kun je niet leven, of je moet Appel of Corneille heten!

Dat is bekend, maar hoe leg je dat uit aan je dochter van vier.

Sinds ze op school zit ziet ze dat papa weer meer en meer de tijd heeft om ‘de kunstenaar’ uit te hangen.

Ook zij stelde van de week de vraag: ‘Maar papa, waarom werk je dan ook nog als nachtwacht bij die kindjes?’

‘Omdat papa daar ook gewoon kan tekenen, schilderen en schrijven.’ antwoordde ik, ‘dat is makkelijk en goed te combineren en als papa eens een keer geen zin heeft dan kan hij gewoon een boek lezen of lekker helemaal niks doen, is ook wel eens lekker, na zo’n druk dagje thuis! En het is maar een parttime baantje hoor! Dat betekent dat ik de helft van de tijd van mama werk en daardoor kan ik voor de helft leven van mijn kunstjes, snap je?’

'Jawel, maareh… worden die kindjes dan nooit wakker?’

‘Af en toe, maar dan moeten ze, voordat ze de groep in komen wel even kloppen of roepen, anders schrikt papa zich een hoedje.

Dan zit ik bijvoorbeeld helemaal met mijn hoofd in een verhaal of een schilderij en dan staat er opeens zo’n kindje naast me.’ 

Ik ben een kunstenaar die als nachtwacht werkt in de jeugdpsychiatrie.

Wel ludiek als je niks te vertellen hebt op een feestje!

Het is werkzaam, omdat ik nu eenmaal een nachtdier ben en mijn teken- en schilderwerk mee kan nemen waardoor ik weinig problemen ondervind in het wakker blijven.

Omdat de groep waar ik werk vooral kinderen uit het autistische spectrum herbergt, en deze kinderen dus een ontwikkelingsstoornis hebben die invloed heeft op de manier waarop ze communiceren of omgaan met mensen in hun omgeving, heb ik met velen van hen een duidelijke mondelinge afspraak: dat ze me niet te veel moeten laten schrikken.

Het zou namelijk niet de eerste keer zijn dat ik met mijn gezicht boven een aquarelletje hang en opeens uit het niets een stem naast me hoor. 

‘Maar dat kan toch helemaal niet pap, met je hoofd in een verhaal zitten. Das wel een beetje gek!’

‘Dat is maar figuurlijk gesproken!’ beantwoord ik haar vraag.

‘Was dat? Figuurlijk besproken?’

‘Figuurlijk gesproken! Dat is net zoals je ‘een hoedje schrikken’ dan heb je toch ook geen hoedje op?’

‘En als je grapjas zegt, is dat dan ook figuurlijk gesproken?’

‘Dat moet je maar aan mama vragen!’ wimpel ik deze zoveelste vraag van vandaag af. Mama komt net uit haar werk, krijgt gelijk een dikke kroel en zegt schooljufachtig: ‘Ga dan gelijk naar boven Dick, anders komt die aquarel nooit af!’ 

Eenmaal boven op het atelier begin ik gelijk met mijn opdracht.

Natuurlijk had ik eerder moeten beginnen. Maar ja, ik ben nu eenmaal een deadlinewerker. Druk op de ketel is goed. Nu is het alleen nog meer een kwestie van ‘even in de sfeer komen’ en dan gaat het vanzelf.

Max Wertheimer de befaamde gestaltepsycholoog omschreef deze fase als het derde denken, de stap voorbij het vrij associërend denken.

Het moment waarop je handen automatisch dingen maken en alles opeens op zijn plaats lijkt te vallen. 

Om in die sfeer te komen heb ik nodig:

·         zoethoutthee (iedere gek zijn gebrek)

·         een Touray Auslese 1 kwast (okay, twee gebreken. Voor de niet kenners: de Aston Martin onder de kwasten)

·         en niet te vergeten: inspiratievolle ‘oude jongerenmuziek.’

Deze heugelijke middag gebracht door Manuela Kemp die in haar Rocktempel met zwoele stem authentieke rock aan elkaar praat (op Arrow Classic Rock). 

Het nummer Toys in the attic van Aerosmith wordt - net zo makkelijk - afgewisseld met Ramble on van Led Zeppelin (de volumeknop gaat als vanzelf een derde harder).

Wanneer ze ook nog even If you tolerate this van The Manic Street Preachers de ether in knalt, is het hek van de dam… ik ben zover. Kippenvel van hier tot Honolulu en een hand die welhaast automatisch pointillistische groenpartijen maakt en vervolgens zoekend verder gaat met een schaduwvlak en wervelend di.....

‘HEY PAP!’

Ik gooi bijna de waterverf over m’n tekening, kijk verschrikt in het gezicht van m’n dochter.

‘HAHA, JE SCHRIKT JE EEN KWASTJE, OF NIE?’

‘MAAREH… MOEST VAN MAMA VRAGEN OF-TIE OOK EEN BEETJE ZACHTER KON?’ 

Aller eerst wens ik iedereen een prettig kerstgebeuren en een gelukkig 2008.

Een van mijn goede voornemens voor het volgende jaar is (wederom) om het één en ander af te maken (waar ik van het jaar, de jaren daarvoor- of in mijn vorige leven mee was begonnen).

In januari wil ik in ieder geval het boekje Dagvlinders gaan uitgeven (zie foto).

Nog twee á drie verhaaltjes en het is af.

Ik ga er van uit dat dit het begin is van 'de eeuwige roem' (die mij eens is voorspeld, door een duistere hand-lezeres op de paravisie-beurs in Ahoy in 1991!) 

‘Hey pap, wat is dat? een Poolse infazie.’

We zitten in de auto, zijn ‘even op visite’ geweest bij vrienden. Terwijl de kinderen speelden, ging het gesprek van ditjes en datjes over op een verhitte discussie, waarin het wel of niet toelaten van Poolse werknemers op onze arbeidsmarkt werd besproken.

Zarah’s kleine oortjes hadden toch meer opgevangen dan gedacht.  

‘Een invasie, dat is als er opeens een heleboel mensen je land binnenkomen. Polen, dat zijn mensen die uit Polen komen, dat ligt ongeveer even ver hiervandaan als Spanje, maar dan precies de andere kant op,’ beantwoord ik haar vraag. 

‘Hoe dan, de andere kant op?’ 

‘Als je nu in het vliegtuig stapt, dan ga je niet in de richting van de Zuidpool, dus niet in de richting van Ferdinand in Afrika, maar in de richting van de Noordpool, richting het land van Pipi Langkous en de kerstman.’ 

‘Maar waarom komen die Polen dan niet van de Zoutpool of de Noorpool?’ 

‘De Zuidpool en de Noordpool!’ verduidelijk ik , ‘omdat daar bijna geen mensen wonen, daar wonen een paar eskimo’s in iglo’s en heel veel ijsberen.’ 

‘Jah en die smelten daar helemaal weg hè pap, omdat wij teveel autorijden enzo!’ 

‘Heb je dat op school geleerd?’ 

‘Nee, joh!’ (ze zegt het een beetje in de trend van: daar gaat de juf ons nog niet mee lastig vallen; die moeilijke materie). 

‘Waar heb je het dan van?’ 

‘Van toen in de Efteling, met die enge droomfilm, dat alles bewoog en dat opa een beetje bang was.’ 

Oh ja, De Pandadroom (een virtuele rondreis door het natuurschoon van de wereld waarbij de stoelen meebewegen en het echt in de zaal regent of koud wordt als dit ook op het beeldscherm gebeurt).

‘Volgens mij was jij degene die bang was in de Pandadroom toch?’ antwoord ik dan ook. 

‘Ja een beetje pap, maareh… waarom mogen ze hier niet werken dan, die Polen?’ 

‘Ze mogen hier wel werken, maar veel mensen willen niet dat ze hier komen wonen’ antwoord ik. 

‘Waarom nie dan?’ 

‘Omdat Nederland een klein land is, er zijn al te weinig huizen, te weinig leraren en leraressen!’ 

‘Maar hebben die Polen dan ook kindjes?’ 

‘Ja natuurlijk.’

‘En waar zijn die dan?’ 

‘In Polen.’ 

‘Nou, jah das toch zielig, jullie zeggen toch altijd dat we alles moeten delen? En 't is kerstmus enzo..’ 

‘Dus als jullie morgen opeens met 2 keer zoveel kinderen in de klas zitten en er bijna geen plaats meer is waardoor je af en toe op de gang moet leren, dan wil jij ook nog elke dag je appel, evergreen of kerstcadeau delen met een Pools kindje?’  

Ze kijkt een beetje bedenkelijk, haalt d’r vinger Wicky de Viking-gewijs onder haar neus door en antwoordt: ‘Niet elke dag nee!’ 

‘Dus dan mogen die kinderen maar af en toe naar school, omdat jij niet altijd wilt delen of je plaatsje af wilt staan?’ 

Het is een paar minuten angstvallig stil in de auto. Ik kijk in m’n achteruitkijkspiegel en zie ‘r een beetje beteuterd kijken. 

‘Niet alles is altijd op te lossen Zarah,’ probeer ik, ‘dat is nou het moeilijke van de politiek; er is niet overal een oplossing voor. En als je dan toch een keuze maakt, dan is dat weer in het nadeel van iemand anders. Maar daar hoef jij eigenlijk helemaal nog niet over na te denken, misschien dat je de volgende keer gewoon eens die kleine oortjes van je dicht moet houden als we ergens op visite zijn, okay?’ 

‘Ja das goed pap, maar ik vind het nog steeds zielig enne…. die poolitiek, das een beetje hetzelfde als beslissen toch?’  

‘Ja dat klopt,’ ik draai even – trots - m’n hoofd om. Ze wijst in de richting schuin voor de auto.

‘Dus as jij nou beslist, dat we onder die paal met die uhmm.. een hamburger gaan eten, dan is mama niet zo blij met ons, dan is ze een beetje teleurbesteld. Maareh… dan maak ik dalijk een hele mooie tekening voor jullie enne… nou dan worden jullie weer verliefd op elkaar enzo en dan komt alles weer koek en kaassieh. Dan vraag ik morgen wel even aan juf Angela hoe dat moet met die Polen, want die weet dat allemaal wel hoor pap, die is daar in gespecialiteerd, van de week nog toen had Bas een vraag, nouh en toen….’ 

Terwijl de spraakwaterval door gaat, zet ik m’n richtingaanwijzer aan en zie ik de vernieuwde supersized hamburger op de poster verlekkerd naar me kijken, mijn oog valt meteen op het duurzame slablaadje dat Sonjaproof tussen de augurk en de biologische tomaat ligt te wachten op een nieuw slachtoffer. 

Eenmaal binnen is het stervens super druk, ik kijk Zarah een keer aan en zie d’r denken: jeemig de peemig wat een drukte. Ze komt dicht tegen me aanstaan:

‘hé pap, die infasie is volges mij al begonnen!Geef mijn heppie-miel maar aan zo’n Pools kindje, heeft-ie in ieder geval ook een leuke kerstmus!’

Heeft u ook zo'n last van de lage dollar?

Als u ze nog in huis heeft en niet zeker weet of u ze nog in moet wisselen? Kijk dan even dit filmpje: 

http://www.vpro.nl/programma/tegenlicht/afleveringen/24877874/          

of

http://www.alsdedollarvalt.nl/ 

Als u er liever creatief mee om gaat, click op foto

‘Nou jah, dat heeft die gekke piet zonder veer zeker weer gedaan! Beetje dom, hè mam?’ 

‘Of domme piet natuurlijk, ik denk dat de pakjespiet niet zo’n grote fout maakt, hè papa?’ vraagt mama,terwijl ze me beschuldigend aankijkt. Ze verfrommelt het roze pakjespapier, voorzien van allemaal gouden kerstmannetjes, tussen haar vingers. 

‘Kan ook zijn dat die piet een beetje moe was van alle nachtdiensten, misschien dat-ie ook zo’n kindje heeft, die hem niet genoeg laat slapen?’ antwoord ik, terwijl ik de slapers uit m’n ogen wrijf. 

Wel mooi natuurlijk zo’n piet zonder veer; een ontkenningsfase-piet. Zou iets zijn voor de wereldproblematiek; ik zie het al voor me Sacha de Boer die het journaal voorleest: ‘in Uruzgan is ontstemd gereageerd op de bermbom die de piet zonder veer had achtergelaten’ of: ‘Piet zonder veer had zich vergist in de aex-index want die is vandaag met sprongen omlaag gegaan.’

Toch eens uitproberen als je wordt aangehouden door de politie: ‘oh ik denk dat de piet zonder veer dat achterlicht heeft kapotgemaakt meneer!’ 

In het gezin werd de piet zonder veer in ieder geval veel aangehaald; als één van ons weer eens z’n sleutel was vergeten of een afspraak niet in de agenda had geschreven. 

Sinds kort hebben we ook een telepathie piet in huize Ursinus. Zarah begrijpt er geen snars van. 

Meestal hebben we s’middags een baldadig halfuurtje, waarbij we – al dan niet in polonaise - luid op de maat van de muziek meegalmend, in de rondte lopen te stuiteren. Onder het motto: je moet toch je energie kwijt, maar het is buiten kut niet van dat hele mooie weer. Natuurlijk zit er now a days een riedeltje sinterklaasmuziek in de c.d.-speler.

De nummers worden al gauw van andere rijmpjes voorzien, waarbij Zarah graag haar grenzen probeert te verleggen.

Als ik dan ook de laatste zin eindig met zwarte Piet, zingt Zarah gelaten door: ‘en sinterklaas die… bestaat lekker niet!’ 

En nou moet ik zeggen dat ik deze zin ook in m’n hoofd had, dus eigenlijk was ik in euforische staat (een eerste telepathisch contact met je dochter), maar je hebt baas boven baas, met sinterklaas valt niet te spotten.

Hard ingrijpen dus.

Op het moment dat ik boos tegen haar zeg: ‘dat ik sinterklaas wel ‘ns zal gaan bellen, kijken wat hij er van vindt!’, wordt er gebeld.

‘Oh daar zal je hem net hebben, zie je wel dat-ie alles ziet en alles hoort!’ 

Ze staat aan de grond genageld. 

Ik zie dat het een geheim nummer is, neem op en hoor de telefonisch verkoopster aan de andere kant van de lijn haar verkooppraatje beginnen.

Ik luister aandachtig, knik een paar keer en wijs met m’n andere hand naar de telefoon, terwijl ik 'sinterklaas' mompel tegen Zarah. 

‘Jah, wat zal ik zeggen sinterklaas,’ antwoord ik: ‘ik heb d’r echt een paar keer gewaarschuwd hoor en het "bestaat niet" schoot er een beetje uit, dat deed ze denk ik niet expres. Weet u zeker dat ze haar schoen niet mag zetten of heeft u gewoon geen inpakpapier meer?’ 

Ik wacht een tijdje terwijl ik een ssst.. gebaar maak tegen Zarah (de vrouw aan de ander kant van de lijn praat nu iets harder, ik hoor iets van: ‘u kunt toch ook wel normaal zeggen dat u niet op ons zit te wachten!’) 

‘Okay da’s goed sinterklaas,’antwoord ik, ‘ik zal het zeggen, ik hoop dat het de volgende keer weer goed gaat op de inpakafdeling en ik zal tegen Zarah zeggen dat ze d’r schoen toch nog mag zetten, omdat wij u op het misverstand met het kerst-inpakpapier hebben gewezen.’ 

Zarah staat al minder beteuterd te kijken en vraagt: ‘mag ik hem ook even?’ 

Ik doe net of sinterklaas haar vraag heeft gehoord (in werkelijkheid heeft mevrouwtje belgeest al opgehangen). 

‘Nee okay, ik begrijp dat u het druk heeft sinterklaas. Jah da’s goed, als ze wat wil vragen dan doen we een brief in de schoen vanavond en dan maakt ze er wel een mooie tekening bij, goedemiddag.’ 

‘Wat wilde je nu zeggen tegen de sint?’ vraag ik nadat ik de telefoon heb opgehangen. 

‘Nou, nou.. dat-ie wel lief is enzo en dat ik best begrijp dat-ie het niet leuk vindt, als ik zeg dat-ie niet bestaat, maareh… het floepte er in eens uit, ik weet ook niet hoe dat kwam pap!’ 

‘Geeft niet Zarah dat zal wel meer gebeuren als je later groot bent, misschien dat iemand anders er op dat moment ook zo over dacht en dat jij dat hebt opgevangen.’ 

‘Kan dat dan, pap?’    

‘Sommige mensen denken van wel,’ antwoord ik, ‘er zijn zelfs mensen die vinden dat ze daar heel goed in zijn, die beginnen een politieke partij om te zeggen wat andere mensen denken, raar hè?’ 

‘Nou da’s echt raar. Politike partei wat is dat dan?’ 

‘Een politiek partij!’ antwoord ik, ‘dat is een beetje moeilijk uitleggen meisje, laten we eerst die tekening voor sinterklaas maar eens maken en dan zien we het wel, okay?’   

Volgende week vervolgverhaal: Poolitiek     

Deze afbeelding gezien op http://www.f-lohmueller.de/ een website van Andrea en Friedrich Lohmuller.

gezien op www.makezine.com

Rhoon , 29 november 2007

Minister van Onderwijs Cultuur en Wetenschappen
T.o.v. directie BOA
IPC 1100
Rijnstraat 50
Postbus 16375
2500 BJ Den Haag  

Betreft: Brandhaard

Beste Minister Plasterk,  

Naar aanleiding van de laatste oproep van uw staatssecretaris mevrouw Van Bijsterveldt aan alle Nederlandse gemeenten, waarin zij (reagerend op de laatste leerlingenstakingen) vraagt om ‘de leerplichtambtenaren in stelling te brengen,’ schrijf ik u deze brief.

Stelt u zich eens voor dat u puber bent, nog niet helemaal weet wat u later wilt worden en daarom, mede op aanraden van uw ouders, bent begonnen met de voorbereidingen voor het starten van een middelbare opleiding.

‘Omdat (zo is het motto van uw ouders) je dan in ieder geval een m.b.o.-diploma op zak hebt.'

Het is half november u doet gezellig mee met de scholierenstaking, die hier en daar al uit de hand loopt (lees Parijse trekjes begint te vertonen).

Eigenlijk weet u niet helemaal waar het over gaat; de één heeft het over werkdruk, de ander over onderbouw, of gaat het toch over de 1040-norm? 

Wat maakt het ook uit.  

U bent puber.

De hormonen gieren door uw lijf en laat nou net het meisje, waar u al maanden in het geheim verliefd op bent, het eerste sms-je over deze schoolstaking naar u sturen.

U heeft niet door dat zij dit sms-je met één druk op de knop naar iedereen in haar mailbox heeft gestuurd; u bent in de zevende hemel (lees: een wandelende bom, omdat de breezertruc, die u al een aantal keer op een schoolavond bij dit meisje heeft geprobeerd, niet tot de door u gewenste orale handelingen resulteerde).

U gaat er  - in al uw naïviteit - vanuit dat zij dan toch haar aandacht op u heeft gevestigd.

Terwijl u op de stakingsdag uw haar goed staat te doen in een zijspiegel, van een auto die geparkeerd staat in de stakingzone, ziet u dat dit meisje herhaaldelijk naar u kijkt.

Ja, wat doe je dan:

A: U kijkt even om, zodat zij weet dat u heel de fucking ganse week al aan haar denkt.

B: U kijkt stoïcijns voor u uit (net zoals Leonardo DiCaprio dat doet, want negeren, dat schijnt het beste te werken bij de chickies).

C: U wilt wel eens kijken of die zijspiegels van tegenwoordig echt zo flexibel zijn, als aangeprezen in de verkoopfolders en u doet dit (enkel en alleen omdat te testen) met een straatsteen, die al een tijdje in uw ooghoek lag te branden.  

Het antwoord laat zich raden; we hebben de laatste dagen gezien wat hormoonhuishouding en puberfrustratie tot uitwerking kunnen hebben in het ons mooie - mobiele - kikkerlandje.

Nu heb ik begrepen dat u, meneer Plasterk, op die leeftijd al bezig was in de kelder van uw ouderlijk huis, met uw eerste moleculaire genetische onderzoekjes.

U had de eerstkomende 30 jaar al uitgestippeld , van moleculair bioloog tot bijzonder hoogleraar, van columnist tot aan de functie die u nu bekleed.

U stapte niet, nee u sprong ‘s ochtends uit uw bedje, had altijd zin om naar school te gaan (ja, zelfs als de school dicht was ging u toch even kijken of het hek wel echt gesloten was).

U nam gewillig elk uurtje bijles, u deed alles om zo snel mogelijk uw doel te bereiken.

Ronaldje Plastkerk had geen stok achter de deur nodig in de vorm van een vader of moeder die elke week wel een keer laten vallen: ‘dat een M.B.O-diploma toch wel het minste is wat je moet halen!’

Uw ouders waren 'boffers'!

Maar meneer Plasterk wat moeten al die andere ouders in de toekomst tegen hun kinderen zeggen als ze: ‘geen zin hebben om naar school te gaan.’

Het M.B.O-diploma is mede door u toedoen verworden tot een papiertje: een vodje.

Via de nieuwe Erkenning Verworven Competenties (EVC) kan iedereen die een beetje werkervaring heeft opgebouwd (en effe zit te chillen in de soos) zo’n vodje aanvragen via de sociale dienst, het UWV of het CWI.

Natuurlijk gaan via deze weg - in de toekomst - heel veel Polen ook een beroep doen op zo’n vodje, want er mag nou eenmaal niet gediscrimineerd worden.

Misschien dat het daarom raadzaam is om de miljard euro die u binnen uw departement heeft vrijgemaakt ‘om de leraren weer op een voetstuk te plaatsen’  te reserveren voor een oorlogskas ( kevlar-leraaroutfits, wapenpoortjes etc.) apenpoortjes en ...s . nou nog de volgende dag (met een kater) nog even leraartje treiternorige avond in het gareel. 

De leerling-rellen zijn namelijk een voorbode van ‘the things to come’, want een simpele ouderwetse M.U.L.O.culaire vergelijking zegt: 

Vodje i.p.v. Diploma = geen perspectief bieden aan leerlingen = comazuipen tot je een ons weegt =  de volgende dag (met een kater) nog even leraartje treiteren op ‘het middelbaar’ = weekje schorsing = olie op het vuur = zoeken naar een zondebok = terug bij af! 

Met vriendelijke groet 

Dick Ursinus

Dat Amerikanen hun hoofd verloren hebben, das geen wereldnieuws

Maar ik vond dit kunstwerk wel erg symbolisch:  

klik op foto

Helaas pindakaas, de Brandende Pen 2007 is afgelopen zaterdag gewonnen door de schrijver Joost Vandencasteele.

Hieronder het door mij ingestuurde verhaal: Dagjesmensen.   

‘100%! één of ander hedgefund, ze hebben de zaak overgenomen, kun je het je voorstellen?'

Na dit met zijn collega gevoerde telefoongesprek, kijkt de man die voor me staat, gelaten naar zijn vrouw en kinderen die niets vermoedend staan te wachten in de rij voor de Fata Morgana op de Efteling.

‘Zat d’r aan te komen Martijn!’ zijn vrouw kijkt in de rondte en slaat d’r armen - beschermend - om haar twee zoons.

Ze had het nog zo geprobeerd: gisteren nog even - in de uitverkoop - een fleece-jagersjas gekocht, met bijpassende ribbroek en gewatteerde bergbeklimmerschoenen.

Zodat Martijn, die er normaal gesproken in zijn driedelig uitziet, alsof-tie op zondag alleen het krentenbrood smeert, nu gemetamorfoosd is tot een uit de natuur getrokken vader, die - met heel veel liefde voor vrouw en kinderen - een dagje Efteling doet.

‘Hey pa’, probeert z’n oudste zoon deze familiereünie te redden, ‘wat zal dat kosten zo’n bootje?’

Hij wijst naar een van de gondels die onder ons - aan een grote ronde schijf met wachtende mensen - probeert aan te leggen.

De appel valt niet ver van de stroop, zie ik de vrouw denken.

Leuk geprobeerd zo’n dagje zonder winstbejag, maximalisatie, vijandige overnames, aex, cash-flow, fusiegolf, targets en al wat niet meer. 

‘Roderick hadden we nou niet iets afgesproken?, vraagt moeder dan ook, terwijl ze ondertussen de paar ontstane stappen in de rij probeert te overlappen.

‘Wat dan?’, de jongen neemt een verdedigende houding aan en probeert, met behulp van zijn zonet opgekropte woede, m’n dochter weg te duwen.

‘Kun je wel! Dat meisje is een paar jaar jonger dan jij’, berispt ze.‘

Prinsesje, ik ben geen meisje, ik ben een prinsesje!' schreeuwt mijn dochter naar de - nu van alle kanten aangevallen - vrouw.

‘Afgelopen!’ fluister ik bij m’n dochter in d’r oor, de aanloop waaraan ze begonnen was veranderd in een - filmisch melancholieke - omhelzing van m’n been. 

‘Volgens mij hadden we thuis afgesproken dat dit een familie- en geen bedrijfsuitje zou worden, dus?’ vraagt moeder op Oprah-achtige toon.

‘We hebben het niet meer over geld’, maakt zoonlief af.

Ook hij probeert (terwijl de telefoon van z’n vader wederom gaat) z’n moeder te omhelzen. 

‘Ja, hoor en we wisten van niks, Jezus wat een wereld, kun je zien, hè?’ Pa raakt zo te zien een beetje van streek en vervolgt als volleerd financieel geograaf: ‘ja dat zijn die jongens uit het Oosten, die hebben een paar lieve duiten te besteden, maar ze willen gewoon nog meer; overnemen, splitsen, afstoten en daarna wegwezen, net een sprinkhanenplaag, djeezus! Hey maar ik sta in de Efteling met the kids dus ik ga hangen, ik zet hem denk ik maar uit, anders krijg ik zo te zien ook nog een splitsing in de familie.’

Gehaast drukt pa een aantal knopen in van zijn mobiel. 

‘Heb ik ook!’ hoor ik m’n dochter venijnig, achter me.

Ze heeft een nieuw 'wachtend' slachtoffer gevonden, een tijdgenoot (bijna vier) ook een prinsesje, zelfde leeftijd, roze in overvloed, met glimmende plastic kroonjuwelen om het plaatje af te maken.

‘Ja mooi hè dat kroontje? Maar zij heeft d’r diamanten er nog niet uit gepulkt zoals jij,’ antwoord m’n vrouw op sussende toon.

Het meisje trekt zich geschrokken terug tussen de zwart-wit-grijze camouflagebroek van haar vader.

‘Hey niet zo bangig, ze bijt niet!’ pa duwt zijn dochter terug in onze richting. 

‘Doe nou maar even normaal we staan allemaal in de rij, okay?’ probeer ik mijn dochters, van vader op dochter over gebrachte, wacht-rij-fobie te omzeilen.

Omdat ik even door m’n knieën was gegaan (RTL 7: Nanny op bezoek deel 2) staar ik nu over m'n dochters schouder in een wit gat: een blanke navel onder een kort zwart Lonsdale-topje.

Het is de moeder van het andere prinssesje, ze lacht met een zekere onschuldigheid, de schijnbare onschuldigheid waarmee een Hunkemöller-model de lingerie van de laatste springcollectie aanprijst.

Alleen heeft deze dame geen ‘lente’ in haar kop, haar camouflage onderbroek die potsierlijk van onder haar zwarte legging omhoog komt, doet vermoeden dat zij eerder lid is van een blood en honour afdeling, dan van de plaatselijke kantwerkvereniging.

Voor deze heugelijke dag is, zo veronderstel ik, de Duitse adelaars piercing vervangen door een tribal zonnetje. 

‘Hoe heet jij dan?’ probeert mijn dochter het opnieuw.

‘Eva’ is haar antwoord, ze kijkt trots omhoog naar haar vader, die aan het monotone getap van zijn kistjes te horen ook niet zo van lange rijen houdt.

‘Ik ben Fabiola en jij bent sneeuwwitje okay?’ overziet m’n dochter de situatie net voordat we de trap naar beneden aflopen.

We komen uit op een grote draaiende schijf, die leidt naar een boot, die ik in gedachte tot Arische ark omdoop; meneer en mevrouw winstbejag zitten al en na ons past alleen de familie Übermensch er nog bij.  

Na een aantal omzwerving in allerlei oosterse taferelen komen we in de ruimte met een geboeide tijger, die ons grommend van rechts - in de flank- aanvalt, terwijl tegelijkertijd van links een krokodil uit het water omhoog schrijdt.

Roderick schreeuwt het uit, terwijl ik achter me beduusd Eva hoor murmelen: ‘Kijk mama die vrouw die lijkt op jou!’.

Ze bedoelt de navelpartij, van de mysterieus gesluierde buikdanseres, de robotpop die haar bling-bling piercing heen en weer schut op de maat van de Arabische muziek, terwijl achter haar een ongewassen type weemoedig z’n zwaard staat te slijpen. 

Hoezzee denk ik, dit wordt gezellig.

En ja hoor. Londsdale-papa springt zo’n beetje uit z’n blanke velletje: ‘Wat heb ik nou gezegd over dat soort volluk, Eva!’ 

Terwijl we de volgende donkere gang invaren sluit ik me af en krijg ik een discovery-channel-flashback.    

Het begint met de langzame groteske zwart/wit beelden van Riefenstahl: de grote leider die met geconcentreerde wilskracht een heel stadion met volgelingen toespreekt, toeschreeuwt, uitmondend in een emotionele tirade waarin het woord untermensch veelvuldig wordt herhaald (als ware het een kinderprogramma).

Waarna het verhaal overvloeit in het beeldmateriaal van tegenwoordig: de hapklare brok, lekker kort; up tempo-MTV-snelheid , een vloedgolf aan korte informatie, doorspekt met een buitenlandse taal: Targets,  Tsunamis…(waarbij - als vanouds - mensen over één kam worden geschoren).  

Net als ik me afvraag waar en wanneer het schip weer gaat stranden, voel ik dat we bij de eindschijf gaan aanleggen. 

‘Ja papa, het spijt me.’ hoor ik Eva - achter me - tegen haar vader. Zo te horen heb ik door mijn discovery-momentje het één en ander gemist.

Ik kijk gehaast achter me en zie het meisje beteuterd naar haar schoentjes turen, die net als haar roze kroonjuwelen, glans hebben ingeboet. 

Als we op de draaiende eindschijf in de richting van de trap lopen vraagt m’n dochter of ik haar wil dragen.        

‘Is er wat pap?’ fluistert ze in m’n oor.

Ze weet ondertussen dat haar vader zich af en toe afsluit, als het geen zin heeft om er woorden aan vuil te maken.

‘Nee, hoor prinses.’

Ik geef haar een knuffel.

‘Sprookjes bestaan niet hè pap; dit was toch niet echt?’

Ik vraag me af of ze de Arabische poppen of de tijgers en krokodillen bedoeld.

Of dat ze misschien het salonkapitalisme van Roderick’s vader, of de arische gedachtegangen van Eva’s vader - in haar onderbewuste - op een rijtje; ‘het verkeerde rijtje’ heeft gezet. 

‘Nee, hoor prinses, maak je maar geen zorgen, sprookjes bestaan!’ antwoord ik.

Boven aan de trap snel ik naar buiten, ik kijk omhoog en wijs gelaten naar het sprookjesbord.

Wanneer ik m’n hand weer naar beneden doe, voel ik onmiddellijk de hand van m’n vrouw.

Ze knijpt en begint luidruchtig te zingen: ‘Ik ben niet bang voor de boze wolf, ben niet bang, ben niet bang!’

‘Ben niet bang voor de boze wolf, benniet bang!’  

In Vietnam zijn ze zo te zien ook wel aardig crea-bea.

En wij maar denken dat ze alleen maar sluipkelders kunnen bouwen.

Op nieuwnieuws.nl stond een koptekst die mij even liet schrikken vanochtend (wat weer voor de meeste mensen middag is, maar dat komt omdat ik in de nacht werk).

Vrouwen: liever shoppen dan seks 

zo viel er te lezen.

Heeft m'n neefje dan toch gelijk als-tie op z’n hyvessite zegt dat ‘straight boring is?’ 

Is Manon Thomas één van de weinige (die liever sopt dan shopt).

Eenmaal doorgeklikt blijkt het 'gezaghebbende' Daily Mail een onderzoek naar deze materie te hebben gedaan. 

De stand: 4 op de 10 vrouwen shopt liever i.p.v. dat ze hun vleselijke lusten botvieren op hun eega. 

Oef...... das schrikken, maar valt nog mee, heb geweer nog maar even terug in nachtkasje gelegd.

Klik op de foto

‘Papa, hebbie hele grote stierballen?’

Terwijl ik het zaakkie - Al Bundy-gewijs - check, knijpt Zarah in m’n biceps. 

‘Nee, dat is wat anders, je bedoelt spierballen!’ 

‘Spierballen? Maar dat zijn toch geen ballen, dat zijn toch spieren ofzo, daar ken je toch stoute boeven mee wegjagen?’

‘Daar kun! je boeven mee wegjagen' zeg ik belerend.

'Dat heb je toch wel meer' vervolg ik; 'woorden die worden gebruikt, terwijl ze eigenlijk iets anders betekenen: kippenvel bijvoorbeeld, dan heb je toch ook niet opeens een vel van een kip?’ 

‘Maar wie verzint dat dan allemaal, die woorden?’ 

Ja, da’s weer eens wat anders dan vragen over:

Wie de bomen heeft gemaakt?

Is het nou niet zielig van al die blaadjes die er in de herfst af vallen?

Hebben die blaadjes dan geen moeder?

En komen die blaadjes dan ook in de hemel, net zoals oma Nel? 

Het lijkt soms wel alsof kinderen van om en nabij het vierde levensjaar ineens alles willen begrijpen wat ze tegenkomen.

Maar hoe leg je dat uit.

En waar stopt dat.  

‘Die woorden zijn door de tijd heen ontstaan, de mensen doen dat zelf,’ probeer ik het toch: ’soms noemt men dat spraak-verarming: wanneer mensen het niet mooi vinden dat die woorden veranderen, de woorden worden dan armer snap je?’

‘Maar het kan ook een dialect zijn, als je uit een andere stad komt dan horen de mensen dat. Daar hebben ze ook weer een raar woord voor: plat praten.’ 

‘Nou jah zeg, dat kan toch-nie pap, plat praten?’ ze drukt haar duim en wijsvinger stevig op elkaar. 

‘Nee, dat kan ook niet, maar als jij bijvoorbeeld zegt: ‘daar ken! je boeven mee vangen’ dan proberen wij jou te verbeteren.’

‘Maar dat zeg-ie zelf ook altijd, zegt tante Francien!’

‘Ja, daar heeft ze ook gelijk in, het is plat Rotterdams, daarom proberen we het jouw af te leren, da’s beter voor later, snappie?’ 

‘Ja, want ik kom natuurlijk helemaal niet uit Rotterdam, ik kom uit Rhoon’. Ze zegt het op een bekakte manier en vervolgt, terwijl haar stem bijna over slaat: ‘Maareh paps we hadden toch wat afgesproken?’ 

Ze trekt haar jas al aan.

We zouden ‘even naar de snackbar’ als ze papa meehielp in het huishouden.

In de snackbar aangekomen vraagt de fastfoodmedewerker: ‘en wat zal het zijn mevrouw?’ 

‘Doe mij maar een kraket en jij pap?’ 

Ik sta verlekkerd naar de foto’s van allerhande vette hap te kijken (ondertussen probeer ik blz 12 t/m 37 uit het boek van Sonja Bakker uit m’n gedachte te drijven). 

De medewerker loopt al ongeduldig heen en weer te huppelen en vraagt: ‘wil ze een rund of een kalfs? En die raket maar doen - als toetje - zeker?’ 

‘Wat bedoel je?’ vraag ik. 

‘Die kroket en dat ijsje voor je dochter.’ 

‘Snapt-ie niet joh: kraket,’ fluistert m’n dochter: ‘die komt uit Rotterdam!’

De uitnodiging voor de uitreiking van de Brandende Pen 2007 is binnen.

Het is op zaterdag 24 november om 21.30 uur in Utrecht. 

Ik vraag me af of ik nu de concurrent schrijvers, die ook meedingen naar deze prijs – Grunbergerwijs - moet gaan aanvallen.

Dissen zoals dat heute zu Tage heet.

Of kan ik beter maar gewoon m’n dop op de pen houden in deze.

Omdat er anders wel eens leden van m’n familie bij betrokken kunnen gaan worden en ik dan die Joegoslavische jongens, die normaal m’n copyright beschermen (over links in de button-balk) weer van stal moet gaan halen.  

Mocht je nog mee willen (altijd mooi excuus om Utrecht onveilig te maken) hieronder de uitnodiging.    

UITNODIGING 

Uitreiking Brandende Pen 2007 

Journaliste Hanneke Groenteman en schrijver Christiaan Weijts maken zaterdag 24 november de winnaar bekend van De Brandende Pen 2007, Lava’s literaire prijs voor het beste Nederlandse korte verhaal.

De vakjury bestaat verder uit literair agent Paul Sebes, Contactredacteur Erna Staal en Lava-hoofdredacteur Xavier van Leeuwe.  Je bent van harte uitgenodigd deze feestelijke avond bij te wonen. 

Zaterdag 24 november21.30 uurAula van het Academiegebouw (Domplein 29, Utrecht) 

De uitreiking is onderdeel van literair festival Mooie Woorden.

De festivalorganisatie vraagt een toegangsprijs.

Lava kan geen vrijkaarten ter beschikking stellen. Na de uitreiking is er een feest.  

De Brandende Pen 2007 

Meer dan driehonderd gepubliceerde en ongepubliceerde schrijvers hebben verhalen voorgelegd aan de jury.

De beste twintig inzendingen staan in de nieuwste editie van Lava, die op de avond van de uitreiking wordt gepresenteerd en te koop is.  

De redactie van literair tijdschrift Lava beoogt de belangstelling voor het Nederlandstalige korte verhaal en haar schrijvers te stimuleren.

Wij publiceren al dertien jaar de beste teksten van de nieuwste generatie auteurs.  

Voor meer informatie: www.lavaliterair.nl en www.festivalmooiewoorden.nl

De trein van Denia naar Altea is van Duitse makelij, evenals 85 procent van de passagiers.

We zijn in Spanje aan de Costa Blanca, in het jaargetijde dat onze oosterburen herfstvakantie vieren. Denia is zo’n beetje het Renesse van Spanje, maar dan zonnebril-proof, alles is geverfd in pasteltinten, behalve de standaard witte rolluiken, die ook hier het huisaanzicht bederven.

De puisante four-wheel-drives en ander opzichtig rijdend vermaak zijn in nog grotere aantallen aanwezig. Het motto ‘meer is beter’ lijkt gemaakt te zijn voor deze kant van de kuststrook. 

Het is bewolkt weer vandaag, vandaar dat we het treintje hebben verkozen boven een dagje naar het strand. Eenmaal aangekomen op het station in Altea regent het pijpenstelen, we haasten ons dan ook naar het verderop gelegen horeca-etablissement: Opera.

Als we onder het afdak naar de menukaart staan te kijken komt de uitbater - in schort - naar buiten lopen; hij probeert ons in het Spaans aan te spreken maar hoort onze Nederlandse tongval en antwoordt: ‘ik kan achterin de zaak nog wel een tafeltje vrij maken, lopen jullie maar even mee.’

‘Hey die meneer praat Nederlands,’

Zarah stiert meteen ‘verademend’ achter de man aan. 

‘Hebbie ook warme sjokolademelk met slagroom ofzo meneer?’ en ‘zo wat een leuk inferieur hebbie!’ doen de rest.

De man heeft een brede glimlach op z’n gezicht en antwoordt: ‘zo die is ook niet op d’r mondje gevallen, is het niet?’

‘Nee, niet in Spanje in ieder geval, ik had er nog alle hoop op dat ze in het land van Sinterklaas een beetje rustiger zou worden, dat papa ook eens kon acclimatiseren, maar dat zit er - in dit leven - niet meer in denk ik.’

De uitbater geeft een knik en zegt: ‘voor mij is het weer eens wat anders, hoe oud is ze?’

‘Over tien dagen wordt ze vier,’ antwoord ik.

Als de man opzij stapt zie ik wat hij bedoelt, de zaak met een in rococostijl gestoken interieur, is tot de nok toe gevuld met pensionados.

Overwinteraars, Nederlanders en Vlamingen, die hier tot dit moment zaten te relaxen, of in hun eigen taal de krant zaten te lezen. 

Zarah heeft zo te zien haar eerste publiek al gevonden, ze heeft dan wel niet haar roze met zwarte stippen jurkje aan vandaag, ze denkt van wel.

Ze zet een ware Spaanse tapdans in, gevolgd door een ballerina-achtige pirouette.

Er kijkt werkelijk niemand op of neer, alleen de jonge serveerster geeft haar een aai over d’r bol.

Gedesillusioneerd gaat ze op de door de uitbater aangeschoven stoel zitten.

‘En wat zal het wezen dame?’

‘Nou, nouh, doe mij maar een sjokomel met slagroom en mijn papa wil een kapoesieno en mama een thee.’

Terwijl ik aanschuif knik ik naar de mensen aan de buurtafel.

De drie opgedirkte vrouwen knikken niet terug, zo te zien omdat ze bang zijn dat hun gezichten afbreken (categorie: strippenkaart bij de plastisch chirurg) of omdat ze zich niet inlaten met ons soort volk.

Het schijnwereldje van ‘de dames’ wordt vervolmaakt door een druk keffend kuttenlikkertje hondje (het blaft tegen het Balia cappuccinoapparaat dat uit drie monden tegelijk staat te pruttelen). 

‘Hey leuk hondje hebbie daaro mefrau, hoe heet-tie?’ Zarah’s plat Rotterdams schalt dwars door de zaak.

De mevrouwen blijven wederom strak voor zich uit kijken.

‘Hey, die mefrauen kunnen geen Nederlands zeker?’ vraagt ze aan m’n vrouw. 

Omdat ma te zwaar verdiept is in de menukaart, lieg ik voor haar beurt (de Elsevier en Telegraaf liggen opengeslagen op de tafels): ‘Ja dat klopt Zarah, die mevrouwen komen van een nog veel verder land dan Spanje.’

‘Ja, maar ze zijn helemaal niet echt bruin, toch?’

‘Nee, da’s uit een potje, denk ik’ (ik maak een sstttt… gebaar met m’n vinger).

De serveerster die al een tijdje bij de tafel staat te wachten en zo te zien haar lachen niet meer in kan houden vraagt: ‘wat zal het wezen of zal ik zo nog even terug komen?’ 

Het wordt een maaltijdsalade Ravel (niet alleen door papa verkozen vanwege de die ouderwetse Bolero beelden uit de film Ten, die in eens bij hem opkomen, maar vooral door de omschrijving op de menukaart):  

Een gemengde salade en pasta gecombineerd met een heerlijke honingdressing, spekjes, walnoten en een warm gebakken geitenkaasje als slotakkoord. 

‘Hey maar pap,’ gaat Zarah onverschrokken verder, ‘waar komen die mefrauwen dan vandaan?’

‘Fossielland,’ antwoord ik, ‘das een heel ver land, daar kunnen de mensen ook niet lachen enzo’ (ik zeg het een beetje alsof het de normaalste zaak van de wereld is). 

‘Niet lachen? Hoe kan dat dan?’

‘In dat land denken ze alleen maar aan hoe gevuld je spaarpot is, wat voor een auto je hebt, hoe bruin je bent, wat voor kleren je aan hebt, wat de buren voor kleren aan hebben, wat die buren van je denken, of de sieraden die….’

‘DICK!’ m’n vrouw vind het nu wel genoeg geweest (ze zit dan ook recht in de gezichten van de – nu bijna ontploffende - diva’s te kijken) en vergezelt deze terechtwijzing met een schop onder de tafel. 

‘Maar die mefrauen horen het toch niet,’ fluistert Zarah ‘en das toch gewoon goed voor m’n opfoeding, dat ik weet waar die mefrauen vandaan komen, dan kan ik dalijk over Fossielland vertellen als ik op de basisschool zit, toch?’ 

De mevrouwen steken hun hand op voor de rekening.

De uitbater die net uit z’n keuken komt lopen, loopt gelijk op de dames af: ‘zo en dames heeft het gesmaakt, mag ik u nog een kopje koffie aanbieden van de zaak?’ 

‘Nee hoor, we willen graag de rekening, we gaan even een andere ambiance opzoeken,’ ze knikt - afwijzend - in onze richting. 

Zarah zit achter haar hand te lachen: ‘Nou ja pap, ze verstaan gewoon Nederlands, alleen praten ze net zoals de koningin, gek hè?’

‘Zou de koningin daar eigenlijk ook vandaan komen?’ vervolgt ze. 

‘Misschien wel, ik weet het niet’ antwoord ik. 

Het geschal van Zarah’s stem laat de dames bij het naar buiten gaan toch nog even hun hoofd omdraaien: ‘Hey mefrau als u weer in fossielland terug ben, nou, nouh, doe dan maar de groeten aan de koningin van ons, zeg maar tegen d’r dat we op vakantie zijn in Spanje!’

‘Hilfe?’

‘Bitte, die tent ist from mein Frau d’r schwester, und ich begrijpf er geen fuck  von!’ antwoord ik – ietwat geagiteerd – in m’n beste Duits. 

De behulpzame buurman op de camping in Renesse knikt gemoedelijk naar mijn dochter en ritst resoluut de - op ninjastokjes lijkende - tentstengels uit mijn handen.

Hij heeft al een stief kwartiertje voor zijn caravan naar onze ‘happy family’ zitten kijken, terwijl hij zogenaamd zijn Bild zat te lezen.

De familie Ursinus die rek en strek oefeningen staat te doen met allerlei campinggadgets, behorende bij een nieuwerwetse koepeltent: ‘zet je in een paar minuutjes op, is echt te makkelijk, zelfs voor jullie niet kampeerders,’ zo was ons verzekerd. 

Wanneer onze Oosterbuur gründlich de stokken evenwijdig van elkaar op de grasmat plaatst, stopt Zarah abrupt met het reciterende: ‘niet ruzie maken onder het fechten pap!’ 

Ze heeft al een paar maanden van talloze vrienden en familieleden gehoord dat papa en mama, de laatste keer dat ze gezamenlijk een tent opzette, een paar dagen ruzie hadden gemaakt (Barcelona 1997).

Ze wil, koste wat het kost, deze campingdag gezellig afsluiten. Dat we daarbij de hulp krijgen van een Duitse buurman, dat zegt d’r niks; is mooi meegenomen, ze is nu eenmaal van – na – 1974. 

Zo-even toen we de camping op kwamen rijden had papa het nog over: ‘al die moffen die op de camping staan.’

‘Kijk nou! Het is gewoon echt waar, het staat helemaal vol, kijk nou!´ was mijn verdere betoog.

´Dick! kleintjes hebben ook oren!´ was het antwoord waarmee ma op dat moment de zaak probeerde te redden. 

Onze buurman (met een stuk tentzeil in zijn handen) kijkt mij ondertussen vragend aan, ik word gered door de mobiele telefoon; het is mijn zwager, de eigenaar van de tent die zich verontschuldigt omdat hij zo-even niet opnam: ‘ik was even buiten, de fietsen op slot aan het zetten’ zo is zijn betoog.

‘En zijn jullie nog bij elkaar?’ vraagt hij er gelijk achteraan.

‘Ja dat wel, ik sta hier nou met een Oosterbuur die het volgens mij wel door heeft. Ik vroeg me net af hoe dat zat met die stokken?’

‘Die moeten onder in die oogjes en daarmee zet je het gelijk strak, vast op de grond!’ antwoordt hij.

‘Okay da’s duidelijk,’ lieg ik en scheep hem af met een: ‘ik ga effe m’n Duits ophalen, groeten aan Jacq.’
 

Terwijl ik sta te telefoneren is mevrouw Beckenbauer er ook gezellig bij gekomen, ze geeft m’n dochter een handje en vraagt aan mij: ‘Baut Ihr zum ersten Mal ein Zelt auf?’ 

‘Nein der zweite, aber die forige war van for die oorlog denke ich!’ antwoord ik.

Ze kijkt bezwaard en vraagt aan Zarah: ‘Und du? Hilfst Du Deinem Vater?’

Mijn dochter kijkt alsof ze maaswater ziet branden en zegt onversaagd: ‘Sooh wat praat jij raar zeg!’

‘Was sagt sie?’ vraagt de vrouw gelijk aan mij.

‘Of Sie verstand haben von sagen,’ ik maak een zaaggebaar, ‘She wants to make een haardvuur heute abend’ lieg ik.

Mevrouw Beckenbauer knikt alsof ze mijn fushiontaaltje begrijpt en vraagt aan haar man: ‘Wo fangen wir an?’

‘Ich weiss nicht! Ich denke, dass die Latten gebogen werden mussen; aber das geht nicht weil wir zu wenig Menschen haben,’ antwoordt d’r eega.

Over mijn schouder ziet hij opeens een landgenoot: ‘He Klaus! Du weisst doch soviel über Zelte. Kannst Du uns mal eben helfen? Die Hollander hier haben so etwas noch nie gemacht.’
Meneer Beckenbauer probeert heel even mijn fushiontaaltje over te nemen en gaat dan in plat onverstaanbaar Duits een discussie aan met Claus-partyhaus, van wie ik intussen nog een gemeende knipoog krijg.

De twee landgenoten praten nog even verder in hun eigen dialect.

Op het moment dat ik in gedachte het rijtje: durch, für, ohne um.. op begin te rakelen (vanaf de harde schijf) en Zarah een schwalbe maakt over een molshoop, is Claus daraus.

‘Ihr musst diese Ecke anhalten,’ zegt hij tegen mij en mijn vrouw, terwijl hij – voor de zekerheid – met z’n armen een hoek maakt.

‘Und dann laufen wir zusammen in diese Richtung!’ (hij heeft het nu tegen zijn mannschaft die het bevel onmiddellijk – overdreven symmetrisch uitvoeren).

Adele en ik staan ieder op een hoek, lullig met de tentstokken half gebogen in de aanslag wanneer de Duitse mannschaft gezamenlijk – als een al jaren samenwerkende geoliede groep wolven - in anderhalve minuut, de tent opzetten. 

‘DANKE!’ is het enige wat we in stereo uit kunnen brengen; meneer en mevrouw Beckenbauer steken nog even de laatste haringen in de grond, terwijl Claus in onvervalst Engels zegt: ‘you must not tighten this line to much, because then it gets to oval!You understand?’

Ik knik en zie Zarah tussen al de tentlijnen door lopen, ze struikelt over één van de haringen, blijft schwalbe fähig op haar knieën zitten en kijkt sprakeloos naar de tent, alsof er een wirtschaftswunder is gebeurd.  

‘May I gratulate you?’ vraag ik aan Claus: ‘You are the first person that can make my daugther shut her mouth for at least 2 seconds!´  

Zarah loopt sprakeloos de tent in en steekt alleen haar hoofd terug door de ritssluiting, ze heeft een ‘Ich bin ein Berliner-glinstering’ in d’r ogen, ze kijkt even omhoog alsof de hemel is open gegaan en zegt: ‘hé pap, die moffen praten wel een beetje raar maar ze zijn best lief toch?’  

By the way: als u een tent op gaat zetten kijkt u dan even onder in de zak, voordat u begint.

Er zit meestal een bouwtekening in. (Daar kwamen wij dus met het opruimen van de tent achter!) 

                                     Rotterdam , 10 september 2007

Minister van Justitie
mr. E.M.H. Hirsch Ballin
Postbus 20301
2500 EH Den Haag

Betreft: H202

Beste Minister Hirsch Ballin, 

Ik vraag uw aandacht voor het volgende:

Sinds vorige week donderdag is er door een verward uitziende man in de omgeving van Den Haag een grote hoeveelheid Waterstofperoxide (CODENAAM: H2O2) gekocht. 

Afgelopen weekend las ik in de krant dat er vanwege de recente terreurdreiging in Duitsland en Denemarken ‘extra alertheid door u en ons moet worden betracht.’

‘Er zijn geen aanwijzingen voor een terroristische aanslag in Nederland, maar toch wil ik iedereen oproepen bedacht te zijn op individuen die zich bezig houden in de verdachte handel van peroxide,’ zo was uw betoog.

Nu begrijp ik dat u, ons Nederlanders niet bang wilt maken omdat het terreurdreigingsniveau in april al is verlaagd van ‘substantieel’ naar ‘beperkt.’

Maar toch, ik zit hier te stuiteren op de bank!

Want nu heb ik een paar minuten geleden, via welingelichte bronnen gehoord van de aankopen door deze verwarde persoon, bij drogisterij het KRUIDVAT!

Naar het schijnt heeft deze man ook al tijdenlang dubieuze uitspraken gedaan over mensen met een andere achtergrond, waarbij hij vooral het Islamitische geloof op de korrel neemt.

Naar mijn mening zit deze persoon, die geen vaste woon- of verblijfplaats heeft, in een ontkenningsfase.

U weet ook, als psychologisch onderlegd Minister van Justitie, dat bepaalde personen in onze samenleving een fase door maken, wanneer zij van hun seksuele voorkeur of geloof af willen stappen.

Freud noemt dit een tussenfase, een soort van pre-puberteit; een ontkenningsfase waarin de persoon in kwestie zijn uiterlijk en doen en laten eerst afstemt op het tegenovergestelde van wat hij of zij daadwerkelijk in gedachte heeft.

Jung-gewijs zou je kunnen stellen dat deze persoon het mannelijke arche-type van ‘verlosser’ heeft aangenomen, ik hoef u als hoofd van onze Nationale veiligheidsdienst niet uit te leggen dat het hier gaat om een zeer gevaarlijk persoon! 

Signalement: 

Het is een man van gemiddelde leeftijd, vermoedelijk een Limburgse achtergrond, 1.80 meter lang, normaal postuur.

Hij is meestal gekleed in een driedelig pak, opgeleukt met een drie kleurige stropdas en een imitatie arisch-blond Mozartkapsel.

PAS OP: het kan zijn dat deze persoon momenteel wel al ‘uit de kast’ is en zijn originele haardracht en wannabe-identiteit heeft aangenomen, vandaar dat ik een compositietekening heb bijgesloten! 

Met vriendelijke spoed 

Dick Ursinus

Afgelopen zaterdag was het dan eindelijk zover: een optreden van TNS.

Sociëteit La Pipe in Ridderkerk was uitverkocht en de sfeer was ouwerwets: 1 euro voor een biertje en een vrolijke bediening.

Net voordat de band begon met spelen, vroeg een meisje achter ons: ‘je bent een stukkie langer dan ik, wil je misschien even met deze sok die lamp eruit draaien.’

Zij wees naar een lamp, die al een tijdlang in iedereen zijn giechel stond te schijnen.

‘Ja, die sok is schoon hoor, hierzo!’

Omdat deze dame zo resoluut, mijn nog niet gestelde vraag opving en geen meneer tegen me zei, pakte ik de sok aan en draaide de lamp los. Op het zelfde moment gingen er twee witte lichten aan, die de jongens van The New Shining, op deze heugelijke avond, bij zouden staan.

De bundels stonden in de rondte te draaien, als ware het twee verdwaalde vuurtorens, die de ontstane donkerte - achter in het zaaltje - kordaat beantwoordden.

Nadat Nax, de zanger/gitarist van de band iedereen welkom heette, begon het optreden, dat er inhakte als ‘ketellapper’.

Veel mensen begonnen naar voren te lopen, wat volgens mij niet kwam door het gebrek aan geluid, eerder door de strakke sound, van deze driemanformatie, die in onze richting werd geknald.

Na het eerste nummer keek menigeen om zich heen, met een gezicht van: Zooh, die zijn goed met licht en geluid!!  

Bijna iedereen in deze kleine zaal wist namelijk dat deze jongens ware ‘zolderlingen’ zijn, ze hebben zich al jaren verschanst in hun eigen oefenruimte, op zolder, van die ‘kickende boerderij’ van de ouders van Vince en Nax.

Waar ze al jaren tussen al het speelgoed - onder hun Aerosmithposter - hun jongensdroom proberen te verwezenlijken.

Een paar weken geleden, nadat ik een aantal nummers van hun nieuwe CD in hun oefenruimte had beluisterd, had ik gekscherend gezegd: ‘weet je wat jullie zouden moeten doen?’

Het werd een beetje weggelachen, ‘t was een compliment met een ondertoon.

Niet dat ik veel verstand van tonen of ondernemen heb, maar ik vind het gewoon zonde dat al dat moois tussen de muren van hun oefenruimte blijft. 

Veel bands, kunstenaars en dichters hebben de neiging om hun werk te verperfectioneren, zodat het publiek verstoken blijft van het allerbelangrijkste van deze kunst: de tentoonstelling, de uitwisseling, het kippenvelmoment, de feedback.

‘Het moment’ dat in de film Purple Rain het best naar voren wordt gebracht, wanneer de zanger (gespeeld door Prince) eindelijk een gevoelige snaar weet te raken bij zijn publiek. 

In La Pipe was het ook zover.

Je zag mensen naar elkaar knikken.

Wat ik mezelf op dat moment afvroeg was of ze al die platenbazen, die deze band continue aan het lijntje houden, niet gewoon moeten skippen!

Het is de tijdgeest: als je een goede sound hebt, dan brand je die CD zelf, de opnamemaster en bijhorende mooie website bestaan al; ze zouden alleen nog meer moeten gaan optreden.

Natuurlijk maak je meer kans als er een groot platenlabel achter je staat, maar hoe lang wil je nog oefenen?

De grote platenbazen steken tegenwoordig nou eenmaal liever hun geld in het zoveelste 15-jarige Idols- of Youtube-wonder.

En als je dan uiteindelijk ‘onder contract staat’ bij zo’n label, dan moet je misschien wel heel veel concessies doen, blijft het dan leuk, of wordt het werk?

En wat als je de eerste keer niet gelijk een hit scoort, dan kom je ook gewoon op de reservebank.

Denk eens aan al de Henkjan Smitjes die deze platenbazen influisteren: zij gaan jou vertellen waar vraag naar is ‘in het muzikale spectrum’ en wat voor kleding je het beste kunt dragen bij een optreden. 

In La Pipe gaat iedereen intussen compleet uit z’n plaat, Nax begint het vijfde nummer: Standback met de alleszeggende opening: ‘dit is een nummer voor al de klootzakken van de wereld!'

’Hij zegt het op een manier, die het midden houdt tussen Axel Rose’s: ‘this is a song about your *******’ (Gn’s n roses live) of Eddy Vedders: ‘What you thought was your daddy was nothin’ but a...’ (Ten)..

Bush, Wilders, Henk-jan Smit, pedo’s, automobilisten die geen richting aangeven op een rotonde, parkeerwachters, wie bedoelt-ie nou met: al die klootzakken?

Mijn geest ratelt maar door, ik vraag het mij – mede door de vooroorlogse bierprijzen in La Pipe – iets te gortig af. 

Ik sta een beetje te tollen op m’n benen.

M’n vrouw komt langs lopen en zegt op een liefdevolle, gaat het weer een beetje meneer Dröge, manier: ‘pas je een beetje op met al dat bier, anders lig je morgenochtend weer ouderwets – zwetend - in een emmertje te kijken! 

Ze vervolgt: ‘geef maar hier die telefoon, dan film ik het wel even, kun je morgen zien of het wel echt was!’

The New Shining speelt het rauwe nummer - zo lijkt het - vanuit hun tenen.

Wanneer Nax het tweede couplet uitschreeuwt geeft-ie bijna zelf licht.

Opeens denk ik te weten welke klootzakken hij bedoelt en besluit er van de week in ieder geval een schets aan te wijden (voor het zoveelste onafgemaakte schilderij: La Trahison de Industrie des Arts, een parodie op het La Trahison des Images (‘het verraad van de voorstelling’ 1928-29) van de surrealistische schilder René Magritte). 

‘O’er The land of the free and the home of the brave.’ 

De tweede zin van het refrein van het volkslied van de Verenigde Staten: The Star-Spangled Banner.

De tekst stamt uit 1814 en wordt te pas en te onpas voor de voeten van elke andere ‘onafhankelijke’ wereldburger gegooid.

Voor elke sportwedstrijd, of bij het begin van een zoveelste oorlog (in het belang van weer een nieuwe democratie) wordt er uit volle borst meegezongen.

Maar ook als men op 4 juli, op onafhankelijkheidsdag, aan wil geven dat het ‘het land’ is waar vrijheid boven aan de agenda staat.

De Amerikaan wordt graag gezien als ‘brave’, het liefst strijdend, terwijl de vlaggenstok diep in de grond wordt gezet door militairen (het beeld, uit 1945 zoals wij dat kennen van de foto gemaakt op het eilandje Iwo Jima, dat de wederopstanding van het Amerikaanse leger symboliseerde).

Men probeert daarmee patriottischegevoelens naar boven te halen en een statement te maken, al ware de V.S. ‘het lichtend voorbeeld.

’ Het grote voorbeeld denken’ waarmee ze de rest van de wereld dezelfde democratie proberen op te dringen (het liefst met de snelheid waarmee je normaal – in hun eigen land - een oversized hamburger besteld).   

En wat heeft de V.S. ons na de millenniumwisseling, gebracht: 

•        Een samenleving waar 1 op de 3 mensen een wapen bezit: het basisrecht waardoor menigeen zich veilig waant.Wat is er mooier dan een geweer: handig om mee te jagen of af en toe een inbreker je huis mee uit te schieten (al moet je het niet teveel laten slingeren voor je kinderen).

•        Een samenleving waar op elke hoek van de straat een fastfoodgigant ongelimiteerd zijn werk kan doen, waardoor er dagelijks – binnenlands - vele malen meer doden vallen door de welvaartziekten, dan dat er soldaten sneuvelen in ‘de strijd tegen het terrorisme.’

•        Een land dat in die zeven jaar tijd miljarden dollars schuld heeft opgebouwd, er komt gemiddeld 1,4 biljoen dollar per dag bij (zie de U.S. National Debt Clock die sinds vandaag op $8,978,573,459,698.72 staat).

•        Een Midden-Oosten debacle dat zijn weerga niet kent, ontstaan door een niet doorgedacht lange termijnplan, waardoor in Irak (van oudsher het kruispunt van de Sjiieten en Soennieten) een waar arena is geschapen. Alwaar het prijsschieten is op Amerikaanse militairen, omdat de Humvee S.U.V.’s ongepantserd in de rondte rijden.

•        Een federale overheid die met behulp van steunaankopen en renteverlagingen continu ingrijpt, wanneer ‘de vrije’ financiële markt om een correctie vraagt. 

Maar er is ook licht aan de horizon.

Je kunt zeggen wat je wilt over ‘de Amerikaan’, maar ze verzinnen wel altijd iets nieuws, het zijn ware entrepreneurs.

Stelt u zich eens voor dat u als Amerikaans burger, na al de schietincidenten op de scholen bang bent geworden om uw zoon of dochter naar school te sturen.

Dan is er nu een oplossing, voor 175 dollar: de kogelwerende boekentas.

Je kunt niet zien dat ‘My child’s pack’  (zoals deze kevlar rugzak heet), anders is dan alle andere rugzakken op school.

De gepantserde plaat is namelijk netjes weggewerkt.

De rugzak is et HHverzonnen - en op de markt gebracht - door twee bezorgde vaders (en is voorlopig al uitverkocht).

Kan ook niet anders: schijnveiligheid is - sinds de introductie van de Humvee - nog nooit zo mooi verpakt. 

Het wachten is nu nog op de bezorgde vaders, die met de kerst transparante kevlar autohoezen naar de soldaten in Irak gaan sturen. 

Kiekeboe,’ m’n dochter steekt haar hoofd om de deur van het atelier.

Ik doe net of ik schrik en vraag: ‘wat kom je doen, wil je schilderen?’

‘Nee hoor pap, pas als die peenting van daarnet goed droog is.’

‘Ik moest even naar bofen van mam, ze kwam zo weer terug, hebbie weer impiratie ofzo?’ 

Ze heeft vanuit mijn optiek gezien een licht-autistische neigingen of een beetje teveel van d’r tante of oma in zich, ze heeft het zeker niet van mij of mijn vrouw: alles waar ze aan begonnen is moet eerst af.

Dus moet het schilderijtje waar ze vanochtend - met mama - aan heeft gewerkt, eerst drogen voordat ze verder gaat met een volgende.

Vanochtend, toen had zij ‘impiratie.’

‘Waar ben jij nou weer mee bezig pap?’ ze loopt richting het raam.

‘Hey ga nou ’s uit m’n licht!’ snauw ik.

Ze stapt geschrokken opzij.

‘Oh sorry,’ ik geef haar snel een knuffel.

Ik kan soms iets te kort af zijn als ik - met m’n hoofd in de wolken – schilder of schrijf en opeens word onderbroken. 

‘Ja, dit schilderij kwam ik tegen,’ beantwoord ik alsnog haar vraag, ‘je weet hoe dat gaat hè met je vader?’

‘Hebbie zeker achter die stapel daarin de hoek gefonden?’ vraagt ze, terwijl ze haar neus optrekt.

Ze weet precies waar alles ligt in het atelier, als ik maar iets verander dan ziet ze het, maar van deze stapel in de hoek blijft ze af: één van de schilderijen ziet er namelijk nogal eng uit.

Het is een in zwart,wit en rood beschilderd doek, het vertelt over het goede en het slechte op het internet.

Soms is het internet een genot om naar te kijken of mee te werken door al de websites waar iedereen zijn creatieve ei kwijt kan.

Of als nieuw medium waarmee het publiek op een hele goedkope en snelle manier geïnformeerd kan worden.

Maar soms is het web ook een afvoerputje, waar menig gestoordeling zijn ideeën kan spuien, die normaal het daglicht niet kunnen verdragen.

Denk aan de politieke partijen die rechts-extremistische- of pedofiele standpunten in deze digitale - normloze - ether strooien. 

In het schilderij probeer ik het een en ander duidelijk te maken door een web dat door witte en zwarte spinnen over een grijze digitale achtergrond wordt gesponnen.

En spinnen daar is Zarah panisch voor.

Het schilderij is een soort – onafgemaakt – stopteken geworden, zodat mijn dochter al de spullen die in deze hoek staan, daadwerkelijk met rust laat.

Het zou namelijk niet de eerste keer zijn dat ik in het atelier kom en zie dat m’n dochter langs is geweest: m’n verzameling schrijfmachines waarvan alle toetsen zijn ingedrukt of een tube verf- of glitters die opeens geopend op de grond is beland. 

‘Wat wordt dat voor een peenting pap?’ ze kijkt naar het schilderij waar ik - weer eens - aan verder ben gegaan.

‘Het is een schilderij van mama, ze zit bij een waterval in Frankrijk en het licht dat op haar valt, probeer ik nu nog mooier dan op de foto te schilderen’.

‘Ik vind de fotooh mooier pap!’ (ze heeft dezelfde managementcursus als d’r moeder gedaan).

Ze kijkt eens goed naar de foto: ‘Maar mama zit – buiten – in d’r blote kont, dat mag toch niet?’

Ze kijkt een beetje verbouwereerd omdat ze van mij altijd kleding aan moet en zij het liefst heel de dag in d’r blootje loopt.

‘En in het museum waar we laatst waren, daar hadden ze toch ook allemaal blote beelden en schilderijen, weet je nog?’ antwoord ik: ‘da’s kunst Zarah!’

‘En als dit schilderij ooit afkomt zoals dat papa het in zijn hoofd heeft - of nog mooier - dan is het ook kunst, dat moet ontstaan, snap je?’

Ze kijkt een beetje verveelt, zo van: het zal wel, hoort haar moeder – beneden – weer binnen komen en zegt: ‘nou suuksjes pap’ en verdwijnt met de zolderzon. 

Een half uurtje later als ik beneden even een bakkie ga doen, hoor ik mijn vrouw:‘Zarah wat doe je nou?’

Mijn dochter staat als een standbeeld op een omgedraaide opbergbox, op een paar transparante roze draperieën na - poedeltje naakt - precies in het punt van de kamer waar het mooiste licht valt.

‘Nou vertel op, wat doe je nou?’ vraagt m’n vrouw nogmaals, terwijl ze richting de ramen loopt.

‘Hey ga nou es uit m’n licht mam!’  Zarah kijkt, met gespleten ogen door het felle licht, in de richting van d’r moeder.

‘Ik ben een beeld hoor, das kunst, ik sta hier niet voor de lol te ontstaan ofzo!’ 

Een slecht vooruitzicht afgelopen weekend: de danceparade zou - door tussenkomst van de christelijke partijen, minder vlees op het menu hebben.

Als bronstig kunstenaar jammer natuurlijk, maar als vader, die zijn dochter meeneemt naar dit spek-takel, misschien geen verkeerd verhaal.

De afgelopen weken moest Zarah namelijk al aan Jan en alleman haar buik laten zien terwijl zij er een zomercarnaval-dansje uit gooide.

‘Ja, dat doen die ekzootiesje prinsessen ook altijd in de stad op die prulwagens met de somerkarnafal!’, had ze uitgeschreeuwd tegen de buurman, de sigaren- en melkboer, de kassajuf, de buschauffeur en welk ander bewegend lijdend voorwerp, welke zich in de twee weken na het zomercarnaval en binnen de drie meter grens van Zarah - en haar blote navel - had bevonden.

Mijn worst nightmare was dan ook dat ze deze keer, na het zien van zoveel vrouwelijk schoon, weken lang haar ‘tittens’ ging laten zien aan iedereen die er niet om zou vragen.

Maar ik hoefde niets te vrezen, terwijl twee weken geleden in Amsterdam menig homo met zijn vlees te koop mocht lopen - c.q. er in de rondte mee mocht zwaaien - in de gayparade, was er hier in Rotterdam geen tiet te zien.

Een dubbele moraal, daar is Nederland nou eenmaal goed in: de positieve discriminatie wetgever had weer toegeslagen.

Tegen beter weten in had ik toch nog gehoopt op beelden welke weer eens wat ouderwetse zuigreflexen bij ondergetekende naar boven zouden halen.

In gedachte had ik al een paar smoesjes klaar voor mijn dochter als er zo’n praalwagen met aanstootgevende bimbo’s voorbij zou hossen, maar mede door tussenkomst van Rouvoet en kornuiten konden deze bewaard blijven in mijn vergrijsde bovenkamer. 

‘Slimme kompjoeter hè pap,’ had mijn dochter een paar dagen geleden al eens gezegd, we hadden de dag ervoor met z’n tweeën - met de muis - op bewaren geklikt.

Dan staat m’n stukje op de website, ze weet niet precies wat het inhoud; denkt dat het alleen op de laptop staat.

Tot ze de volgende dag met mama in de supermarkt loopt en precies hetzelfde verhaal in de krant ziet staan (nog geen vijftien uur later).

Ze begrijpt er eigenlijk niks meer van.

Toch is ze is apetrots, vertelt het tegen iedereen die het maar wil horen: ‘ja dan doet-tie een beetje schrijven enzo, dan moet ik altijd stil zijn, maar dan gaan we daarna meestal wel iets leuks doen, als ik lief heb gespeeld!’

Ze vertelt het een beetje in de trend van: ja joh dan is hij ook weer van de straat en zolang het mijn opvoeding niet in de weg staat (en af en toe over mijn persoontje gaat) dan mag het wel, heeft-tie ook een keer z’n dag. 

Ik heb op rustige momenten al een aantal keer proberen uit te leggen dat e-mailen ongeveer hetzelfde werkt als een brief posten.

‘Ja dat weet ik toch, alleen gaat het dan al-maal door een piepklein draadje,’ ze sluit haar duim tegen d’r wijsvinger om het een beetje te visualiseren, ‘maar dat begrijp ik niet!’

‘Hoe kan dat dan pap?’ 

En daar sta je dan met je goede gedrag.

Bestaat daar geen boek over: hoe je als vader je dochter (van bijna vier jaar) uit moet leggen hoe micro-elektronica, internet en dataverkeer werkt. 

Toch maar ’ns proberen dan: ‘Als jij net zo als gisteren een brief bij de buurman in de bus gooit?’

‘Jaah, wat dan pap?’

‘Nou, hoe en waarom doe je dat dan?’

‘Nou, nou dan vind ik hem zo lief en dan maak ik een mooie brief met heel veel kleurtjes en dan wil ik postbode-tje spelen en dan, nou en dan gooi ik hem in zijn brievenbus, toch?’

‘Maar je kan hem toch ook bellen?’

‘Ja maar dis toch veel leuker pap?’

‘Maar als je belt, dan gaat dat ook via een draadje en dat gaat veel makkelijker.

’Ze kijkt me een beetje verveeld aan: ‘Laat maar pap, je bent een beetje langdraderig en we zouden nog appels gaan plukken op de boerderij, dat leggen ze dalijk op de basisschool wel uit joh, die zijn daar in gespecialiteerd zegt mama!’

‘Oh zegt mama dat?’ ik trek – geïrriteerd - m’n schoenen aan en vraag over m’n schouder: ‘heb je de computer nog afgesloten?

’Ze loopt naar d’r Dora-laptop, drukt op een paar toetsen en zucht: ‘jeetje wat-is-tie traag zeg.

’Ik sta een beetje voor me uit te kijken; dit soort taferelen zullen zich over een paar maanden (als ze op school zit) veel minder voor doen.

Ik denk dat het mijn schilderkunstjes wel ten goede zal komen, maar het wordt wel wennen zo’n ‘adhd-kopieer-kwebbel’ die opeens halve dagen weg is. 

Ik zet Zarah op d’r fietsstoeltje.

‘Was dat pap?’ Ze wijst naar m’n ogen.

Eigenlijk mag het niet: kippenvel ‘van hier tot Egypte’ omdat een zin of passage uit het boek van Kluun je raakt. 

Kippenvel: het overkomt me weinig met literatuur, maar als het toch gebeurt dan meestal met passages of een gedicht uit een boek van Deelder, een mooie zin van taalvirtuoos Tommy Wieringa of de doeltreffende no-nonsens teksten van Kees van Kooten (wanneer hij bijvoorbeeld uitlegt dat hij goed kan zien dat hij ouder wordt, omdat hij de remsporen van zijn kinderen niet meer met z’n eigen straal uit het toilet kan pissen). 

Met muziek gebeurt het vaker: een drumsolo van John Bonham, de teksten van ‘time has its way of healing’ Thin Lizzy of ‘we go walking in the park everyday’ Led Zeppelin, laten nog steeds m’n haren richting hemel rijzen.

Maar ook als Bono op U2 live from Slane Castle tussen de nummers door zegt: ‘dat de band het te goed heeft en dat ze dat eigenlijk niet hebben verdiend.’ Of wanneer de achtergrondzangeressen bij Pink Floyd live, even los mogen gaan in het nummer ‘The great gig in the sky’.

Afijn zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. 

Toch had ik het ook bij Kluun - af en toe  (al ben je het niet eens met zijn kijk op vrouwen en de wereld ansich). 

Maar wanneer hij bijvoorbeeld beschrijft hoe z’n schoonmoeder eruit ziet (Ze is opgegroeid in de Jordaan en lijkt op de schoonmoeder van André Hazes, maar dan zonder die lasbril).

Of als hij beschrijft hoe het er in de wachtkamer van de chemo aan toe gaat, dan ben je er echt, je ziet het voor je (en daar gaat het toch om).

Okay, hij zal literair gezien niet het dromerige schrift van een Wieringa halen, maar ik hou wel zijn Giphart-achtige no-nonsens turbotaal.  

Het verhaal: Stijn, Carmen en dochtertje Luna hebben het prima voor elkaar.

Mooi huis in Amsterdam-zuid allebei een eigen bedrijf in de snelle reclamewereld.

Tot op een dag borstkanker word geconstateerd bij Carmen, je kijkt mee in de wereld die ziekenhuis heet: de harde klap in het gezicht, de fouten die gemaakt worden door sommige artsen (maar niet worden toegegeven), de diagnose die door de meeste medici te ingewikkeld worden uitgelegd en de perikelen die zich afspelen in de wachtkamer (waar een binding ontstaat tussen allerlei patiënten). 

Stijn feest en neukt er, ondanks dat z’n vrouw thuis op bed ligt, stevig op los.Terwijl bij veel mensen in het ziekenhuis de relaties doven (ook al zijn sommige voor 100% genezen verklaard) lijkt er bij bij Stijn en Carmen geen vuiltje aan de lucht (oorzaak is meestal dat deze ziekte heel veel onverwerkte stress met zich meebrengt). 

Stijn maakt de meest bizarre taferelen mee in de voetbal/uitgaanswereld, een uitlaadklep, die hij steeds meer nodig lijkt te hebben (ook al heeft hij daar vaak een schuldgevoel over).

Ik ga voor de rest niks verklappen (dan moet je het boek zelf maar lezen). 

Het einde van het boek is in ieder geval een echte tranentrekker, iets wat mij normaal alleen op begrafenissen gebeurt (of stiekem als mijn dochter een emotioneel-verassende uitspraak doet).

Mijn zus had me nog gewaarschuwd: ‘Ja daar moet je wel een traantje bij laten!’ (ik had het boek van haar geleend).

Gelukkig kwam er niemand uit bed, op m’n werk (nachtwacht jeugdpsychiatrie) toen ik mijn fisherman’s-friends-momentje had.

Toen ik vorige week in de krant de beelden van het ‘enkeltje’ varkensvervoer, richting Italie zag (en later die naar Spanje). Kreeg ik een grensoverschrijdende gedachte, die ik snel weg probeerde te dringen: ‘wordt het niet eens tijd voor een echte crisis, want de vorige heeft niet veel geholpen.’ 

‘Onze soort’ heeft namelijk nog steeds niets geleerd van de vorige MKZ, blauwtong- en vogelpest crisis.

Ondanks dat al die ruimingen nog steeds op ons netvlies staan, blijven we maar ‘globaliserend’ zeulen met kippen, schapen, kuikens, varkens, koeien en alle andere dieren.

Het is - nog steeds - een grensoverschrijdende beestenboel, waar de wet van de grote getallen heerst. 

De desbetreffende veehouder en transporteur, die vorige week gesnapt waren, gaven direct de mevrouw van milieudefensie de schuld.

Al de varkens die onderweg waren gestorven hadden veel te veel stress ondervonden van het geklik van haar (digitale) camera.

Het lag dus niet aan de - geoormerkte – reis in de snik hete zon.

In de te kleine, ongekoelde trailer.

Waarvan het watergeef-systeem ook nog eens kapot was. 

Een bijbelse wijsheid luidt: je oogst wat je zaait.

Is dit een straf van God? (waar de meeste van die transporteurs en boeren ‘en masse’  in geloven).

Of is het gewoon een uitvloeisel van een – geestoverschrijdend – collectieve bewustzijnsvraag

(à la Jung), die nu bewaarheid wordt?

Ik weet het niet.

Oordeelt u zelf.

Feit is wel dat ik op dit moment (na die beelden van vorige week) – op de automatische piloot – twee keer zoveel vleesvervangers in de koelkast heb liggen.

Spookey hè?

Jongetjes zijn rare schepsels, ze luisteren niet, in ieder geval niet naar Zarah.

Toen ik laatst met een goede vriend een bezoek bracht aan een restaurant, probeerde ik zijn zoontje uit te leggen dat het schrikbewind van m’n dochter nog maar een voorbode was van ‘the things to come’.

‘Ja, dit zal niet de laatste keer zijn dat een meisje je wilt veranderen jongen!’ Herhaalde zijn vader.

Er kwam dan ook een welgemeend ‘Pfufh’ uit zijn mondje.

Zo zaten we daar, ‘mannen onder elkaar’ te kijken naar Zarah, die alweer een ander slachtoffer had gevonden. 

‘Jongetje gaat jij maar even daar staan en dan ben ik de prinses en dan, en dan moet jij me door je knieën wakker kussen,’  ze deed het even snel voor en vervolgde: ‘en dan, dan komt het stukkie appel uit mijn keel en dan leven we nog lang en gelukkiger enzo!

De jongen stond aan de grond genageld, daar ging hij dus even niet aan beginnen, hadden zijn ouders niet keer op keer uitgelegd dat je geen snoepjes van vreemden aan mocht nemen en zeker geen kusjes mocht geven aan vreemde mensen.

En viel dit meisje, met haar afwasbare Hema-lippenstift-gezichtje, standaard voorzien van een bijpassend doornroosjes-kroontje, en voor deze heugelijke dag - speciaal zelf uitgekozen - complementaire (lees: vloekende) outfit, niet gewoon tot deze categorie ‘vreemde wezens.''

Hij keek even in zijn moeders richting.

De vrouw in kwestie kon al bijna niet meer door de lens van haar digitale camera kijken, ze wreef de tranen uit haar ogen en klapte het schermpje open (zodat ze toch nog wat kon zien voordat ze afdrukte) ze knikte - met heel haar lichaam: JAAH!  

Dit was duidelijk ‘het first contact-momentje’ van haar zoon.

Zarah stond verwachtingsvol met een ‘E.T-go home gezicht’ te kijken.  

Het jongetje keek even in onze richting en omdat mijn dochters blik op dat moment gelijk in de rondte ging, naar een volgend slachtoffer (voor als deze prins geen prins bleek te zijn) zaten wij gedrieën ‘als gekken’ nee te schudden. 

Hij deed het toch.

Mama’s invloed is nou eenmaal met de paplepel ingegoten en wie waren wij dan? Drie vreemden in het land van ooit.

Zo te zien (aan zijn schone gezichtje) had hij ook z’n toetje nog niet uitgekozen. Moeders had dus wat ijs achter de deur. Het was een uitgemaakte zaak.

Ze begon te klikken met haar digitale camera alsof er op warp-snelheid een formule1 wagen langs kwam rijden: alles stond erop, bewaard, voor het mapje familie-uitjes op de harde schijf.

Even later liepen we gedrieën gedesillusioneerd de trap van het restaurant af, het voelde alsof ons eigen cluppie had verloren en wij ‘als hazen’ de catacomben van het stadion verlieten.

De tegenpartij (mijn dochter) kwam tergend langzaam naar beneden, op de maat van het deuntje dat zij al heel de middag aan het neuriën was, K3’s laatste hit, het opzwepende Kusjesdag.

De heroïsche wielrenner zet pal voor de finish zijn directe concurrent op achterstand, weet nog net zijn shirt strak te trekken, voordat hij beide vingers de lucht in steekt.

Hij wijst.

Waarnaar? Naar God?

Of naar de helikopter die - tot de nok toe gevuld met camera’s – inzoomt op de naam van zijn sponsor Golden Calf Medications.

Het tafereel speelt zich af in een pittoresk dorpje op de Mont Ventoux, deze heugelijke dag in de tour omgedoopt tot ‘de Tommy Simpson-rit.’

Vernoemd naar de legendarische Britse wielrenner die in 1967 hier - op deze berg - 1,3 kilometer voor de finish, de dood vond, door – naar het schijnt – één ampul amfetamine te veel.

Nu - in 2016 - moest men wel lachen om ‘de naïeve gedachten’ van vroeger: dat topsport en doping niet samen zouden gaan. 

Het jaar 2007 was het omslagpunt geweest, na deze tour (die toen nog gewoon de Tour de France heette) waren heel wat sponsors afgehaakt.

De tour die in 1903 werd opgestart door tijdschrift L’Auto om de oplagecijfers op te krikken, was uitgegroeid tot het meest veeleisende en eervolle wielerevenement van de wereld. Tot het omslagpunt: eerder gemaakte afspraken waren met rennersvoeten getreden.  

En toch was er nog één man die er wel geld in zag, hij kocht de tour in 2008 voor een prikkie en maakte er een soort spuiten en slikken-goudenkooi van, waardoor de kijkcijfers explodeerden. De etappes werden vernoemt naar de legendarische tourrijders die ooit betrapt waren: Landis, Theunisse, Rasmussen etc…

De ploegen kregen allemaal sponsors uit het medische circuit, die in beginsel niet stonden te trappelen, maar er later toch wel brood in zagen, omdat ze nu gewoon konden toegeven dat ze testosteron of amfetamine fabriceerden.

Het was gewoon iets nieuws, waar de wereld nog even aan moest wennen, ‘we zijn pioniers het gaat ons echt niet alleen om het geld!’ had de nieuwe producent van de tour uitgelegd.

Om de laatste mensen om te krijgen, had hij op de persconferentie van de nieuwe ‘Tour la Taupe’ melancholiek in de camera gekeken, een arm om zijn zus heen geslagen en gezegd: ‘kijk mensen toen Linda in 2001 haar eerste botox-je nam viel iedereen over haar heen, maar jaren later was het gewoon goed in Nederland, zo is het ook met deze nieuwe tour, wij zijn pioniers, het is de tijdsgeest en jullie moeten er gewoon nog even aan wennen.’

Mijn dochter nodigt af en toe vriendjes en vriendinnetjes uit, dat schijnt normaal te zijn als je bijna vier bent.

Voorlopig komen deze kinderen uit onze vrienden/kennissenkring, waar, vergeleken met het landelijk Vinex-gemiddelde gelukkig nog geen grote scheidingsdrang bestaat.

Op de peuterspeelzaal en de af- en toe dagen op ‘de grote school’ ving ik hele andere berichten op: scheidingstaferelen schijnen gewoon goed te zijn. Het kan ook niet anders, al het onroerend goed dat in de buurt te koop staat komt niet alleen voort uit een 'nieuwe baan in een andere omgeving' of 'de vraag naar een groter huis door familie-uitbreiding.' 

Mijn dochter heeft zich al aardig aangepast in de wijk; de ene prins waarmee ze wil trouwen wisselt de andere af, aan haar zal het dus niet liggen.

De jongens in kwestie vinden alles best zolang er maar leuk gespeeld wordt (en zolang deze gasten nog niet scooter-proof zijn, vind ik het ook best). Het observeren van deze kids is één van de mooiste bezigheden die er bestaat, het ‘ongedwongen directe’ en ‘het oplossend vermogen’ van kinderen is voor mij een voorbeeld van hoe het beter zou kunnen op deze aardkloot. 

Als de moeders en opa’s en oma’s staan te wachten voor de peuterspeelzaal, piep ik er nog wel eens tussen uit om - even verderop - het klasje in te kijken.

Elke keer zijn de groepjes in de klas weer van een andere samenstelling, iets waar de peuterjuffen klaarblijkelijk op hameren. 

Deze keer waren de kinderen nog op het schoolplein aan het spelen, het was ‘de laatste dag voor de vakantie,’ een mijlpaal in een kinderleven.

Ik zag mijn dochter in een hoekje van het plein staan samen met een vriendje. Zo te zien ging het verhaal niet over Bumba, de TeleTubbies, Pipi Langkous, knikkers, prinsen, witte paarden, het wel of niet nemen van een navel piercing of verkering; gelukkig nog niet.

Terwijl ik langs het muurtje dichterbij sloop hoorde ik ze praten.‘Nee, mijn papa en mama zijn nog niet gescheid,’ hoorde ik mijn dochter antwoorden.

‘Dus je gaat maar één keer op vakansie?’ de jongen trok een vies gezicht en ging - grotesk met zijn armen boven het hoofd - verder met zijn betoog: ‘ik ga eerst met m’n papa en m’n grote zus naar Italiejeh, nou en dan, dan gaat ik met mama en m’n piepzusje allemaal dag-reissies doen: beetje efteling, daggie naar opa en oma op de kemping en as ik lief ben gaan we ook nog naar de diertuin, zegt mama!’

Mijn dochter staat er een beetje beteuterd bij, steekt opeens haar handen in de zij, en zegt alsof zij - in helikopterview - het schoolplein overziet: ‘maar met wie doet jou vader dan kroelen als je in Italiejeh op het strand bent? En wij gaan naar Spanjeh en ook nog naar de kemping. Wat zijn dat dan dag-reissies?’

De jongen staat flabbergasted te kijken, deze spraakwaterval had hij niet verwacht, maar hij probeert het toch: ‘Nou een dagreissie doe je als je niet genoeg geld heb!’ zegt hij resoluut, ‘dat zegt mijn vader altijd.’

‘Mijn vader zeg altijd dat je zelf moet sparen voor Plopsaahland, ik heb echt al een hele dikke spaarpot,’ ze probeert een nog grotesker gebaar: ‘heel veel centjes!’

‘Is dat ook een dagreissie? Plopsaahland’ vraagt ze daarna.

‘Hoezo?’ is zijn antwoord.

‘Nouh dan vraag ik het zo wel even aan mijn papa, misschien dat ik wel gnoeg heb voor met z’n tweeën en dan kan jouw moeder gewoon naar d’r werk, nog even door sparen, toch?’

Het jongetje smelt, geeft mijn dochter een hand, waarna ze in de richting van de juf rennen.

Deze ziet mij om het hoekje staan, ze lacht om de twee nieuwe geliefden en beantwoordt de moeilijke vraag van m’n dochter: ‘Juf, juf hoeveel centjes kost een dag-reissie naar Plopsaahland?’

Een goede vriendin belde ons van de week op: ‘ík ben geskimd.’

Een gewelddadige handeling? Het was mijn eerste gedachte, het klonk een beetje crimineel in ieder geval.

Maar toen ze er lacherig over deed, omdat ik - die wauze kunstenaar die altijd bovenop het nieuws zit - ‘de naam skimmen’ niet op mijn harde schijf had opgeslagen, ging mijn gedachte naar een nieuwe seksuele handeling (ze is jonger, vrijgezel, dus mijn oren gingen wijder open, misschien dat ik nog iets kon leren).

Maar nee hoor wat blijkt, skimmen is dan wel ‘het door een andere gleuf halen,’ maar in dit geval gaat het over je pinpas. Criminelen passen een betaalautomaat aan, zodat zij ongemerkt pasgegevens kunnen achterhalen, waarna enkele weken later (meestal aan het einde van de maand wanneer de lonen in Nederland allemaal zijn gestort) je rekening wordt leeggehaald.

Het bleek een grote actie van een internationaal opererende organisatie te zijn, zo stond twee dagen later in de krant geschreven.

Als je niet vaak digitaal je rekening controleert, dan zie je het pas twee weken later op je dagafschrift. 

‘Duizend euro is er vanaf gehaald, overgemaakt naar Italië,’ praat zij verder, ‘maar dat wordt als je aangifte hebt gedaan na een paar weken weer terug op je rekening gestort, je zou maar voedselbankklant zijn, zonder spaarrekening dan heb je echt een probleem.’

‘Nou je het zegt, ik heb er wel eens van gehoord, vroegeh op de sport..’ probeer ik.

‘Ja hoor. En nu komt er weer een sterk verhaal zeker, schrijf er maar wat over op je website, maar wel eerlijk zijn hè?’ antwoordt ze.

‘Wat?’ antwoord ik stoïcijns.

‘Haha, dat je dit niet wist dat gooi ik nog een paar jaar voor je voeten Dick,’ wrijft ze het er nog even in, ‘en geef nu je vrouw maar even aan de telefoon. En goed je handen boven je pincode houden hè, als je die intoetst, dat zie je maar weer.’

Globalwarming, broeikaseffect, fijnstof, binnenstadverkeer, duurzaam beleggen, CO2-uitstoot; het woordenboek kan aan het eind van het jaar, alleen al voor het klimaatvraagstuk, worden aangepast.

Zelf probeer ik mij niet te veel aan te trekken van dit ‘duurzame’ media offensief, omdat ik de tijd daarvoor al bezig was met dit soorten vraagstukken.

Toen ik gisteren de krant zat te lezen viel mij wel een ander bizar verhaal op: er is de laatste tijd veel meer onweer dan normaal, waardoor er ook veel meer burgerslachtoffers vallen.

De krantenberichten melden: ‘dat er volgens het KNMI niks aan de hand is,’ maar gaven nog wel een aantal lugubere feitjes over de ontstane schade, die de inslagen hadden teweeg gebracht bij de slachtoffers. Met tussen haakjes nog het kleine detail: ‘en dan hebben we het nog niet eens over het vee in de weilanden, dat klap over klap krijgt.’

Mijn haren gingen overeind staan, vooral vanwege de sussende woorden van het Koninklijk Nederlands Meteorologisch Instituut.  

Als er in het verleden in een ander klimaat, het politieke, werd gesust, dan ging het later meestal fout: toen het in de jaren voor de tweedewereldoorlog ging over nazi-Duitsland, of toen jaren later het allochtonenvraagstuk werd gebagatelliseerd door het paarse kabinet.

Een paar uur later ging ik even een stukje trimmen en liep in no time peentjes te zweten tussen de uienvelden, niet vanwege mijn sportieve gedrag, maar door het naderend onheil.

Ik was met stralend mooi weer van huis vertrokken, richting de mooie Rhoonse grienden, maar nu trokken donkere wolken zich samen boven het Europoortgebied. Het onheil kwam razendsnel als een Willink-tafereel in mijn richting (her en der bliksemschichten achterlatend).

Ik was pas op de helft van m’n trimparcours, midden in de weilanden, geen korte sluipweg richting huis, dus de tred werd – tegen beter weten in – verhoogd.

En daar liep ik dan met m’n peen- en uiengezicht een schietgebedje te doen, tussen de donderslagen en bliksemschichten.

Voor de eerste keer was ik blij om weer terug te zijn in de bebouwde kom, om te schuilen onder een luifel van het horizonvervuilende Vinex-appartementenblok in Portland.

We gingen ‘even’ naar een opening in Amsterdam: een bevriend kunstenaar had daar op vrijdagavond om acht uur een vernissage.

Vandaar dat we al om drie uur ’s middags in de auto waren gestapt, zodat we van te voren nog een uurtje rond konden kijken, zo was onze redenering.

Dus niet: File.

Om half vijf zijn we (om even af te koelen) toch maar een bakkie gaan doen bij m’n zus (die woonachtig is aan de andere kant van Rotterdam).

Ik had in de auto namelijk al een aantal keer tot honderd geteld, had heel de chakra- en N.L.P.trukendoos (die ik tot nu toe van onze goeroehuisvrienden heb geleerd) doorgenomen en begon me nu toch serieus af te vragen welke kant van mijn autostuur ik het eerst zou gaan opeten.

Maar het verkeer ging weer rijden en ik kon er nog net af - richting diergaarde Blijdorp (de matrixborden gaven namelijk aan dat er alleen al tot Den Haag 14 kilometer file was).

Nadat ik m’n dochter - op heel rustige, doch beklemmende toon - had uitgelegd dat we deze keer niet bij de giraffen gingen kijken, gingen we gezellig op theevisite.

Om een lang verhaal kort te maken: waar zouden we zijn zonder m’n zus.We werden bij het station afgezet en konden op de terugweg gewoon ‘even bellen als we d’r weer aankwamen.’

Dat lucht op! 

Ik was eigenlijk al een eeuwigheid niet met dit vervoermiddel geweest en het viel me - vooral op de terugweg in de intercity – op, hoe rustig het is in zo’n trein.

Iedereen was stil, men lag te slapen of was iets aan het lezen. 

Alleen m’n dochter niet, ze kon nu weer honderd uit praten (in de auto had ze alleen één keer ‘rustig pap’ gezegd).

Het slachtoffer van vandaag in deze coupé: een Antilliaans aandoende man, ongeveer twee keer zo hoog als papa, kaal hoofd met een klein staartje aan de achterkant, deze heugelijke dag gestoken in een strak donker groen maatpak (inclusief bijhorend gouden hoektand en dito sieraden). 

Als u nu opeens een Tarantino-flashback heeft?

Die had ik, op dat moment, ook. 

‘Zooh wat heppie nou op je hoofd dan?’ was d’r openingszin, terwijl papa en mama nog niet eens zaten.

Meneer keek even schuin weg van z’n krantje en vroeg: ‘wat bedoel je meisje?’

‘Nou dat find ik wel een beetje gek hoor dat staartje, mijn papa die heeft een grotere hoor!’

Ze wees gelukkig naar m’n haar en ging gezellig verder: ‘Jah en we zijn effe in Oemsterdam geweist met allemaal mensen, nou die waren er heel veel en met mooie fotoos en we kregen nog een ijsje van……….

’Op een gegeven moment, toen ze begon over z’n rare tand, had meneer het niet meer: hij schaterde het uit (ik had al de hele tijd het idee dat-ie het in zat te houden).

De rest van de coupe zat quasi-chagrijnig voor zich uit te staren en pas toen we uit gingen stappen begreep ik waarom:  de ruiten in deze treinen lopen aan de bovenkant namelijk een beetje naar binnen en als je daar – bij het opstaan – bijna je hoofd tegen stoot, dan zie je er witte letters opstaan.

Neem je iets meer afstand dan worden die letters een woord: stiltecoupé.

Hoe kom je zo snel mogelijk van de telefonische verkopers af?

Een vraag die mij al jaren bezig houdt.

De telefoon er op gooien is ook zo raar, als er een drie-en een halfjarig kopieerapparaatje in de buurt loopt.

Als je dat voordoet, dan pakt ze elke keer als je even niet kijkt de telefoon op, om die er gelijk weer op te gooien…

Of: ‘we zijn net bezig om een kaart uit kiezen voor meneer Ursinus wat zou u doen : “helaas te vroeg overleden” of “het scheepje vaart uit,”  deed het altijd goed.

De telefonische-wonderverkopers gooiden verontschuldigend de telefoon er op.

Maar deze methode is toch te hard bevonden door m’n vrouw, helemaal als m’n dochter met d’r grote oren in de buurt is (en je moet het lot niet tarten natuurlijk).

Dan komt ze er op de peuterspeelzaal geheid een keer op terug: ‘nee pap is de kaart al aan het uitkiezen voor z’n begraafenies…..’ 

Het kan ook anders.

Je word gebeld terwijl je staat te strijken en wat vraagt de telefonische verkoopbimbo: ‘Is de vrouw des huizes misschien thuis?’

‘Nee, hoezo?’ is mijn antwoord.

‘Het gaat om een dagcrème, meneer.’

‘Heey, Truus! Ik sta hier te strijken, ik heb vanochtend gestofzuigd, de ramen gelapt, de Viva gelezen, de was opgehangen, als ik nog een rokje aan doe, kan ik zo in die clip van Queen figureren. Maar ik mag niks weten over dagcrèmes?’

Terwijl ik het strijkijzer neergooi voel ik dat de metroman-chromosomen de overhand beginnen te krijgen.

‘Wie is dat pap?’ M’n dochter vind het wel spannend worden: een vader die tot honderd staat te tellen, zo spannend, dat ze haar schilderwerk er even voor laat.

‘Bent u er nog meneer?’ hoor ik het telefonische emancipatie-wonder aan de nadere kant van de lijn.

‘Ja hoor, ik had even de deur open gemaakt, de vrouw des huizes loopt net binnen, over toeval gesproken!’ Lieg ik en geef de telefoon door aan m’n dochter.

‘Hallo, mevrouw,’ (ze doet het goed, ze klinkt volwassen).

Ik hoor de vrouw haar riedeltje doen aan de andere kant van de lijn.

Na een tijdje, opeens uit het niets, onderbreekt ze de verkoopmadame: ‘Jah maar Iza is van de week naar de dokter geweest, ze heeft heel erg auw en nauw moet ze geopert worden, nou en dan kreeg ze een…. een… hoe noemmie dat nou pap?’

'Injectie,' antwoord ik.

‘Hey opgehangen,’ m’n dochter kijkt me vragend aan.

‘Oh, dan was zeker de batterij op,’  lieg ik,  ‘pak je toch even die roze telefoon, ze zal zo wel terugbellen, het was geloof ik heel belangrijk, prinsessencrème ofzo!’

Ze loopt naar d’r Barbiefoon, drukt op een paar knoppen en neemt ‘niets vermoedend’ de telefoon op: ‘oh ben je daar weer, jah de telefoon was leeg, heb ik vanochtend nog opgelaat, die batterijen zijn niet meer helemaal dubbel fris!’

Ze kijkt me half aan, alsof ze luistert, acteert gewoon verder: ‘nee, ze kreeg een jectie, voor de pijn, maareh waar belde je eigenlijk voor……. prinsessencrème?’  

De wereld is eigenlijk nog maar op 1 manier te redden.

Of je nou vóór of tegen Al Gore bent met z’n environmental praatjes.

Zijn riedeltje is een mooi opgesteld uittreksel van al de bevindingen, die de club van Rome - met minder media-aandacht - al jaren geleden heeft gedaan.

Voorstanders wijzen naar de opwarming van de aarde, tegenstanders wijten dit aan een jarenlang proces ‘waar wij toch geen vat op hebben.’

Beide verhalen hebben enige waarheid in zich, wat niet wegneemt dat we de aarde aan het verkrachten zijn.

Denk aan het energievraagstuk op de lange termijn, het kappen van de bossen omwille van het hout (die daarna worden volgestouwd door palmolie- en sojaproducenten, omdat wij die producten in het rijke Westen in steeds grotere mate consumeren) en last but not least het arm/rijk vraagstuk. 

We zijn Europa begonnen ‘om wat te zeggen te hebben in de wereld, een pact te vormen tegen de grotere machten en onrechtvaardigheid.’ (economielespakket uit 1988).

En doet Europa dit ook? NEE!

We schaffen de subsidie op zonnepanelen af, bouwen kolencentrales, blijven gewoon gemanipuleerde soja kopen, denken er zelfs over na om samen met de palmolie-industrie een nieuwe brandstof te maken die ‘duurzaam’ is.

Duurzaam lijkt het toverwoord in de hype.

En na de hype? Als de media – na het zomerreces - weer een ander ‘hot item’ hebben verzonnen.

Dan kunnen wij een inhaalslag maken: consumenten kunnen gewoon de verpakkingen lezen in de winkel en iets niet kopen, of een actie op touw zetten tegen een grote multinational (als deze niet luistert).

Als de politiek het niet doet, dan moet het van de mensen zelf komen.

Of dacht u dat Balkenende geen palmolieboter op z’n hoofd heeft?

‘Wat doe jij op 07-07-2007?’ vroeg J.P. in de hype-clip op t.v. (met een onschuldige blik die hij al weken heeft geoefend met z’n spindoctor), terwijl hij wist dat z’n minister even later de helikopter zou nemen ‘voor een heel belangrijke afspraak’ in Hoek van Holland.

‘Pap is het vandaag maandag?’ (m’n dochter gaat op maandag - nogal graag - een ochtendje naar de peuterspeelzaal). 

‘Nee morgen is het maandag.’

‘Wat is het dan voor dag?’ 

‘Zondag, vandaag is het zondag.’

‘Nee, hoor 'tis kusjesdag.’ Ze vliegt om m’n nek en geeft me een kus. 

‘Ja, maar het is ook zondag hoor, dat kan toch gewoon alle twee tegelijk?’ vraag ik haar.

‘Nee, joh dat kan niet.’ 

‘Dus als K3 een dag verzint dan staat de hele wereld stil, dat kan toch niet?’

Het studio 100 marketing-bombardement van afgelopen maand heeft zijn werk goed gedaan, want ze hoeft er niet lang over na te denken: ‘Als K3 het wil dan staat de wereld stil, dat klopt, ze kunnen toch ook toveren!’ 

‘Kunnen we die K3 dametjes niet eens naar het Midden-Oosten sturen?’ ik knipoog naar m’n vrouw en vraag aan m’n dochter: ‘dus dan is het morgen zondag en ga je pas over twee dagen naar juffrouw Petra en juf Benita!’

Ze kijkt een beetje gelaten, beteuterd, daar hadden ze het op tv niet over gehad.

Opeens rent ze richting de telefoon. 

‘Hé, hoho wat gaan we doen!’ probeer ik.

‘Opa bellen, dat-tie niet naar de kerk hoeft, kan-die lekker bij mij komen spelen!’ 

Morgen is het veteranendag …… toch eens op de website gekeken.

De Hollandse driekleur stuitert je tegemoet, met er op vastgespeld een heuse oranje medaille, daaroverheen de ‘pakkende’ tekst: Veteranen ingezet in dienst van de vrede.

De doorklik-button ‘praat eens met een veteraan’ roept bij mij beelden op van een zielig katje, dat in het asiel zit wachten op een nieuw baasje.

Toch wordt de website goed bezocht, want in de krant van vandaag stond een artikel over ‘het teveel aan veteranen op veteranendag’: volgend jaar worden er minder veteranen uitgenodigd.Wel bizar.

Zeg dat je Dutchbatter in  Srebrenica was, je kop loopt over, je kunt al jaren niet meer slapen. En dan kun je eindelijk eens praten over hoe het nu, in bijvoorbeeld Afghanistan, geregeld wordt in ‘vredesmissies.’ Een kijkje in de keuken misschien? Is er wat verbeterd in de militaire top? Zijn je oude maten er ook nog?

De moslims in Srebrenica hadden toen de dag van hun leven, hun laatste dag, niet eentje uit de categorie Keukenhof.

Je stond erbij en je keek er naar, er was geen luchtsteun, geen mandaat.

Het geweer wat maanden daarvoor - op oefening - nog zo fier om je schouders hing, bleek van chocola. En nu in 2007 beslist dezelfde kolonel van toen (inmiddels misschien wel generaal) dat het volgend jaar wel wat minder kan op veteranendag.

Om de langste DAG van het jaar, 21 juni, te vieren, vroeg DAG haar lezers om verhalen en foto's in te sturen met als thema 'langste'.

Helaas viel ik met dit verhaal buiten de prijzen:

Jaap had de langste. Iedereen wist dat op de lagere school.
De battle werd met behulp van een liniaal op een woensdagmiddag - in de kleedkamer van ‘de voetbal’ - beslecht.
Al had-tie de langste, we maakten er niet zo’n groot ding van.
Ed had namelijk de grootste allesteller, een knikker met een majestueuze omvang, die hij any moment of the day als joker in mocht zetten. Daar had-tie nog nooit mee verloren. Knikkeren was hot in die tijd.

Toch werd er later op ‘het middelbaar’ nog met veel ontzag over gesproken.
In verleden tijd wel te verstaan, jongens onder elkaar: ‘weet je nog met Japie en die liniaal!’
De meisjes vonden het maar geleuter, die waren er in die tijd niet zo mee bezig: lengte.
Ze waren verliefd of niet. Zo simpel was het, gedicteerd door de Popfoto of de Hitkrant. Af en toe werd er een artikel aan besteed in zo’n blad, omdat er een brief was binnen gekomen in de categorie: past het wel? Deze werd met rode oortjes gelezen, giebelend.

Tegenwoordig ligt het wel even anders, als je de media mag geloven: size matters.
Borstvergrotingen, liposuctie, penis-enlargements alles is mogelijk - en van deze tijd -, zo lijkt het.
Je hoeft je computer maar aan te zetten of de spam vliegt je om je oren. Diverse mensen prijzen de Penis Enlarge Patch Rx aan: she will love you more than any other guy!
Je vraagt je af: wie trapt daarin? (De vrouw die - met koeien ogen - een geslachtsdeel in haar handen houdt, waar een paard de hik van krijgt).

Psychologen uit de Verenigde Staten hebben onderzoek gedaan naar de verwachtingen en verlangens van de jeugd, waaruit bleek dat ze in meerdere mate door de media worden ingegeven. De nieuwe media, die in razend tempo make me beautiful beelden op het netvlies projecteert.

Ik ben benieuwd of elke 18-jarige jongen van tegenwoordig zich ook zo’n grote joekel wil laten aanmeten na het zien van zoveel spam.

Het beeld wat de enlarge-spam mail bij mij oproept is er één uit mijn jeugd.
De trainer van onze boksschool had een uitschuifbare piemelmeter, een psychologisch instrument, waarmee hij jongens die voor het eerst kwamen trainen op hun nummer kon zetten.
Op een dag kwam er een grote jongen mee trainen.
Bij het douchen kwam de trainer met zijn ludieke meetapparaat op de proppen.
‘Leg hem d’r maar eens op jongen, grote mannen kleine jannen, dat weten we al langer op deze sportschool’ plaagde de trainer.
‘Dat plankkie is niet groot genoeg,’ was zijn schampere antwoord.
Nadat de trainer – met het schaamrood op de kaken – de kleedkamer had verlaten, relativeerde de jongen de situatie:
‘Ik werk, omdat ik zo groot ben, in de weekenden als uitsmijter.’
‘Ik hoef jullie niet uit te leggen dat deze job vrouwen aantrekt, da’s algemeen bekend.’
‘Het jammere is dat ik ze van tevoren moet waarschuwen voor mijn grote leuter en dat meer dan de helft er daarna voor kiest om de avond met iemand anders door te brengen!’

Bij mijn laatste bezoekje aan het IKEA-restaurant (zie verhaaltje: Woonsdag) pakte ik een krant, waarin het stuk ´internationale visie op R´dam/Zuid´ mijn volle aandacht trok.

Architectuurstudenten van over de gehele wereld prakkiseren over grote ontmoetingscentra nabij metrostations.

Mijn - vooringenomen - aanname is dat ze deze wijken niet daadwerkelijk in zijn geweest, want ik lees niks over het overschot aan schotels en belhuizen, het gebrek aan goedwerkende verenigingen van eigenaren, de verloedering door de slechte samenhang, de toeloop van Tokkies naar dit soort wijken etc..(kortom de redenen waarom veel mensen - waaronder mijn eigen persoontje - zijn gevlucht naar een suffe buitenwijk).

Wanneer ik eens goed rond kijk in het restaurant, zie ik opeens dat zo’n ontmoetingsplaats wel degelijk werkt.

Want hoewel IKEA ‘jodenprijzen’ hanteert (1,5 euro voor een ochtendontbijt) zie ik veel mensen die er een ander - concurrerend - geloof op na houden.

Iedereen praat met elkaar, geeft elkaar de ruimte.  

De kinderen – die in beginsel minder geneigd zijn zwart/wit te denken – spelen gezamenlijk op strategisch geplaatste speeltoestellen: alles is vanuit 'de ooghoek' te overzien.

Een goedkoop/laagdrempelig ontbijt-restaurant op metrostation Zuidplein, waar ook de oorspronkelijke bewoners af en toe eens aanschuiven: het zou dus echt kunnen!

Bijkomend pluspunt: de achterstandskinderen wordt aangeleerd dat ze met een gevulde maag hun dag moeten beginnen en er ontstaan weer een aantal stageplaatsen voor jongeren die een beter bestaan willen opbouwen.  

Ons ‘gespreide bedje’ moest opgeleukt worden, vandaar dat ik er – op mijn vrije dag - door mijn vrouw op uit werd gestuurd.

‘Kijk maar eens voor een koel donzen dekbed, niet synthetisch dus!’, was haar opdracht van de dag.

Zo gezegd, zo gedaan: de woensdag werd woonsdag, met veel moeite kreeg ik mijn dochter langs smålland, de roltrap op.

Op de afdeling gedonste goederen blijkt het gehele schap Mysa Vind er leeg bij te liggen (voor de kenners: het meest koele donzen dekbed van IKEA).

Navraag bij de verkoopster leert, dat deze donzen verkoeling voorlopig niet leverbaar is.

‘Waarom nie?’ vraagt m’n dochter (ze zit de laatste tijd een beetje in de waarom/hoezo/ hoe wordt dat gemaakt- periode).

‘Omdat dat dekbed van heel ver moet komen en de mensen daar hun afspraken niet nakomen’ antwoord de verkoopster geërgerd; zo te zien heeft ze dit riedeltje al iets te vaak moeten doen.

‘Weet je wat afspraken zijn?’ vraagt de verkoopster geamuseerd.

‘Ja, dat is net als gistren’, antwoord m’n dochter terwijl haar ene voetje over de andere schuift.

‘Dat begrijpt die mevrouw niet,' probeer ik het verhaal in goede banen te leiden.

‘Nouh, nou, gistren toen heb ik m’n eten niet op……’

‘En dat terwijl we hadden afgesproken dat je vandaag een ijsje zou krijgen bij de IKEA, als je je bord wel had leeg gegeten, toch?’ verduidelijk ik haar verhaal.

De verkoopster knipoogt en loopt gehaast naar de volgende klant.

‘Dan maar een ontbijtje’, probeer ik de woonsdag te redden.

In het restaurant is het een drukte van belang, eenmaal aan tafel begroet ik de Surinaamse buurvrouw en pak ik een krant.

‘Zielig hé?’ hoor ik mijn dochter een gesprek aangaan.

‘Wat is zielig?’ vraagt de buurvrouw, terwijl ze nog net het laatste stukje eigeel van haar ontbijt naar binnen schuift.

‘Nou, van dat kuikentje.’ De vrouw proest het eigeel bijna uit, kijkt ontroerd naar m’n dochter en roept haar kleinzoon - een leeftijdsgenoot - bij zich.

‘Jefrey, dit is?’, vraagt ze.

‘Zarah’, antwoord ik.

‘Gaan jullie maar even spelen, dan kan oma in ieder geval rustig door eten.

’Eenmaal met haar handen aan het bestek ontwaar ik een rode kleur op haar wangen. 

De Surinaamse grootmoeder is zich opeens bewust van de ‘van oudsher culturele dominante rol’.

‘Sorry hoor’ verontschuldigt ze zich.’

‘Is goed hoor, ik krijg ’r anders toch niet stil’, antwoord ik naar m’n krant wijzend.

We horen de kinderen al giechelend, terwijl Jefrey aan het stuur gaat zitten, in de speelhoek.

‘Waar gaan we heen?’, vraagt m’n dochter.

‘Suriname’, antwoord hij resoluut - alsof er geen andere mogelijkheid bestaat.

‘Kom je daar vandaan dan?’

‘Nee, m’n mama, m’n papa en m’n oma, hè oma?’  

Oma knikt trots.

‘Is dat heel ver weg dan?’

‘Ja, da’s heel ver weg!’. Het jongetje verduidelijkt het met een weids gebaar.

‘Jaah, dat weet ik toch!’ antwoord m’n dochter: ‘daar maken ze dekbedden, hè pap?’ 

Wat ik mij afvraag: waarom gaat de regering wel 100 dagen de lage landen rond met een ‘luisterend oor’.

En nu: in een paar dagen de dromen van al die mensen die jaren wachten op een donorhart -of nier een klap in het gezicht geven.

Waarom laat de ‘Christelijke’ Klink, onze dagverse minister van volksgezondheid, geen licht binnen bij de harten van die mensen.

Waarom luistert hij niet eens naar de PvdA, SP en D66?

Is het nou allemaal een welles/nietes ‘politiek’ spelletje?

Een spel waarin ‘echte mensen met kleine dromen’ ten onder gaan aan machtswellustige politici.

Is dat nou die V.O.C.mentaliteit waar J.P. aan refereerde?

Dat de sterkste in de politieke strijd moet overwinnen ten koste van alles? 

Wat ik me ten tweede afvraag: Welk smoesje heeft die Klink klaar (achter in zijn gedachte?)

Want op zekere dag moet ook hij aan zijn schepper verantwoording afleggen.

En was het niet Nebukadnezar die in een verhaal in de bijbel een dierenhart kreeg aangemeten?

Een verhaal waarmee God ‘symbolisch’ wil maken dat Nebu teveel aan zichzelf denkt en te weinig naastenliefde toont? 

Ik zie Klink ‘in gedachte’ al staan wanneer Petrus aan de hemelpoort aan hem vraagt: ‘Ab waarom heb jij op die woensdagavond bij het spoeddebat n.a.v. de donorshow niet gewoon geluisterd naar de mensen, naar jouw achterban? Waarom ben je niet gewoon meegegaan in de slipstream van die uitzending? De neuzen stonden eindelijk in één richting, er was sprake van saamhorigheid en er lagen hele goede plannen op tafel, het was een open goal.'

Ab antwoord dan: ‘Petrus luister, dat is politiek. das heel wat anders dan geloof, soms moeten er mensen geofferd worden ten koste van de partij!’ 

Als moderne – geëmancipeerde - huisvader probeer je naast je huishoudelijke taken ook ‘de opvoedkundige’ in jezelf naar boven te halen.

Waar ik me het meest op verkeken heb is het kopieergedrag en de energie die de meeste kinderen aan de dag leggen.

Gooien met gereedschap als iets niet lukt, schelden, vloeken, of te ingewikkelde woorden in het bijzijn van kinderen? Beter van niet, ze moeten net een beetje anders benaderd worden.

Kinderen zijn ultieme kopieerapparaten, soms begrijpen ze bij God niet wat ze zeggen. ‘Maar mama zegt het toch ook!’ is een antwoord dat ik vaak te horen krijg als ik aan mijn dochter vraag of dat ze weet wat ze zegt.

Maar ook de schijnbaar onophoudelijke stroom energie van de kinderen drijft mij soms tot wanhoop.

Vooral als er veel kinderen bij elkaar zijn op een middagje uit trekt papa het soms even niet meer.

Deze drukke uurtjes worden bij ons in de vriendenkring altijd benoemd: ‘hebbie ADHD ofzo?' is een veel gehoorde term als één van de kids weer een beetje in de rondte loopt te stuiteren.

Van de week was ik op visite bij een paar van die vrienden.

Toen het jongste broertje van deze familie (van zeven weken oud) z’n speen miste en opeens razend snel om zich heen greep, waardoor zijn ligstoel op en neer schommelde, kwam zuslief (6 jaar) net de hoek om.

‘Sooh hebbie ABCD ofzo?’ was haar montere vraag, terwijl ze de speen - moederlijk - terug in zijn mond stopte.

Gala/Dalí Biografie van een surrealistisch echtpaar geschreven door Sophie Delassein.ISBN 978 90 5831 438 3 

Over beroemde (en vooral veel besproken) kunstenaars zijn al boekenkasten vol biografieën geschreven.

Dus dacht Sophie Delassein, laat ik het eens uit een ander vaatje tappen: het echtpaar - de vuursteen van de samenleving.  

Gala Diakonoff was eerst de vrouw van de Franse dichter Paul Eluard, maar als zij Salvador Dalí een aantal keer heeft ontmoet begint ze een driehoeksverhouding met beide en verlaat ze een tijdje later haar man (en dochter) voor de excentrieke kunstenaar (ze was jaren daarvoor al een keer uitgeleend door Paul aan de kunstenaar Max Ernst, dus hij gaat zelf ook niet helemaal vrij uit).

Vreemd verhaal uit onze belevingswereld bezien, maar Gala, die Paul Eluard al jaren in de goede richting heeft gecoacht, ziet dit toch anders.

Ze ziet de grotere potentie van de schuchtere, doch intelligentere Dalí en wanneer deze zijn paranoïde kritische methode (waar hallucinatie en werkelijkheid door elkaar lopen) aan haar uit probeert te leggen dan is ze helemaal om.

Ze beslist om deze ruwe steen te polijsten, te coachen, in beginsel te onderhouden en later te beschermen voor de boze buitenwereld.

Gala wordt in elke biografie die tot nu toe is verschenen omschreven als een bitchy, bemoeizuchtige, dominante, commerciële en vooral berekenende vrouw, annex muze (die ook niet vies is van een snuifje of paddotje - hier en daar).

Wat deze biografie voor heeft op alle andere is dat er wordt stilgestaan bij het gegeven dat Gala jarenlang heeft gelobbyd voor Salvador Dalí.  

Natuurlijk was het ook een raar wijf (ze laat - in ene - haar minderjarige dochtertje Cécile achter voor een kunstenaar!)

In Parijs, Spanje en later in NewYork gaat ze dagen lang met schetsen en schilderijen langs de deuren van de plaatselijke galeries. En wanneer ze getweeën neerstrijken in Port Lligat (na een breuk met zijn vader, die Salvador’s keuze voor de oudere Gala niet ziet zitten) dan zorgt zij ervoor dat hij in alle rust kan schilderen.

Gala gaat elke dag vissen op zee en zorgt voor een karig maal en heeft dus haar beschermende leventje met de - al gesettelde - Eluard verruilt, voor een broos bestaan ( deze dichter heeft zij ook tot grote hoogte gedreven: het lijkt als of het haar levensdoel is om is talenten tot bloei te laten komen. Dalí is meteen erg onder de indruk haar analytisch vermogen en eerlijkheid omtrent zijn schilderwerk blz 46)

Gala en Salvador geven in het latere leven aan dat deze ‘back to basic-periode’ - in Port Lligat - het mooiste is wat hun ooit is overkomen (terwijl andere kunstenaars Dalí als geldwolf afschilderen, André Breton verzint zelfs het anagram Avida Dollars).

Mooiste uitspraak van de meester over hun prille liefdesgeluk in die periode:  ‘Ze (Gala) heeft me van mijn zelfdestructieve razernij verlost door zichzelf als een zoenoffer aan te bieden op het altaar van mijn levenswoede’. 

Voor de rest wordt er niet veel nieuws onder de Spaanse zon beschreven in deze biografie.

Alleen het moment waarop Gala niet meer door doktoren behandeld kan worden, wordt anders gebracht (Gala heeft op latere leeftijd een Vanessa-syndroompje: ze is bang om oud te worden en laat veel aan haar lichaam verbouwen, tot dat zij op een dag struikelt en plaatselijk openspat).

Hoewel Dalí veel dromen en syndromen heeft geschilderd laat hij het nu een beetje afweten, want hij heeft hier geen schilderij aan besteed.

Dalí zit dagenlang in een verduisterde kamer naast haar ziekenhuisbed (hij wil haar niet op deze manier zien, haar alleen herinneren als op zijn schilderijen).

Ik ben van mening dat Dalí het geschilderde werk van Robert Descharnes en Gilles Néret (ISBN 3 8228 1211 0) een beter idee geeft over het leven van deze grote schilder omdat hier, naast zijn levensverhaal, ook bijna al zijn werk in staat. Daardoor kun je zijn beginstijl (impressionisme, pointillisme) zien uitmonden in het dadaïsme, surrealisme en later het meer klassieke religieus getinte schilderwerk.Ik ben normaal geen plaatjesboeken-lezert, maar zijn schilderwerk is toch het belangrijkste in zijn leven, of niet?

‘Was dat?’ M’n dochter - op de kop af drie- en een half jaar - wijst in het drogisterijpad van de supermarkt naar het maandverband.

De schreeuwerige roze stickers die de maandelijkse hamster aanbiedingen aanprijzen hebben hun werk niet nagelaten.

‘Dat is zoals wat mama altijd bij de w.c. heeft liggen, die kleine luiertjes en die dingen met die draadjes eraan.’         ‘Obees, weet ik, maar wat is dat pap?’ (het ‘pap’ wordt meestal gebezigd wanneer er serieuzere vragen of snoepjes het kleuterpad passeren).

‘Wat zijn dat’, probeer ik ontwijkend pedagogisch. Ob’s is meervoud weet je nog? Net zoals van de week met die poesjes, het zijn d’r meer.’

‘Hebben we die kabouter plopkoekjes nog nodig?’ Vraag ik wijzend naar de kleurige snoepafdeling.

Ik probeer de boodschappenkar in de richting van een Spaans aandoende vrouw met bovengemiddelde lichaamsbouw en dito chagrijn te manoeuvreren.

Resoluut zet m’n dochter haar voetje voor één van de wielen, vandaag gelooft ze niet in kabouters, haar kinderhand hoeft niet gevuld, met haar armen in de zij kijkt ze mij vragend aan.

‘Dat is voor moeders die teleurgesteld zijn,’ beantwoord ik alsnog haar vraag.        

‘Hoezso dan?’

‘Omdat ze geen baby in d’r buik hebben en daardoor een beetje chagrijnig zijn.'   

‘Nou ja, vandaar dat de buurfrau zo frolijk was van de week?’

‘Een beetje wel ja, vrouwen die een baby in d’r buik hebben voelen zich af en toe heel gelukkig.’

Wanneer we even later, de zo te zien - vanuit de wieg af aan chagrijnige, met suikergoed bezwangerde signorita - bij de kassa zien staan, kijkt m’n dochter verwachtingsvol in mijn richting.         

‘Ik vrieg daarnit toch al um ein tasje!’ Hoor ik de vrouw - in d’r beste Chinees -  naar onze favoriete caissière snauwen.

De vrouw staat een beetje verloren achter haar plomp op 1 gestapelde hamsterhapjes, waarvan de laatste - de tijgernootjes - speels heen en weer dobbelen op de automatische loopband.  

‘Pap!’ geschrokken kijk ik - tegen beter weten - om, terwijl ik automatisch m’n vinger voor m’n mond probeer.

Ze schreeuwt het uit: ‘Maar, maar pap, mefrouwen die een kindje in d’r buik hebben die sijn toch altijd frolijk?’                                     

Omdat een paar militairen van de Task Force in Uruzgan in slaap waren gevallen tijdens hun wacht, zijn zij - voor dag en dauw - naar huis gestuurd.

Vandaag de dag n’s geen drugs- gebruik of smokkel, groepsverkrachting, het in elkaar meppen van een dakloze of Griekse uitgaansgelegenheid (na het gezamenlijke dagje uit).

Nee, gewoon een tukkie die onze ‘strijd’krachten op menig internationale voorpagina laten belanden.